Persoonlijk

HOERA! Mijn blog bestaat twee jaar!

Een exacte datum weet ik niet, maar wat ik wél weet is dat ik tijdens onze wintersport in 2017 besloot om al mijn hersenspinsels bij te gaan houden op een eigen blog. Zo gezegd zo gedaan en nu zijn we ruim twee jaar verder. Een korte terug- én vooruitblik.

Al vanaf dat ik een klein meisje was, wilde ik schrijven. ‘Later als ik groot ben dan schrijf ik een boek.’ Dat is er tot op de dag van vandaag nog niet helemaal van gekomen, maar je moet natuurlijk wel wat te dromen houden. Wat ik wel heb geschreven is genoeg input voor een boek: namelijk ruim 450 artikeltjes op deze website. Over mijn favoriete tv-programma’s, over mijn leven met een baby, over zwanger zijn, over persoonlijke ontwikkeling en over weet ik het wat nog meer. En dat begon dus zo’n twee jaar geleden.

Ik weet niet eens meer precies waarom, maar waarschijnlijk verveelde ik me en dacht ik: da’s wel geinig. Ik ben dól op schrijven, ik ben er misschien ook wel een klein beetje handig in – het is immers mijn werk – en met mijn zoontje van toen nog geen half jaar oud om me heen had ik genoeg inspiratie. Ik las zelf ook graag blogs maar kon er eigenlijk nooit eentje vinden waarvan de content me echt bekoorde. Vaak was het taaltechnisch niet helemaal lekker zeg maar, bovendien niet bepaald herkenbaar want behoorlijk picture perfect en hing het van de #spon aan elkaar (en dat lijkt momenteel alleen maar meer te worden). Dat moest anders.

En toen was daar dus mijn eigen blog. Met in het begin niet meer dan drie bezoekers: mijn moeder, mijn zusje en mijn man. Dat veranderde eigenlijk best wel vlug naar tientallen bezoekers per dag met soms een uitschieter naar honderd bezoekers per dag en inmiddels ga ik niet voor minder dan duizend unieke bezoekers op een dag dat er een nieuw artikeltje online komt. Het is voor mij absoluut geen drijfveer, maar het is natuurlijk wél heel leuk om te merken dat zoveel mensen jouw verhalen lezen. Welke verhalen het meeste gelezen zijn?

  1. Wat kost dat nou zo’n baby?
  2. De naam Ticho
  3. Wat zou ik volgende keer anders doen?
  4. Een kijkje in de kast
  5. Baby miskopen
  6. Van laten huilen krijgt je kind verlatingsangst
  7. Mijn bevallingsverhaal
  8. Vijf keer een loedermoeder
  9. De naam van ons tweede kindje
  10. Zwangerschapsupdate week 41

Mijn eigen favoriete artikeltje staat er ook tussen, namelijk mijn bevallingsverhaal van Tess. Ik heb dat met zo ontzettend veel zorg en aandacht geschreven en voor mijn gevoel klopt het helemaal met hoe het in de werkelijkheid ging. Dat stukje tekst is voor mij echt heel waardevol.

Goed, via Insta Stories gaf ik afgelopen weekend de mogelijkheid om mij van alles te vragen met betrekking tot het bloggen en daar kwamen een paar (veelvoorkomende) vragen op. Die ga ik nu voor je beantwoorden.

Wat vindt Robert ervan?
Deze vraag werd het meeste gesteld. Robert vindt het leuk. Hij is er inmiddels ook wel aan gewend. Maar als ik vraag of hij even een foto van mij wil maken dan gaat hij wel keihard zuchten. Het is geen perfecte insta-husband zeg maar. Maar dat hoeft ook niet. Ik vermoei hem er zelden mee. En voor wat betreft alles delen: hij weet wat ik ga delen, zegt soms ook dat ik sommige dingen niet mag delen en als hij er op een bepaald punt niet meer achter staat dan stop ik er direct mee.

Waarom ben je begonnen met bloggen?
Zoals ik hier boven al omschreef was het een beetje een samenloop van omstandigheden. Ik ben dol op schrijven, kon geen échte leuke persoonlijke blogs vinden waarbij de content me ook aansprak (want, sorry, vaak is het taaltechnisch gewoon niet zo denderend) en ik zocht een hobby. Oké, dat laatste is niet helemaal waar want hobby’s genoeg, maar ja, ik vond het gewoon leuk. En nog steeds.

Hoe ben je aan je volgers gekomen?
Dat is helemaal vanzelf gegaan. Ik heb er nooit heel erg in geinvesteerd, behalve door fanatiek hashtags te gebruiken. Ik weiger alle aanbiedingen in de trant van ‘goed voor je exposure’ (dat zou echt verboden moeten worden), doe niet mee aan gekkigheid als Follow Friday (want dat vind ik meestal zo gemaakt) en ik zit ook in geen enkel groepje met mede mommybloggers waarin afgesproken wordt om elkaar te volgen, liken, commenten of delen. Aantal volgers is voor mij ook geen drijfveer. Onlangs heb ik bijvoorbeeld nog bijna vijffhonderd volgers weggegooid (geblokkeerd dus) omdat deze accounts niet bij mijn site en Instagram pasten, omdat het webshops zijn die me enkel volgen in de hoop dat ik ze terugvolg etc. Ik ben best wel picky met wie mij volgen en houd tegenwoordig iedere avond een opschoonronde. De kunst zit ‘m denk ik in leuke interactie, goede content en mooie foto’s. Dat laatste is bij mij wel een puntje van aandacht maar aan de andere kant wil ik ook weer niet alleen maar perfect gestilleerde plaatjes want hey, zo is mijn leven nou eenmaal niet.

Hoeveel tijd ben je kwijt aan jouw website? En hoeveel tijd kost het maken van een Happy Moments?
Laat ik beginnen met vermelden dat ik écht wel geloof dat mensen een fulltime baan kunnen maken van bloggen/vloggen. Het is veel werk. Nadenken, schrijven, altijd maar overal op reageren, foto’s maken, video’s editten, naar afspraken en ga zo maar door. Ik heb daar voor mezelf wel een goede modus in gevonden. Omdat schrijven ook mijn werk is – niet voor mijn eigen site maar voor andere magazines en websites – gaat dat me makkelijk af. Reageren doe ik vaak tussen de bedrijven door en mooie foto’s of video’s die maak ik simpelweg niet, net als afspraken die ik simpelweg niet heb. Al met al ben ik denk ik tien uurtjes per week bezig met de site. De meeste tijd gaat zitten in de Happy Moments, dat kost me zeker drie tot vier uur. Overige artikeltjes zoals deze flans ik redelijk gemakkelijk in elkaar.

Lees Robert al jouw stukjes?
Hij zegt van wel, maar daar geloof ik geen fluit van. De Happy Moments leest hij wel altijd. Of nou ja, die scrollt hij door. Verder roept hij weleens iets in de trant van “zet dit maar op je site” als hij als perfecte huisvader de boodschappen heeft gedaan, eten heeft gekookt en de kids heeft verzorgd. Maar volgens mij controleert hij nooit of ik dat ook daadwerkelijk doe.

Hoeveel mensen lezen je blog?
Dat verschilt enorm. Als ik de site veel push via bijvoorbeeld social media dan zit ik zo tussen de 10.000 tot 15.000 unieke bezoekers per maand. Maar soms is het ook minder. En soms zit er een uitschieter bij. Geen bijzonder hoge aantallen, maar nogmaals, daar ben ik niet zo mee bezig. Of tenminste, dat probeer ik niet te zijn. Het is natuurlijk leuk als een artikel heel goed gelezen wordt, maar ik weet precies wat wel en niet werkt maar daar laat ik me niet door leiden (want dan zou mijn site bestaan uit sensatieartikeltjes en clickbaits).

Heb je weleens gedacht aan vloggen?
Deze vraag komt zo vaak voorbij. Ja, uiteraard heb ik daaraan gedacht, maar nee, dat is echt niks voor mij. Ten eerste omdat ik gewoon een drukke baan heb en dus helemaal niet veel kán vloggen, ten tweede omdat mijn omgeving dat echt niet chill zou vinden (onder andere Robert), ten derde omdat ik geen tijd heb om video’s te editten en ten vierde omdat ik al zoveel deel dat ik bewegend beeld too much vind. Oh, en ik kijk zelf ook zelden vlogs maar hou meer van blogs en vind het dus oprecht jammer dat er steeds minder blogs zijn en steeds meer vlogs. Zal vast een reden hebben (de moneyzzzz) maar mij niet gezien. Maar mochten jullie het leuk vinden dan kan ik natuurlijk wel wat actiever worden op Insta Stories (dat doe ik nu echt zoooo weinig). Laat maar weten of je dat wat vindt. Of niet.

Verdien je geld met je site?
Onderaan de streep hou ik er geen stuiver aan over. Sterker nog, ik maak verlies want ik heb wel kosten voor onder andere hosting. De enige inkomsten die ik soms heb zijn via affiliatelinkjes, maar zelfs dat doe ik niet zo vaak. Ik denk daar helemaal niet over na. Voor samenwerkingen heb ik sowieso weinig tijd, ik vind mezelf ook niet per se heel geschikt – maar da’s niet goed, I know, ik moet mezelf nog iets beter op waarde schatten. Producten toegestuurd krijgen gebeurt soms, maar ook daarvan zeg ik vaak: nee muchas gracias, maar ik hoef het niet. Ik vind verzamelen om het verzamelen gewoon stom. Slecht voor het milieu, zonde van ieders tijd. Maar nogmaals, ik heb een fijne, leuke en goede baan waar ik mijn geld mee verdien, dus de noodzaak om dat via mijn blog óók te doen is er totaal niet. En ik denk dat dat ook wel een beetje mijn kracht is.Als ik dan al eens zoiets doe, dan is het ook echt vanuit oprechte interesse en enthousiasme. Niet omdat ik ergens geld aan zou verdienen.

Ik merk zelf dat er door mijn omgeving een beetje neerbuigend over mijn blog wordt gesproken. Heb jij dat ook?
Vast, maar daar houd ik me niet meer mee bezig. Ik weet wel dat er mensen in mijn omgeving zijn die net doen of ze nooit iets lezen of er gewoon nooit iets over zeggen, maar die stiekem dagelijks kijken. Vind ik grappig. En er zullen ook vast mensen vinden dat ik niet lekker bij mijn hoofd ben, maar dat vind ik andersom ook van andermans hobby’s en tijdverdrijf. Ieder zijn ding en dat lijkt me helemaal hartstikke prima. Ik doe dit omdat ík dat wil en als iemand het niet leuk vindt of er niets van begrijpt dan zit er bovenin een rood kruisje waar op geklikt kan worden. Zo simpel is dat. 

Waar sta je over drie jaar? Zijn er dingen die je dan bereikt wil hebben?
Wat een leuke en moeilijke vraag. Over drie jaar hoop ik op privégebied (nog steeds) heel gelukkig te zijn met Robert en de kids. Misschien is Robert tegen die tijd bijgedraaid en vindt hij een derde kind tóch wel een goed idee (hoi Robert ik weet dat je dit leest en nu zit te briesen op de bank) en verder hoop ik dat we allemaal nog gezond zijn, dat de kids gelukkige wezentjes zijn die zich fijn en vertrouwd hebben kunnen ontwikkelen en daar nog middenin zitten. Dat is wat ik het allermeeste hoop. Op het gebied van werk hoop ik stappen gemaakt te hebben maar in welke richting dat is me nog niet helemaal duidelijk. Op dit moment wordt daar hard aan gewerkt en wachten er leuke nieuwe dingen op me (dat is dus een typisch voorbeeld van iets waar ik liever niet teveel over deel) en als het op de site aankomt dan denk ik dat ik nog steeds schrijf, maar in welke vorm weet ik niet. Ik heb daar ook geen heel duidelijk beeld bij, omdat ik wat de blog betreft wel ben van ‘go with the flow’. Geen echte doelen dus.

Heb je spijt van een artikel dat je hebt geschreven?
Nee, er is eigenlijk geen enkel artikeltje waar ik spijt van heb. Niet hier tenminste, maar wel op een andere site waar ik voor schrijf. Daar publiceerde ik ooit een een stukje tekst waar vervolgens tienduizenden mensen over vielen, die me gingen stalken via social media, die in de zoekmachine werkelijk van alles over mij gingen opzoeken en die me de meest idiote verwensingen stuurden. Achteraf gezien had ik dat artikeltje liever niet geschreven, maar on the other hand heb ik toen wel the hard way geleerd te dealen met commentaren vanachter een schermpje. En het heeft ervoor gezorgd dat ik sowieso wel heel goed weet wat ik wel en niet deel. Wat overigens wel altijd een strijd in mijn hoofd is, is het delen van dingen (en foto’s) van de kids. Ik ben me heel erg bewust van de keerzijde, van (de schending van) hun privacy enzovoorts en ik overweeg de keuze om dingen over en van hun te delen echt tien keer per week en ik weet gewoon echt niet wat wijsheid is. Enerzijds denk ik: daar kap ik mee. Anderzijds denk ik: ik deel niets geks, geen rare foto’s of naakte plaatjes en bovendien is het ook ‘gewoon de tijd van nu’. Snap je? Over tien jaar maken we ons niet meer druk om wat er online staat, maar spelen er weer andere issues ofzo. Maar goed, zoals je merkt, ik weet het gewoon niet.

Tot slot kwamen er ook nog wat verzoeknummertjes binnen, onder andere of ik wil schrijven wat ik allemaal heb meegenomen op vakantie, of ik eens wil schrijven over wat wij zoal in een week eten en of ik eens een artikel wil maken over gekke dingen die ik in de afgelopen twee jaar heb meegemaakt. Vind ik allemaal leuke ideetjes dus daar ga ik mee aan de slag!

En dat was het weer. Ik kijk met onwijs veel plezier terug op de afgelopen twee jaar en vorige maand heb ik mijn hosting weer met twee jaar verlengd, dus jullie zijn voorlopig nog niet van me af. Nu ben ik wel benieuwd: hoe ben jij ooit op mijn site beland? En wat is jouw favo artikeltje hier?

Bedankt voor het lezen én nog meer bedankt voor alle support in de afgelopen jaren!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

14 Comments

  1. Superleuk om te lezen! Ik heb geen idee meer hoe ik je ben gaan volgen, maar het zal iets met onze beide laatste zwangerschap te maken hebben. Daarnaast lees je heerlijk weg en ben ik ernstig jaloers op je fijne schrijfstijl. Daar kan ik alleen maar van dromen, haha. Blijf schrijven, je humor is heerlijk en ik wens je alle voorspoed op werkgebied, want dat verdien je!

    1. Oh meid, jij kan ook hartstikke goed schrijven en jouw blogposts lezen ook heerlijk weg hoor! Ik vind het andersom ook superleuk om in jouw huishouden te spieken met je twee knappe zoons! X

  2. Mijn ochtend is weer compleet!
    XXXX

  3. Ik ben je toevallig tegen gekomen op Instagram en ik vond je manier van schrijven heerlijk nuchter ( zo ben ik zelf ook) en ik keek steeds vaker of je weer iets gepost had. Uiteindelijk ben ik je gewoon gaan volgen en ondanks dat ik 2 tieners heb en ik niet meer in dezelfde situatie zit is het voor mij een feest van herkenbaarheid.
    Dus ga gewoon op deze manier door, dat is je kracht!!

    1. Superleuk om te lezen! Vind het echt een compliment dat iemand met twee tieners het óók leuk vindt om te lezen, dus dankjewel daarvoor! Ik ga zeker op deze manier door 🙂 X

  4. Margriet says:

    Wat grappig om te lezen dat je blog ongeveer 2 jaar bestaat. Ik ben je gaan volgen tijdens het geven van borstvoeding aan mijn dochter #tijdsverdrijving en die wordt bijna 2 😅

    1. Ohh zo leuk! Dus echt al vanaf het begin zo ongeveer. Ik vind het zo grappig dat jij dan dus ‘overal bij bent geweest’ zeg maar. Van de eerste maanden met Ticho tot de volgende zwangerschap en nu met twee kids. Hopelijk blijf je nog lang gezellig meelezen! X

  5. Charlotte says:

    Ik vind jouw stijl ook echt lekker nuchter en lees graag je blogs! Ik ben blij dat je niet de intentie hebt om te vloggen want blogs lezen kan als mijn kids spelen, maar zodra ze geluid van een vlog horen zitten er twee meekijkers op mijn schoot en is mijn momentje voorbij hahaha.

    1. Haha jaaa precies dat! Ik heb dus echt geen tijd om vlogs van een half uur te kijken, maar een blog lees ik tussendoor lekker weg. Dus dat blijf ikzelf gewoon lekker doen. Hopelijk lees je nog lang mee! X

  6. Weer een heel leuk stuk om te lezen zoals al je stukjes! Ik ben je tegen gekomen om instagram en sindsdien volg ik je heel graag. Je blogs lees ik zo goed als allemaal. Je schrijft erg leuke en boeiende dingen en hebt schatjes van kids!

    1. Nouu wat lief! Dankjewel! X

  7. Tussen mijn kinders zit precies t zelfde leeftijdsverschil en ze zijn maar ietsjes ouder. Leuk om te lezen dus en je zet me regelmatig weer even met de benen op de grond 🙂

    1. Ohh zo leuk om te horen! Dus eigenlijk zou jij mij kunnen voorbereiden op wat er allemaal nog voor uitdagingen gaan komen? X

  8. Hieperdepiep! Dat je nog maar lang mag bloggen (en niet vloggen;)). Heerlijke stukjes om te lezen. Ik heb zelf ook een talige achtergrond en vind het om een of andere reden leuk dat jij dat ook hebt. Daarnaast leest je blog lekker!

    Ik heb je denk ik via via ontdekt (een blog of een Instagram?). Volg je nog niet zo lang, maar inmiddels ben je opgeslagen onder ‘mijn favoriete bladwijzers’. 😉

    Ik vind de herkenbaarheid ook erg fijn: werkend, jong moeder geworden. Wij zijn nu enkele maanden aan het proberen, maar helaas nog geen positieve test. Hoe heb jij het proces van zwanger worden ervaren? En ging het vlot? Misschien vind je de vraag te persoonlijk, wat je goed recht is.

    Ga zo door! En eet vandaag een taartje met Robert om de verjaardag te vieren. (Robert, lees je de reacties ook mee?;))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *