Momlife, Persoonlijk

Hoe ging de autoreis met twee kinderen op de achterbank?

Een vraag die me na gisteren meerdere keren gesteld is: hoe is de autoreis met de kinderen verlopen? Hoe heb je dat aangepakt? En heb je nog tips? Ik ga het vertellen. Lees mee!

Vorige week vrijdag zijn wij afgereisd naar de Oostenrijkse bergen voor een weekje vakantie. Voor het eerst met twee kinderen op de achterbank. Daar zag ik absoluut niet tegenop en dat kwam met name doordat ik best goed voorbereid was en bovendien weet ik dat mijn kinderen niet zomaar heel de boel afbreken. Maar goed, er is natuurlijk geen mens op aarde die het leuk vindt om tien uur lang op twee vierkante meter te zitten zonder enige bewegingsvrijheid dus you never know.

’s Nachts wegrijden
We zijn vrij vroeg vertrokken. Om vier uur om precies te zijn. Iets voor vieren hebben we de kids gewekt, een schone luier gegeven, kleertjes aangetrokken, wat te eten gegeven en toen zijn we gaan rijden. Binnen no-time lag Tess op de achterbank in coma en Ticho was vooral druk met vrachtwagens spotten. Eigenlijk was het op dat moment vooral noodzaak om zoveel mogelijk gas te geven en zo ver mogelijk te komen voordat Tess weer wakker zou worden. Dat lukte, want pas na bijna vijfhonderd kilometer hielden we onze eerste stop. Even eruit, benen strekken, wat eten en drinken, schone luier en weer door. Na die eerste stop was Ticho nog steeds wakker en Tess viel eigenlijk vrij snel wéér in slaap.

Peuter entertainen
Een wakkere Ticho op de achterbank leverde precies nul problemen op. Het kind heeft zich urenlang vermaakt met auto’s kijken, roepen welke kleur de auto’s waren, bladeren door zijn voertuigenboek, het kijken van een filmpje – lang leve gewoon internet in het buitenland en de optie ‘begeleid kijken’ op de iPhone – en met spelen met zijn auto’s. Of wij dan zo’n voorbeeldig kind hebben? Nee hoor, want hij heeft ook een paar keer gemopperd, maar dan gaf ik hem gewoon wat te eten. Tja, alles voor een soepele rit toch?

Wakkere baby
Ook Tessie is een paar keertjes wakker geweest. Die vond het autorijden een stukkie minder leuk dan haar broer. Snap ik wel, want zij wordt uiteraard nog achterstevoren vervoerd en kon dus niks bekijken. Met haar Lamaze-knuffel en wat aandacht van Ticho kwam dat eigenlijk ook allemaal wel weer goed. Ik zal niet zeggen dat het peanuts was, maar ik denk oprecht dat we de situatie wel zo optimaal mogelijk hebben ervaren. Zonder urenlang drama. Ik ben in ieder geval heel erg trots op mijn twee kinderen. Want ondanks dat we in het dagelijks leven eigenlijk altijd alles volgens een vast ritme en schema doen – zoals eten en slapen -, hebben ze bewezen dat ze ook echt wel flexibel kunnen zijn.

Proviand
Ik ben zo’n moeder die haar kinderen stil en tevreden houdt met eten. Dat gaat dus tijdens zo’n autoreis niet anders. Bij mijn voeten stonden twee tassen: eentje met koffie en broodjes voor mij en de man en eentje met broodjes, soepstengels, koekjes, rijstwafels, flesjes drinken, een thermoskan met heet water, melkpoedertorens en flesjes voor de kids. Voor Tess maakte ik dus met gekookt water een fles klaar en die kon ik dan tijdens een stop gewoon geven (beetje plannen wanneer je dus die fles maakt zodat je lang genoeg de tijd hebt om ‘m te laten afkoelen) en Ticho kreeg zo nu en dan wat lekkers toegestopt. Pedagogisch verantwoord? Vast niet. Makkelijk? Zeker weten. Behalve toen Tess haar fles wilde en we muurvast in de file stonden…

Tussenstop en het laatste stukje
Wij zijn niet in één keer doorgereden naar onze eindbestemming. Dat deden we trouwens ook niet toen we nog geen kinderen hadden. Iets na het middaguur arriveerden we op de plek waar we het eerste nachtje zouden doorbrengen. Hier eenmaal aangekomen, was Tess uiteraard wel uitgeslapen, terwijl Ticho doodop was aangezien hij al vanaf 04.00 uur wakker was. Die ging dus een powernap doen. In de avond werd er lekker gegeten en we lagen vervolgens allemaal bijtijds in bed. De volgende dag, zaterdag, moesten we nog een uurtje rijden. Dit leidde eveneens tot geen enkel probleem. We doken de grens met Oostenrijk over, reden door lange tunnels, werden omringd door bergtoppen met sneeuw en zongen veertig keer ‘we zijn er bijna’.

Al met al…
Kan ik natuurlijk niet anders dan zeggen dat onze smurfjes het hartstikke goed gedaan hebben in de auto. Ze waren lief, hebben lekker gegeten, konden uitrazen langs de snelweg – op een parkeerplaats, dat snap je – en ja, ze hebben zo nu en dan ook gepiept, want dat hoort er nou eenmaal bij. De enige tip die ik je kan meegeven is: let it go. Het niet per se een heel leuk ritje worden, maar het duurt gelukkig ook niet tot in den eeuwigheid. Accepteer dat je een paar uurtjes moet doorbijten en maak het jezelf gewoon zo makkelijk mogelijk. Filmpjes, snoepjes: alles is wat mij betreft geoorloofd.

Wij hebben nu in ieder geval nog een paar dagen de tijd om bij te komen van de heenreis én bereiden ons zo zachtjes aan weer voor op de terugreis.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Wat goed! Hoe werkt dat met dat begeleid kijken op de iPhone?

    1. Is echt handig: instellingen – algemeen – toegankelijkheid en dan onderaan ‘begeleide toegang’. Dan kunnen die kleine vingertjes niet continu dat scherm meer wegklikken etc 🙂

      1. Toppppp dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *