Momlife, Persoonlijk

Moeders kunnen niet ziek zijn…

Voordat ik kinderen had dacht ik bij dat soort uitspraken altijd: yeah right. Ziek is ziek. Toch? Maar nu ik dus twee miniversies van mezelf (of nou ja, eigenlijk van hun vader) heb rondlopen, kom ik daar op terug.

Want ziek zijn als moeder is gewoon best wel een ingewikkeld verhaal geworden. Het is namelijk niet zo dat als je ’s ochtends wakker wordt en je voelt je niet helemaal lekker, dat je dan tegen die kids kunt roepen: jongens, mama is er even niet, regel al je toestanden maar lekker een dagje zelf en dan zie ik jullie wel weer als mezelf uit bed heb weten te worstelen. Oh ja, en wees een beetje aardig voor elkaar. En mochten jullie tijd over hebben, er moet nog een was weggewerkt worden en het brood is bijna op. Aju!

Mission impossible
Maar een week of drie geleden was ik dus écht ziek. Als in: ik kon niet op of neer zonder een sprintje naar de wc te trekken en zonder een teiltje onder mijn arm kwam ik nergens. En zie dan maar eens twee kleine kinderen te verzorgen. Mission impossible. Ik moest het écht even uitbesteden en loslaten. En dat laatste, dat vond ik een ding. Want niet alleen ikzelf was ziek, maar ook mijn kleine Tess. Die hield amper wat binnen, kakte zes keer per dag haar broek vol en haar kleren onder én lag meer de jammeren dan dat ze vrolijk was.

Senang
Nu ben ik over het algemeen best wel relaxed in het wegbrengen en uitbesteden van mijn kroost. Ze worden standaard twee dagen per week opgevangen door familie – da’s echt een luxe en daar ben ik me zeker van bewust – en gaan één dag per week naar het KDV. Zo nu en dan hebben we een extra oppas nodig, bijvoorbeeld als we een verjaardag hebben. En altijd laat ik ze met een gerust gevoel achter. Behalve als ze ziek zijn, want we snappen allemaal dat als je als klein hulpeloos kind ziek bent en je allesbehalve senang voelt, dat je dan het allerliefste bij de mensen wilt zijn waar je je het prettigst bij voelt. En dat is dus bij papa of mama.

Pijn in mijn hart én in mijn buik
Maar goed, ik was dus zelf ziek. En aangezien ik niets binnenhield en dus ook precies nul brandstof voor mijn lichaam had, was het simpelweg géén optie om voor mijn (eveneens zieke) kinderen te zorgen. Ik besefte me heel goed dat ze bij hun tante en hun oma in duizend keer betere handen waren dan bij hun moeder omdat ze daar wél alle aandacht zouden krijgen en overladen zouden worden met kusjes en knuffels en warme flesjes en lekkere prakkies. Met pijn in mijn hart (en pijn in mijn buik, maar dat had dus een andere oorzaak) nam ik ’s ochtends afscheid van mijn koters om vervolgens zelf heel de dag in bed te gaan liggen vegeteren. Doordat ik overdag de mogelijkheid had om mijn energie te sparen, lukte het me om in de avond – weliswaar met hulp van de man – met Ticho en Tess te spelen, ze in bad te stoppen en de rest van het avondritueel af te werken.

Luchtalarm
Overdag kon deze moeder dus prima ziek zijn, maar ’s nachts was dat toch even een ander verhaal. Zoals jullie inmiddels vast wel weten hebben wij niet per se heerlijke slapers thuis. De kans dat één van de twee ’s nachts wakker wordt voor weet-ik-veel-wat is redelijk groot en aangezien mijn hulplijntjes dan niet beschikbaar zijn – die lagen zeer waarschijnlijk uitgeput in dromenland -, moest ik er gewoon uit. Of de man, natuurlijk. Maar linksom of rechtsom: in de nachten werd ik meermaals wakker. En op het moment dat je dan zo’n luchtalarm uit de babykamer hoort komen, draait je maag gewoon echt even om (voor zover mijn maag dat sowieso al niet deed). “Nee nee nee NEE PLEASE GA SLAPEN DOE STIL HOU JE MOND ALSJEBLIEFT.” Dat werk. Helaas hebben mijn T’s wat dat betreft schijt (de woordkeus he mensen?!) aan mijn nachtrust, dus tja, die nachten waren wel een ding.

De leuke moeder zijn
Op de momenten dat ze thuis én wakker waren – zeg maar tussen 17.00 uur en 19.30- uur -, wilde ik wel een leuke moeder zijn. Want tja, kinderen van hun leeftijd hebben simpelweg geen boodschap aan ‘mama is ziek’. Die willen alsnog met de auto’s spelen, vermaakt worden met een rammelaar, Duplotorens bouwen en stoeien in bed. Dat vond ik in dezen het pittigste deel van het verhaal, samen met de gebroken nachten. De leuke moeder uithangen terwijl ik veel liever met mijn hoofd onder de dekens was verdwenen. Maar aangezien dat laatste geen optie was, heb ik me door die twee uurtjes heen geploeterd. Verstand op nul, teiltje binnen handbereik en lief blijven lachen.

Helpende handjes
Zoals ik net al zei, besef ik me heel goed in wat voor een luxepositie wij zitten met zo ongeveer al onze familie om ons heen en met de liefste vriendinnen die spontaan aanbieden om mijn boodschappen te doen, die voor me willen koken en die de kids best even willen ophalen zodat ik een powernap kan doen. Ik ben een bofkont met een schoonmoeder die op donderdag – toen ikzelf al weer was opgeknapt maar toen het virus Ticho had bereikt – rond etenstijd bij me op de stoep stond. “Robert is natuurlijk weg voor zijn werk en ik dacht: het is voor jou niet prettig als je nog een beetje moe bent om thuis te komen met een ziek kind en alles alleen te moeten doen. Dus ik kom je even helpen.” En dat ik dan zelf kan eten, mijn kinderen ondertussen gevoerd worden en terwijl ik ze boven in bad en in bed stop mijn huis beneden wordt opgeruimd. Dát zijn de mensen die je door dit soort weken slepen.

Moraal van het verhaal? Moeders kunnen tot op zekere hoogte ziek zijn, maar écht alleen als er een goed vangnet is. Ik ben gelukkig zelden ziek en áls het dan dus eens gebeurt dan staan er genoeg mensen voor me klaar. Maar ik vraag me wel af hóe in hemelsnaam andere moeders dat doen als ze ziek zijn en hun familie woont bijvoorbeeld niet om de hoek. Want dan geldt het credo ‘moeders kunnen niet ziek zijn’ voor de volle honderd procent geloof ik. Hoe los jij het op als je ziek bent?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Ja, dat is hier wel een ding. Schoonouders zijn niet zo hulpvaardig. Dat begint met een diepe zucht, dus na een aantal keer laat je dat wel. Mijn moeder is onlangs gediagnosticeerd met Alzheimer, en hoewel ze nog prima thuis woont, is het verzorgen van kinderen net even wat te veel omdat ze niet kan onthouden wanneer Storm de fles of een schone luier heeft gehad. Broers en schoonzussen in overvloed, dus die zou ik wel kunnen vragen, maar toch wel een drempel omdat zij ook werk en gezinnen hebben. Tot nu toe hebben we het gered met zijn tweeën, maar meer dan koorts en een flinke verkoudheid is hier nog niet geweest bij onzelf. Klop ik even af hoor.
    Koester die fijne familie van jullie. Zo fijn dat die er zijn!

  2. Ik ben dus al meerdere malen ziek geweest( voordat ik een zoontje had nooit) dus kom lekker uit.. mja ik herken het dus helemaal. 1 keer had ik buikgriep, was net geopereerd (mocht niet tillen)en mijn man werd een paar uur na mij ziek. We konden helaas opa en oma niet vragen want die waren er niet en mijn ouders wonen te ver weg. En s nachts slaapt die van ons dus ook niet zo super. Ik moest er indd een paar keer uit en heb daarna maar weer gekotst 🤣 echt vreselijk was het. Laatst toen we griep hadden mocht die gelukkig s nachts ook bij opa en oma blijven, maar wat voelde ik me lullig want hij was ook ziek… snap je gevoel helemaal met dat dat dan een dingetje is hoor.

  3. Wij hebben gelukkig ook een heel fijn vangnet voor de kids, maar als ze thuis komen ben je gewoon weer mama en is het even doorbikkelen tot ze op bed liggen en heel hard hopen dat ze een nachtje door tukken..dat was van de week helaas niet zo en we hadden beide buikgriep. Gelukkig was onze dochter weer opgeknapt toen wij aan de beurt waren en heeft mijn zoontje maar 1x gespuugd.
    Maar het is toch echt even tobben en ik vind het zelf altijd bijzonder lastig dat ik niet zelf voor ze kan zorgen als ik ziek ben, dan voel ik me ook nog schuldig..gelukkig zegt mn verstand dat het goed is en zijn Mn emmer/wc en bed Mn grootste ‘vrienden’ geweest!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *