Happy Moments

Happy Moments #100

Voordat we beginnen eerst even dit: NUMMER HONDERD! Wauw. Ik vind het echt een prestatie hoor. En hoe leuk dat deze honderdste HM een vrij speciale is, namelijk (de laatste voor deze week) van onze wintersport. Kijk je mee?

Vandaag heb ik afgelopen dinsdag en woensdag voor je in de aanbieding. Mocht je nummertje #98 (KLIK) en #99 (KLIK) ook gelezen hebben dan zul je niet heel erg verrast worden – het is wederom veel zon en sneeuw – maar ik kan er gewoon ook niet heel veel meer van maken. Dat is nou eenmaal het ontzettend zware leven van een wintersporter. Hoewel, kleine kanttekening: mijn krakkemikkige bekken en ik waren wel eventjes gevloerd, dus op woensdag werd er door mij weinig piste gezien. Anyways, lets go!

Deze heb ik meegesleept vanuit huis: hartjesontbijt van Love my Veggies. Is thuis altijd een dikke hit bij de peuter, maar gek genoeg verkiest hij hier een wit kaiserbroodje met chocopasta boven dit gezonde alternatief. Can’t blame him.

De schoonzus past weer op dus Robert en ik vertrekken samen met een groepje reisgenoten richting de piste.

Wederom Kaiserwetter. Ik ga al heeeeeeel veel jaartjes op wintersport en kan me oprecht niet herinneren dat ik ooit een week zoveel zon heb gehad. Wát een cadeautje.

Ik smelt mijn jas uit (en ik glim lekker van de zonnebrand).

Koffietijd!

Zitten ze hoor, Jut & Jul. Sinds ik deze foto heb gezien, ben ik nogal obsessief met mijn neus bezig. Ik lijk echt net een kwaaie heks met kromme neus met bochel erop, man.

Ondertussen bij het hotel: er hadden er een paar het plan om de berg af (en dus ook weer op) te wandelen met mijn baby en peuter. Blijkt mijn kleine vriend dat nog best goed gedaan te hebben ook. Vind het fijn dat anderen zeggen dat het makkelijke kids zijn, zeeeeeker omdat ik ook weleens andere kanten van die draken zie.

Ondertussen red ik me ook nog wel.

Net aan hoor mensen. Hard knock life.

In de middag blijf ik bij het hotel. De kids slapen en ik werk wat aan de site. De vorige middag ben ik namelijk – heel zachtjes en lullig – op mijn kont gevallen en nadat ik een jaar of tien (eveneens met snowboarden) mijn stuitje al eens bezeerde en er vervolgens tijdens beide bevallingen een flinke baby langs is gekomen waardoor het nóg gevoeliger werd, heb ik door dat lullige valpartijtje gigantische last van mijn rug.

Daar heeft deze geen boodschap aan. Die is gewoon na krap anderhalf uur wel uitgeslapen.

En Ticho volgt niet veel later. Mijn stuitje/bekken/rug wordt helaas alleen maar erger en ik krijg de kids inmiddels allebei niet meer opgetild of aangekleed. Gelukkig zijn er genoeg helpende handjes in de buurt en mijn schoonmoeder komt me uit de brand helpen.

Op naar buiten. Ik neem lekker wat eten en drinken mee en tja, dan is Ticho natuurlijk al gauw tevreden.

Sneeuwpoppen maken, schommelen, in de iglo, op de slee; deze grote jongen vermaakt zich zooooo goed. Ik denk niet dat we hem ooit nog mee naar huis gaan krijgen.

En Tessje vindt nog steeds alles best. Die meid hoor je zelden.

Ik ga helemaal stuk om dit. Twee jaar geleden, toen Ticho vier maanden oud was, maakte ik die linkerfoto van hem. Vandaag maak ik op hetzelfde plekje eenzelfde foto van ons tweede kind.

Papa is er weer!

Terwijl de boys nog even buitenspelen, ga ik met de kleine dame terug. Zij doet haar powernap en ik spring onder de douche.

Krijg ik ondertussen dit soort kiekjes doorgestuurd.

We wilden Ticho in eerste instantie met de pot mee laten eten, maar dat komt pas tegen zevenen op tafel en we kwamen er na twee dagen wel achter dat dat net iets te laat is voor een kind van net twee die heel de dag duizendmiljoen indrukken heeft opgedaan en dus tegen die tijd wel afgedraaid is. We scoren wat potjes, doen tien schietgebedjes dat we het erin krijgen en warempel, hij eet het.

En als mijn koters dan lekker liggen te slapen, kunnen wij aan tafel. Dit was het toetje en meer foto’s heb ik er niet van. Hoef je verder niet erg te vinden, want ik zou het eten niet bestempelen als heel esthetisch.

Robert en ik doen wat potjes vier op een rij. Maak hem helemaal in natuurlijk.

De volgende ochtend lijk ik wel een ouwe oma. Mijn rug doet zo.afschuwelijk.veel pijn, niet te doen. Gelukkig is er nog een Manke Nelis in de zaal die een infraroodlamp had meegenomen en die mag ik even lenen. Dat geeft iets verlichting, maar ik kan nog steeds niet op of neer. Geen rondje piste voor mij dus.

Ik ben gelukkig niet de enige die bij het hotel blijft. Heel de ochtend door komen er gezellig mensen koffie en thee drinken.

En met dit uitzicht vanuit de kamer hoor je me verder ook niet zeuren hoor.

Tess doet een vrij lang ochtendslaapje en Ticho kijkt rustig Brandweerman Sam.

Krijg je dus dit soort foto’s doorgestuurd. Helemaal niet jaloersmakend.

Even in de sneeuw spelen.

En in de plassen stampen.

Ik baal wel een beetje dat het snowboarden me niet gaat lukken. Het ziet er toch echt zalig uit zo?

In de middag doet onze Ticho een lang slaapje.

Tess vindt slapen sowieso zonde van haar tijd.

Maar uiteindelijk valt die kleine meid óók in slaap. Welgeteld drie minuten dat ze allebei onder zeil zijn en dan wordt de oudste weer wakker. Echt momlife tot de max, ook in de bergen. Ik leg Ticho eventjes naast mij in bed.

En houd hem stil met chips. Ja, zo ben ik.

Na heel wat uurtjes met de warme lamp, veel smeren met zalfjes, een warme douche-straal erop en heel de dag ongeveer plat te hebben geleden, maken we ons op voor een uurtje naar de ‘disco’ zoals Ticho dat noemt. Zo schattig, hij is eerst een beetje aftastend, vindt de harde muziek spannend en de lampjes interessant, maar uiteindelijk ontdooit hij volledig en gaat meneer heerlijk staan swingen.

En daar hoort natuurlijk een biertje bij. Deze foto stelde me overigens weer gerust: ik heb volgens mij toch geen kromme heksenneus.

Na de disco gaan we met heel de bende uit eten (ik weet niet of ik het al gedeeld had, maar we zijn hier dus met een groep van 20+ man/vrouw/kids). Ticho is moe en wil dus niet veel anders dan Brandweerman Sam kijken.

Heerlijk kind is het.

En deze is er ook. Die was niet mee naar de disco – vond haar ietsje te klein nog wel – maar gaat uiteraard wel mee eten. Ik moet zo hard lachen om dit kiekje. Kijk die oren nou. Ze lijkt wel ontsnapt uit de Droomvlucht. Mijn allerliefste, mooiste, bijzondere en leuke Tess.

Ze zit eventjes bij ons aan tafel, maar ik leg haar al gauw in de buggy – op de platte stand – zodat ze kan slapen. Doet ze vervolgens ook zonder problemen. Thank the Lord voor die easypeasy kids van mij.

Na het eten gaan we terug naar het hotel, leggen we de kids op bed, kijk ik drie minuten voetbal maar heb het dan al gauw gezien en doe daarna nog wat potjes Halli Galli. Rond half tien gaat mijn lampje uit.

Zo zagen onze dinsdag en woensdag eruit. Zoals ik zei: niet heel spannend, maar wel heel ontspannend. Het is zo fijn in de sneeuw, met elkaar, met familie, met vrienden. Ik heb me oprecht nog geen seconde verveeld en geniet van iedere minuut. Zelfs als ik plat in bed lig met giga pijn in mijn rug en prachtige plaatjes van de husband krijg doorgestuurd.

Inmiddels gaat het een stuk beter met dat ouwe lijf van me, dus in de Happy Moments van aanstaande maandag heb ik nog wat beeldmateriaal vanaf de piste voor je. Ook zie je dan de plaatjes van Ticho zijn eerste abfahrt op de latten.

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen en een heerlijk weekend toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Priscilla says:

    Balen van je rug maar met de kids en de rest is het ook heerlijk genieten. Sterkte alvast met de terug reis en je rug

  2. Ik geniet er van om jullie allemaal zo te zien genieten.

  3. Wat een heerlijk jaloers makende fotos in de zonnige sneeuw!
    Zo jammer dat wij dit jaar niet kunnen want met een baby van 2 maanden zie ik toch iets minder zitten..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *