Persoonlijk

Waarom ik HELEMAAL klaar ben met de winter

Op het moment van schrijven is het maandag 11 februari en heb ik bijna heel de dag in bed gelegen. Ik werd vannacht wakker, misselijk, niet normaal. Nu heb ik redelijk wat ervaring met misselijk zijn – kun je HIER iets over lezen – maar ik was toch weer een beetje vergeten hoe ellendig je je dan voelt.

En als dit nou het eerste virus in Huize de Jong zou zijn geweest, dan was het allemaal nog wel te overzien. Maar nee, dat is het niet. Want met twee kleine kinderen die allebei naar een KDV gaan, wissel je alle mogelijke virussen continu af. Gelukkig heb ik over het algemeen een hele goede weerstand en pik ik dus niet heel gauw van alles op, maar vorige week was ik ook al snotverkouden. Het zal je niet verbazen dat dat exact de reden is dat ik helemaal klaar ben met de winter. Maar daar heb ik meer goede redenen voor en die ga ik je nú vertellen.

Kledingcrisis
Ik begin maar gewoon meteen met mijn grote first world problem: de spoeling met winterkleding wordt een beetje dun. Ik heb alles voor mijn gevoel al veertig keer gedragen, weet geen enkele nieuwe combinatie meer te maken en heb geen zin om nu nog geld uit te geven aan dikke truien, aangezien ik toch wel hoop dat die op korte termijn richting de zolder kunnen. Hetzelfde probleem heb ik met de kids. Het wordt gewoon tijd voor nieuwe jurkjes, rokjes en t-shirts.  

Frisse lucht
Op de dagen dat ik thuis ben, vind ik het vrij belangrijk om er minimaal een uurtje even uit te gaan. Een rondje winkels volstaat. Of even naar de schommel. Het maakt eigenlijk weinig uit wat we gaan doen, als ik maar wat frisse lucht krijg. Maar goed, als het natuurlijk heel de dag regent dan houdt het gauw op. En zulke dagen duren gewoon EINDELOOS. Ik kan dus niet wachten tot de dagen waarop het warm en zonnig is en ik mijn kinderen lekker kan uitlaten zonder kapot te vriezen of zeiknat te regenen.

Weinig actie
Een beetje in lijn met het vorige puntje: ik heb alle binnenactiviteiten wel zo’n beetje gezien. Het krijspaleis, een zwembad en dat was het wel. Ik wil gewoon een keertje naar de kinderboerderij zonder mezelf in vier truien, een jas en drie sjaals te wikkelen. Of naar een buitenspeeltuin – gewoon omdat dat minder heftig is voor je oren. Of naar de dierentuin. Ik wil eigenlijk vooral iets meer actie. In de zon.

De files
In de donkere maanden lijkt half autorijdend Nederland ineens vergeten hoe dat ook alweer werkt, zo’n gaspedaal. De files zijn belachelijk lang en als er ook maar één spatje regen valt of het waait iets harder dan normaal, dan kan ik er vergif op innemen dat mijn reis richting kantoor twee keer langer duurt. En daar ben ik klaar mee. Ik kijk zó uit naar de dagen waarop ik niet twee uur enkele reis onderweg ben. Nog meer kijk ik uit naar de maanden juli en augustus, waarin mijn mede-A27-gangers met z’n allen naar de Spaanse Costa zijn afgereisd in ik binnen drie kwartier op mijn werk ben.

De vermoeidheid
Volgens mij is het hartstikke herkenbaar als ik zeg dat ik tijdens de wintermaanden chronisch moe ben. Een tekort aan vitamine D, vroeg donker, laat licht: ik ga er gewoon niet zo lekker op. Ik verlang heel erg naar de dagen dat mijn wekkertje om 06.00 uur gaat en ik dan al vogeltjes hoor fluiten en de zon zie schijnen. Het maakt opstaan op dat vroege tijdstip een stuk draaglijker. Ook scheelt het de helft dat ik in de zomermaanden niet in het donker wegga en in het donker weer thuis kom. Ik krijg gewoon veel meer zin en energie voor een leuk avondprogramma als het nog licht is zeg maar.

De kou
Ik ben niet heel erg van suiker en kan ook echt wel een druppeltje regen hebben, maar die kou, daar ben ik wel klaar mee. Dat je ’s avonds in je bed stapt en eerst nog een half uur ligt te rillen. Of dat je onder de douche staat en er niet onderuit wil omdat je weet dat het zó afschuwelijk koud is buiten de cabine. Nee, doe mij nu maar weer wat warmte. Vind ik veel comfortabeler. Tot ik natuurlijk weer dagenlang in de kelder bivakkeer omdat de temperaturen, net als afgelopen zomer, in huis enorm oplopen. Dan ga ik daar weer over klagen.

De vrolijkheid
Niet alleen mijn eigen gemoedstoestand wordt beter als de zon schijnt, maar ook dat van de mensen om me heen. Werkelijk waar iedereen knapt er gewoon van op. En eigenlijk geldt dat ook wel een beetje voor de natuur. Want hoe heerlijk gezellig is het als de krokusjes weer langs de kant van de weg groeien? En de bomen vol bladeren zitten? De tuin vol in bloei staat? De winter heeft ook zijn cosy kanten – want echt, love de openhaard en de kneuterigheid – maar écht vrolijk worden we hier thuis van de warmere dagen.

De virusjes
Ja, ik benoemde ‘m net al maar het is momenteel zo’n gigantisch pijnpunt dat ik er nogmaals even over wil foeteren: al die smerige rotvirussen. Er is er bij ons in huis altijd wel eentje verkouden. Of koortsig. Of aan het hoesten. Ik ben het zat. We hebben de afgelopen maanden wel weer genoeg hoestdrank, zetpillen, Luuf en Nurofen gebruikt en het wordt hoog tijd om al die zooi op te ruimen.

Nou, tot zover mijn klaagzang. Zijn er nog mensen in de zaal die nog wél kunnen genieten van de winter? Of is iedereen wel toe aan een graadje of twintig warmer?

Bedankt voor het lezen!

Edit: we zijn inmiddels een week verder en mijn gebeden zijn verhoord. Wát een weertje he mensen?


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Ja leuk hoor, die cozyness van de winter, maar dat heb je na een aantal avonden ook wel gezien als je met je statische haren op de bank zit. Nee. Je klaag- en lofzang in een zijn zeker terecht.

    1. Hahaha ja echt he?! Doe me nu maar gewoon weer fladderige jurkjes – babybuik-restanten-technisch ook een veel beter plan – en slippertjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *