Happy Moments

Happy Moments #101

Goedemorgen! Leuk dat je er weer bent op deze maandagmorgen. Je bent natuurlijk benieuwd naar het staartje van onze wintersport én ons weekend thuis. Die heb ik voor je hoor. Kijk mee!

Vorige week waren we dus naar de sneeuw. Kun je echt ONMOGELIJK gemist hebben, maar mocht dat toch gebeurd zijn dan lees je HIER, HIER en HIER de eerdere fotoverslagen terug. Dat was genieten met een hele grote G. Het weer, de mensen, de mooie pistes, de heerlijke tosties, de kilo’s patat en liters (dat is echt heel erg overdreven) bier: ik mis het nu al. Maar goed, er kwam natuurlijk een dag dat we terug naar huis moesten. Dat was vrijdag. Vervolgens stond ons weekend een beetje in het teken van wassen, opruimen en boodschappen doen. En dat alles heb ik natuurlijk op beeld.

We beginnen met een foto van mijn twee lievelingsmannen in de gondel. We gaan ‘s ochtends met het hele huishouden naar boven op de berg en dat is voor Ticho voor het eerst. Alleen al in de gondel kijkt hij zijn ogen uit.

Tess heb ik in de doek gestopt. Gebruik ‘m niet zo vaak meer, maar voor dit soort situaties blijft het ideaal. Ik overweeg nu om een draagzak te kopen omdat dat me nu mevrouw wat groter is ook wel heel handig lijkt. Iemand een goede tip?

Voor de zesde dag op rij: Kaiserwetter.

Die doek zit overigens redelijk flut geknoopt, maar gezellig is het wel. Zie je trouwens wat hier op de achtergrond gebeurt?

Ticho op de skies! De eerste zes dagen moest meneer er niets van weten, maar nu wil hij toch een rondje maken.

Samen met papa. En om eventuele opmerkingen voor te zijn: nee hij draagt inderdaad geen helm, maar dat leek me voor die twintig meter op een nagenoeg vlakke piste niet per se nodig en bovendien een beetje waste of money voor die zes minuten.

Staan ze hoor, in de sleeplift.

Mijn hart. Zo trots op deze peuter. Ik schreef op Instagram (@anoukzwager) al over hoe mijn kleine vriendje niet zo’n durfal is en dat dit rondje op de latten dus echt wel een overwinning is voor hem.

Familieportret. Precies zoals we zijn: Tess die haar tong uitsteekt, Ticho die liever gaat spelen, Robert die bij zichzelf denkt ‘moet dit?’ en ik sta er ook als een malle eppie op. Love it. Mijn heerlijke chaos.

Voor iemand die zweert bij de drie R’en is dit ook best een overwinning. Gelukkig zijn we op vakantie niet zo heeeeeeeel moeilijk.

Na het skiën is ook Ticho hongerig. Die heb ik heel de week braaf twee boterhammetjes gegeven tussen de middag, maar vandaag heeft hij Kaiserschmarrn verdiend hoor.

In de middag blijft de wederhelft bij de (slapende) kids en ik ga nog een rondje boarden.

We houden het gauw voor gezien. Het is heerlijk zonnig maar het waait zoooo hard. We waaien bijna uit ons hemd. Of pulli. Dan maar aan het bier…

En bij terugkomst kruip ik fijn achter de laptop.

Die zonsondergangen in de bergen zijn zo mooi, dat verveelt nooit.

Mijn panterbroek en ik zijn klaar voor ons laatste avondmaal in het hotel. Altijd weer een twijfel als ik deze broek pak. Kan ‘t wel of kan ‘t niet. Ik moet dat echt afleren. Anyways, we gaan dus eten, koffie drinken, vier-op-een-rij’en en daarna zzzzz.

Vrijdagochtend hebben we het laatste hotelontbijt. We zouden eigenlijk pas zaterdag naar huis gaan, maar ze geven regen op en we vinden het ook wel prettig om voor het echte weekend thuis te zijn én weer in ons eigen bed te slapen.

Het is toch net een schilderijtje? Dit is dus het uitzicht vanuit onze slaapkamer.

Off we go! Volgens de navigatie zijn we 18.40 thuis maar we weten natuurlijk allemaal dat daar precies niks van terechtkomt.

Ticho valt vrij snel in slaap. Die is helemaal volledig afgedraaid na een week lang duizend indrukken.

Die benzinestations zijn toch altijd zo onwijs treurig he? Ik ben echt nog zelden ergens gestopt waar ik het ‘gezellig’ vond.

Goed, omdat ik vorige week vertelde hoe heerlijk gestroomlijnd onze heenreis verliep, zal ik ook eerlijk vertellen dat de terugreis een pure doffe ellende was. Ticho was wel weer voorbeeldig, maar Tess had ik bij München al op de vluchtstrook willen zetten. Niets was goed, ze wilde niet slapen, bleef maar jammeren (echt zooooo niks voor Tess) en ondertussen gingen we van file naar file. We zien het later en later worden en het mag oprecht een wonder heten dat de man en ik elkaar de hersens niet hebben ingeslagen. Dus.

Bij onze laatste tussenstop is Miss Jengel de enige die het grappig vindt. Nu wel. Nadat ze eerst tien uur lang heeft liggen mekkeren.

Ticho is het inmiddels beu. Snap ik. Die is zoooooo lief geweest. Echt geen kind aan. We laten hem even uitrazen en geven hem een klein worstje te eten.

Ruim 13 uur uur en 1025 kilometer verder: BIJNA THUIS. T&T zijn na de laatste stop meteen in slaap gevallen en die kunnen we thuis direct overhevelen. Zelf duiken we ook direct in bed. Dat uitpakken komt de volgende morgen wel.

Tijdens de terugrit heb ik ‘op vrijdag overdag rijden’ echt heel erg vervloekt, maar op zaterdagochtend ben ik zo blij dat we thuis zijn. Heerlijk wakker worden, eigen douche, eigen spulletjes…

En deze ook weer in zijn vertrouwde stoel.

En eigen koffie. Je kunt het maar gemist hebben.

Dit meisje, ik vind haar zo knap. Met haar palmboompje, blauwe kraaloogjes en haar flappies.

Ik pak mijn HEMA-bestelling uit. Het was stapelkorting bij HEMA dus ik sloeg rompers is. Het is een mix tussen ‘normale’ collectie en die organic bamboo collectie en ik ben met allebei heeeeel blij, maar die bamboo-toestand voelt wel bizar lekker aan. Ik geloof dat ik nooit meer terug wil naar een ander materiaal.

Oké, dit is de werkelijkheid na een week vakantie. Duizendmiljoen kilo was, allerlei toilettassen uitpakken, skikleding sorteren, speelgoed opruimen, boodschappen doen en meer van dat. But again: voor 11 uur ‘s ochtends is ‘t allemaal geregeld en dan kan ons weekend écht beginnen.

Ik besluit meteen even te gaan tanken. Scheelt maandag weer een minuut if vijf slaaptijd.

En dan in standje chill. Samen met de peuter kijk ik – hoe kan het ook anders – Brandweerman Sam.

Robert is de hort op, dus ik bestel sushi.

En Ticho krijgt poffertjes. Zodra hij mij met stokjes ziet eten, wil hij dat ook. Tuurlijk vriend, is helemaal niet gek.

‘Mama, mag Ticho onder een dekentje?’ – ‘Tuurlijk lieverd, ga maar zitten, dan pak ik een dekentje.’ – ‘Mama, mag Tessie bij Ticho onder een dekentje?’

En zo zaten ze ineens samen een potje groot te wezen op de bank.

En ineens gebeurt dit: Ticho legt zijn armpje om Tess. Mijn hart knalt zo ongeveer uit elkaar van liefde. Het schattigste ever dit. Hopelijk blijft dit de komende 18 jaar zo.

En zodra de kids in bed liggen, kijk ik korfbal en ondertussen beantwoord ik DM’s. Daar ben ik na vijftig berichten wel klaar mee en bovendien vallen mijn ogen bekant dicht dus huphup naar bed.

Als ik zondag redelijk vroeg met de kinders beneden kom, zie ik dit op het aanrecht liggen. Heeft er eentje een leuk feestje gehad geloof ik. En ik was het niet.

En Ticho ook niet. Hoewel hij wel heel erg moe en hangerig is. Dat kroelen van hem is al best een poos behoorlijk afgenomen, maar deze ochtend komt hij heerlijk bij me op schoot hangen. Kan ik zo van genieten.

Lekker afgericht zo toch?

Ik snij voor Tess een appeltje in ministukjes. Ik hoor je denken: lekker slim. I know, ik had denk ik een vlaag van verstandsverbijstering. Kind stikte natuurlijk in het eerste beste stukje.

Dus twintig seconden later: samen met een banaantje gepureerd. Gaat een stuk beter.

Voor Ticho regel ik een bananenpannenkoek. Hij gelukkig en ik ook. Want tussen al die poffertjes, patatjes en boterhammen met pindakaas door is dit een gezonde afwisseling.

Als mijn liefste T’s slapen, ga ik naar de supermarkt. We gaan vanaf komende week op dieet dus ik sla allemaal gezonde dingen in. Benieuwd of het ons lukt om voor de zomer acht kilo lichter te geraken.

En dan dit. Je zou denken: wat is dit voor domme foto. Nou dat zal ik even vertellen (en ja, hier zit frustratie dus alvast sorry en skip maar even als je geen zin hebt om te lezen).

Wij kochten toen ik zwanger was van Ticho deze Joolz Day Discovery. Twaalfhonderd euro. Twaalfhonderd, besef even hoeveel geld. Goed. Toen we enkel nog de bak gebruikten was er nothing on the hand, maar toen we overgingen naar het stoeltje vond ik het een onding. Ticho zat namelijk heel gek in die stoel. Hij hing meer en had allesbehalve een ergonomisch verantwoorde houding. Maar goed, wist ik veel, ik dacht gewoon: kut kinderwagen. Dus huppakeeee weg ermee en over op een buggy. Ik was de ellende al lang en breed weer vergeten, tot Tess een maand of wat geleden ook in de kinderwagenstoel terechtkwam. Wederom vond ik het een rotding want wederom hing mijn meisje als een zoutzak in die stoel. En toen zei een vriendin ineens: Eh Anouk, watskeburt met die stoel dan? Waar is dat plankje dat erin hoort zodat het ook echt een stoeltje wordt?

Wacht. Plankje? Stoeltje? PLANKJE?

Oké, noem me dom – dat is het misschien ook wel – maar ineens zag ik dus het hele probleem: in onze stoel ontbrak een plankje dat ervoor moest zorgen dat de stoel een stoel werd in plaats van een hangzak. Dus nam ik contact op met Joolz. En toen, beste mensen, zeiden ze daar: oh goh, ja, gek dat de stoel niet compleet geleverd is maar voor twintig eurie plus zes euro verzendkosten kunnen we je de bodemplaat toesturen.

Zesentwintig euro. Omdat er iets niet bij de kinderwagen geleverd is wat er wel bij hoorde. Op een kinderwagen van twaalfhonderd euro. Het gaat me echt niet om die zesentwintig euro, maar ik vind het echt hele waardeloze service van Joolz. En ja, ik weet dat ik de wagen lang geleden al gekocht heb en dat het mega stupide is dat ik niet eerder contact heb opgenomen omtrent dit probleem, maar ik heb gewoon nooit eerder beseft dat er een onderdeel ontbrak (want he, het is niet dat ik nog drie kinderwagens van twaalfhonderd euro in de kelder heb staan dus vergelijkingsmateriaal was er simpelweg niet). Dus, zesentwintig euro lichter en een bodemplaat rijker. En gefrustreerd. En haat aan Joolz. Yep.

Over tot de leukere dingen des levens: samen met mijn vriendje een rondje autorijden. Want dat vindt hij geweldig, vooral als hij voorin mag zitten. En we hebben dit weekend nog niet genoeg in de auto gezeten *kuch dertien uur in de file kuch*.

Belanden we zomaar ineens bij de Grote Gele M. Halen we maar meteen wat patat om het af te leren. Het is het lot.

En dat waren de foto’s van afgelopen dagen. Geen bomvolle Happy Moments zoals je van me gewend bent, maar hopelijk toch leuk genoeg om je week mee te beginnen. Het is as we speak zondagavond iets voor negenen, Temptation Island staat op televisie aan maar ik houd met moeite mijn ogen nog open, dus ik ga NU naar bed. Er moet nog wat slaap ingehaald worden zeg maar. Komende week mag ik weer aan de bak, zowel op mijn werk als voor de site en daar heb ik zin in. De vakantie heeft me erg goed gedaan. Volgende week dus zeer waarschijnlijk allerlei gezellige en vrolijke plaatjes.

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen en een goede nieuwe week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *