Happy Moments

Happy Moments #96

Goedemorgen! Het is weer maandag en ik vind het leuk dat je hier bent om een kijkje te nemen in ons fotodagboek van afgelopen week. Nu zou ik je graag nóg enthousiaster willen maken dan je al bent, maar ik heb slecht nieuws…

Afgelopen week was namelijk by far – maar dan ook echt by far – de meest vermoeiende week sinds ik kinderen heb. Ik weet dat ik best flink kan zeuren en klagen over gebroken nachten, snotneuzen en luchtweginfecties, maar ik beloof bij dezen plechtig dat ik dat nooit meer zal doen. Want weet je wat pas erg is? Buikgriep. En dan zeg maar met heel het gezin buikgriep. Als in: twee dagen in bed, met een teiltje. Maar er alsnóg duizend keer uit moeten want de kids zijn óók gevloerd (en kotsen dus heel de tijd hun bed onder). Ik dacht afgelopen week regelmatig dat ik niet goed werd. Maar we survived en we kunnen het maar gehad hebben. Gelukkig krabbelden we tegen het weekend weer op en deden we toen genoeg leuks. Kijk maar mee naar de beelden!

Ik begin met overgeven van zondag op maandag. Besluit maandagochtend toch te gaan werken, want zoals mijn moeder altijd zei: gewoon proberen en als het niet gaat dan kun je alsnog naar huis komen. Nou, dat naar huis komen duurt niet lang. Ik ben zó misselijk en rillerig. Thuis ga ik eerst GTST kijken maar niet veel later verhuis ik naar bed.

Ik had voor ’s avonds een salade met biefstuk op de planning (DEZE om precies te zijn) en omdat ik dat zó lekker vind, besluit ik toch wat te eten. Ik hoef jullie niet te vertellen hoe dat afliep he?

Buikvirus in combinatie met tandjes is geen beste combi kan ik je vertellen. Was ik nog niet misselijk, werd ik het wel.

Mijn kleine meisje. Wil nauwelijks drinken, heeft flinke koorts, enorme vieze broeken, overduidelijk pijn én moet nog veel spugen. Ik zou het zo graag van haar overnemen!

Dit was de nacht. Vijf onderbrekingen: voor mezelf óf voor de baby. Ik had mijn collega’s heel enthousiast verteld dat ik er vandaag wel weer zou zijn, maar dat gaat ‘m dus ff niet worden.

Hoe zielig ligt ze erbij dan? Ze is vandaag naar haar oma, die heel goed voor haar zorgt. Beter dan dat ik in mijn toestand kan.

En ze lijkt weer wat op te knappen. Vind het wel bizar wat voor effect drie dagen niet drinken en vooral veel spugen op zo’n kleintje heeft. Tess had al nauwelijks vetjes, maar is inmiddels echt een sprinkhaan.

Ik heb me tegen het middaguur van mijn bed naar de bank weten te verplaatsen en durf het wel aan om een kopje koffie te nemen (ik krijg namelijk giga hoofdpijn als ik dat niet doe: behoorlijke caffeïne-verslaving). Dat lijkt prima te vallen dus ik verorber ook maar gelijk een rijstwafel.

Ik móet naar de supermarkt…

Voor dit. Ik vroeg op Insta Stories welke stapeltje voor mij zou zijn en welk stapeltje voor mijn wederhelft. De verdeling was 50/50 en dat verbaasde me, aangezien ik al had gedeeld dat ik zo beroerd was. Links is dus voor Robert en rechts is voor mij. Bouillon en wc-papier…

Aan het einde van de middag halen we Ticho en Tess weer op en die gaan bijtijds naar bed. Het lijkt de goede kant op te gaan met iedereen…

En dat gaat het ook! Tessje is weer vrolijk – kakt nog wel heel de boel onder maar dat komt écht door die tandjes – en ik voel me ook een stuk beter. Nog geen eetlust, maar ook niet meer misselijk.

Ticho is de enige die de dans ontspringt (want ja, ook Robert voelt zich inmiddels ‘niet zo lekker’ en als een man zich ‘niet zo lekker’ voelt dan weet je het wel).

Als de baby op bed ligt voor haar ochtendslaapje, spelen Ticho en ik samen met de DUPLO. Wat ziet dat mens eruit he?

Tijd voor frisse lucht.

Normaal gesproken zou het echt nagenoeg onmogelijk zijn om hier zonder in te slaan langs te lopen. Dit keer lukt het me wel aardig…

Omdat ik deze ga halen. Om te vieren dat we weer back on track zijn.

Ticho krijgt een feestlunch. Had ‘ie wel verdiend, hij was zo lief en zoet in de ochtend. Wist ik veel dat dat een voorbode zou zijn…

Als het boven stil is en de kinders in diepe rust zijn, ga ik wachten op de monteur van KPN. Onze televisie doet het namelijk niet meer.

En zodra de KPN-meneer weer vertrokken is, haal ik een stofzuiger en een dweil door het huis. Vond ik nodig én fijn om na die bacteriënoverkill even te doen.

Is er eentje wakker. We kunnen wel stellen dat zij het virus weer te boven is.

Het Bumbo-stoeltje (deze) konden we trouwens lenen van een vriendin. Leek me handig voor de wintersport, maar blijkt ook heel erg handig voor gewoon thuis.

Mijn allerliefste hartjes.

Toen ik Ticho uit zijn bed haalde, vond ik hem wat suf. Hij had volgens de thermometer geen koorts, maar klaagde wel over ‘auw’. Helaas kon hij me verder niet duidelijk maken wáár hij precies auw had.

Dus sleep ik hem en zijn zusje mee voor de tweede ronde over het winkelcentrum. Tess moet een paspoort en daar hebben we een afspraak voor gemaakt op het gemeentehuis. Maar voordat ze dat ding kunnen aanvragen moet mevrouw eerst nog op de pasfoto. Aardig gelukt, al zeg ik het zelf.

Op het gemeentehuis zie ik deze folder liggen. Lijkt me eigenlijk wel geinig. Iemand ervaring mee?

Als we weer thuis zijn gaat Ticho rustig onder een kleedje op de bank zitten. Dat is voor het eerst dat ik denk: dit is niet pluis.

Ik stal mijn Valentijnscadeau uit én schrijf een kaartje voor vriendin Es, die na duizendmiljoen jaar studeren, nu eindelijk écht huisarts is. Mega trots op haar.

En dan gaat het mis. Ticho begint met spugen en stopt vervolgens niet meer. Het is by far het allerzieligste wat ik ooit bij hem gezien heb. Het was de eerste keer dat hij écht moest overgeven en die paniek in zijn oogjes, hoe hij vervolgens huilend in mijn armen viel en op zijn hurkjes onder de douche zat te snikken: het was zo zielig. En onze nieuwe bank, bijzaak, maar ook balen.

Als de kids allebei in bed liggen en het stil lijkt, ploffen we op de bank voor voetbal. Duurt niet lang, want Ticho gaat gewoon verder waar hij gebleven was. Het belooft een ellendig nachtje te worden…

En dat wordt het. Donderdagochtend zijn we even in twijfel over wat we doen, maar omdat Ticho geen koorts heeft, niet meer spuugt, een boterhammetje eet en opzich ook niet heel suf/moe oogt, besluiten we ze allebei naar het KDV te brengen. Als het niet gaat dan halen we ‘m gewoon weer op. En dus rijd ik rond half acht in de file richting Utrecht.

Ik kwam deze tegen op Facebook. This is SO me!

Ticho was op het KDV wel wat tam, maar niet heel verdrietig. Als ik hem (en Tess uiteraard) rond half zes oppik heeft hij wel koorts. Arm ventje. Gelukkig had hij wel genoeg energie om nog wat moois voor Valentijn te knutselen.

Thuis eten we wat en daarna gaat Tich lekker onder de douche.

Tess en ik kijken toe. Geen idee how come, maar Tess vindt het HILARISCH als Ticho onder de douche staat. Ligt ze helemaal dubbel.

Tussendoor vlug opgefrist en schone kleertjes aan en dan weer verder kijken.

Gelukkig gaan ze allebei heel lief slapen, zodat ik wat rust heb. Ik ben zo moe van de afgelopen dagen dat ik om 20.00 uur in bed kruip. Robert is weg voor zijn werk, dus ik moet er nog wel een keertje uit voor Tess haar laatste flesje (ja, die krijgt ze nog steeds en ja, daar hebben we goede redenen voor) maar gewoon liggen en een beetje Temptation (woehoe!) kijken is echt precies wat ik nodig had in mijn leven.

MORNING! Het is vrijdag en ons weekend is begonnen. Ik voel me eindelijk weer honderd procent fit, heb zin in make-up en leuke kleren én kan bovendien niet wachten om lekker naar buiten te gaan. Wat. Een. Weertje!

Maar eerst koffie.

En kusjes voor Tich. Die ziet nog wel ehmmmm… een beetje witjes zeg maar.

Deze feestneus is ook in de building. Die is zoals altijd heel vrolijk en ik word natuurlijk heel vrolijk van haar. Kijk dat smoeltje.

De fles weigert ze nog steeds, maar een melkpapje met rijstebloem gaat er prima in.

Zo, frisse lucht.

De peuter met zijn loopfiets. Zo schattig. Hij gaat nog steeds als een slak – voor wie mijn Insta Story met ‘twee woorden negen letters’ gezien had is dit geen verrassing meer – maar we hebben de tijd joh.

Op naar de speeltuin. Ticho is zo druk met zijn fietsje dat hij niet eens in de schommel wilt. Dan stop ik dus Tess erin. Eerst kijkt ze nog een beetje moeilijk…

Maar uiteindelijk vindt mevrouw het helemaal leuk. Mijn pretletter!

Na een klein half uurtje gaan we richting huis want aan het begin van de middag verwacht ik de meneer die onze nieuwe stoelen komt leveren. En aangezien de terugreis met een peuter op zijn loopfiets zeg maar drie keer langer duurt, vertrekken we op tijd.

Eetkamerstoelen everywhere.

Dit zijn dus de nieuwe stoelen (er zit nog papier om de leuning). Uitgezocht door de man, want die vond die witte kuipstoeltjes helemaal niks. Ik vind deze leuk, maar mis m’n leuke witte frisse hippe kuipstoeltjes wel hoor. Moet echt even wennen aan dit soort degelijkheid.

Pestbende alert. Het is echt een troep. Ik geef de kids te eten, leg ze vervolgens in bed en zet nog wat stoelen in elkaar.

Daarna krijgen we gezellig een vriendinnetje van mij op visite en Ticho besluit maar meteen dat hij niet per se lang hoeft te slapen.

Leuk hoor, die grote dozen.

Als we weer met z’n tweetjes zijn (Tess houdt een winterslaap) dan knallen we de rest van de stoelen ook in elkaar. Voelde me een enorm onafhankelijke vrouw zo.

Tadaaaa. Nu wil ik nog een vloerkleed in de kleur van de lampen en dan ben ik wel tevreden denk ik.

Mijn Tessie. Ze had zichzelf weer volledig besmeurd met viezigheid dus ze krijgt een schoon pakje. Van Quapi is deze en i love it. De man iets minder. ‘Afschuwelijke broek afschuwelijke haarband ze ziet er niet uit.’ Oké dan. Ennnnnn ik kreeg via Insta meer dan dertig (!) berichtjes met dat het lijkt of ze oorbellen heeft. Nope, is de knoop van haar shirtje. Niks tegen oorbellen bij kleine kindjes, maar hier gebeurt het niet voordat ze minimaal vijf is (en er zelf om vraagt).

Van de rest van de avond heb ik geen foto’s. Ik ging namelijk met vijf vriendinnen heerlijk een hapje eten en eindeloos bijpraten en ik had zooooo geen zin om na te denken over een foto. Even geen telefoon, geen camera, maar gewoon honderd procent aanwezigheid. Dus jullie moeten maar van me aannemen dat het heel gezellig was!

Ongeluk in een tunnel. De peuter aan zijn ontbijt op zaterdag.

En Sjaan is er ook bij. Geen haarbandje vandaag, maar een palmboompje. Ik had het nooit van mezelf verwacht, maar ik ben een onwijze meisjesmoeder geworden.

Sam & koffie.

En dan gaan de boys vast naar buiten. Het is zaaaalig weer.

Als Tess wakker is dan zoeken we onze mannen op en genieten we met z’n viertjes van buiten. Wat een cadeautje, deze temperturen in het weekend. En zo fijn dat we allevier weer fit zijn.

Twinnen next level hoor. Ticho bedacht dat hij graag in het stoeltje een rondje wilde fietsen, maar dat stond niet op de agenda van zijn vader…

Ik besluit dus de taak op me te nemen. De meid op de fiets, het moet niet gekker worden. Tich kijkt ook een tikkie bedenkelijk.

Rondje langs het water. Kind van zijn vader: dol op bootjes kijken.

Hoi Dordrecht.

Als de kinderen ‘s middags slapen, vlieg ik naar de Karwei. Iets met daad bij het woord en meteen een vloerkleed halen, aangezien ze nu in de aanbieding zijn. Helaas was het exemplaar dat ik wilde niet op voorraad, dus ik heb ‘m besteld. Nog even geduld dus.

Aan het einde van de middag is Robert naar de korfbal en ben ik alleen met de kids. Ik besluit er een feestje van te maken: we gaan naar de supermarkt, daar mag Tich in dit karretje, daarna gaan we pannenkoeken eten én Brandweerman Sam kijken.

Uiterst tevreden valt de peuter vervolgens in slaap, net als de baby. Ik plof op de bank en kijk de livestream vanuit de sporthal. Rond 21.15 uur is Robert weer thuis en vertrek ik voor een verjaardag naar een vriendin. Er volgt een gezellige avond en het is bijna half twee als ik in slaap val.

En half twee is voor een moeder met twee kinderen die allebei niet door- en uitslapen gewoon te laat. Zondagochtend ben ik vooral doodmoe en doe ik precies niks. Ik drink koffie, kroel met Tess en mijn moeder komt langs.

We geven Tess tegenwoordig een boterham. Vindt ze heel lekker, maar na een paar stukjes zit ze vol. Geen idee hoe het komt, maar ons meisje is allesbehalve een grote eter. Ik zal binnenkort weer eens een update schrijven.

Zondag-dingen.

Oh onze fijne tuin. Deze zomer komt er nog een trampoline in én iets om te klimmen en glijden voor de kids en dan is het bijna helemaal naar mijn zin. Kan niet wachten tot het allemaal weer lekker groen is.

Zijn we weer: in de speeltuin.

Lekker met stokkies overal op slaan. Want dat is wat je doet in een speeltuin.

Durfal: ‘Mama, Ticho slingerennnnnn!’ Moet niet gekker worden hoor met m’n praatjesmaker.

Deze hebben we ook meegenomen. Die denkt inmiddels ‘kan iemand die leipo met die camera weghalen?’

Dat was al eventjes geleden: we eten Maccie!

Na het eten gaat Robert met de koters douchen. Ik ben dol op fris gewassen kinderen.

Het is weer die tijd van het jaar. Wie heeft zich nog meer helemaal scheel gevreten aan paaseitjes?

En ik sluit ‘m af met deze Tip van Flip. Geen idee tot wanneer deze aanbieding geldig is, maar wij hebben er in ieder geval van geprofiteerd. Ik ben echt zo tevreden over deze producten, dus mocht je nog iets zoeken: Naïf is top. En nu dus voor de helft bij de Bijenkorf.

As we speak is het 20.15 uur en liggen mijn paaseitjes en ik al helemaal klaar voor De Luizenmoeder. Daarna duik ik onder de douche en in mijn bed. Komende week is nog een tikkeltje verrassend. Ik wil eigenlijk woensdag even naar de Negenmaandenbeurs, maar heb nog geen oppas gevonden, donderdag hoef ik niet te werken maar is mijn agenda goed gevuld met andere dingen en verder wordt er wél gewerkt want dat moet (gekukkig) natuurlijk ook gebeuren. Ik tel af tot het einde van de week want dan… Dat zien jullie volgende week wel.

Nog even de planning voor de komende dagen: op dinsdag, woensdag, donderdag én vrijdag komt er om 06.00 uur een blogpost online (waarvan één keer een extra Happy Moments). Kom dus gerust nog eens terug hier.

Bedankt voor het lezen en een fijne nieuwe week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

5 Comments

  1. Wat een week! Ik kan me voorstellen dat je je 40 jaar ouder voelt! Ik duim voor een fijne week voor je!

  2. Dit hebben jullie ook maar weer even geflikt. Beat the flu!

    1. Haha yesssss! Nu hopelijk klaar voor dit seizoen!

  3. Oh, i feel you.. Hier ook ik ziek, man ziek en baby van 5 maanden ziek, ook buikgriep.. Drama.. Ik had de liefste moeder van de wereld die een nachtje hier geslapen heeft en een dag geholpen. Jeetje wat is dat een ellende zeg. Gelukkig allemaal weer opgeknapt! Fijne week!

    1. Ahhh wat erg! En wat lief van je moeder. Superfijn als dan de zorg voor de baby even uit handen wordt genomen he?! Hopelijk gauw weer fit! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *