Momlife, Persoonlijk

De opvoedmantra’s waar je je aan kunt vasthouden

Het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een monster, het is een fase, het is een fase. Ik kan me niet voorstellen dat er moeders bestaan die deze vier woorden nog nooit tot in den treure tegen zichzelf hebben herhaald.

Ik wel in ieder geval. Het helpt me relativeren als ik op het punt sta om gek te worden. Van gebroken nachten, van driftbuien, van de eeuwige ratrace: beseffen dat dit een tijdelijk probleempje is scheelt de helft. En zo heb ik meer mantra’s. Doe er je voordeel mee zou ik zeggen.

Hij doet het niet expres
Als mijn lieve peutertje iets doet wat ik echt niet acceptabel vind, dan vertel ik hem dat. Bijna altijd op een rustige en duidelijke manier, omdat ik me er heel erg van bewust ben dat hij bepaalde dingen niet expres doet. Hij weet simpelweg nog niet hoe de wereld werkt, heeft geen idee dat bepaalde acties bepaalde gevolgen kunnen hebben. Het scheelt aanzienlijk in mijn stressniveau én ik heb mijn eventuele emoties beter onder controle als ik even zachtjes tegen mezelf fluister: hij deed het (vast) niet expres.

Het word vanzelf 19.30 uur
Confession: dit denk ik vaak aan het einde van de middag op woensdag en vrijdag. Het zijn echt mijn lievelingsdagen omdat ik het oprecht een voorrecht vind om zoveel tijd met de kindjes te kunnen doorbrengen, maar het is ook zo vreselijk vermoeiend. Ik heb op zulke dagen misschien een uurtje of twee rust. En in die tijd moet ik opruimen, eten en wat werken. Ik tel dan vanaf 15.00 uur in de middag af tot pak ‘m beet 17.30 uur – dan krijg ik versterking in de persoon van mijn wederhelft – en vervolgens herhaal ik heel veel: het wordt vanzelf 19.30, ze gaan vanzelf een keer slapen.

Hij lijkt op zijn vader
Gelukkig is dat ook echt zo bij ons thuis. Want ik vind zijn vader ten eerste hartstikke prettig voor mijn ogen maar ook nog eens heel lief en leuk. En sociaal. En grappig. En had ik al gezegd leuk? Maar de vader van mijn kinderen krijgt ook altijd automatisch de minder leuke eigenschappen van onze kids toebedeeld. Dus een ongeduldige Tess of een licht ontvlambare Ticho? Echt, typisch hun vader.

Ik moet veranderen
Hier zijn sommigen het ongetwijfeld niet mee eens – want ho ho, we mogen kinderen echt wel wat strenger opvoeden en ze moeten luisteren naar de regels die hun ouders stellen – maar ik hou mezelf altijd voor dat als een situatie moeizaam loopt, dat ík degene ben die moet veranderen. Als één van mijn kinderen dramatisch moeilijk gaat lopen doen in de supermarkt en ík raak daardoor geïrriteerd, dan gaat dat de situatie zeer waarschijnlijk niet beter maken. When little people are overwhelmed by big emotions, it’s our job to share our calm, not to join their chaos. Dus ík ben degenen die houding en mindset moet veranderen, anders gaat het echt niet gebeuren.

Het is een fase
Tja, wie kent ‘m niet. Want geloof me: ook ik heb weleens zin om naast mijn kind in het gangpad bij de koekjes gaan liggen krijsen omdat dingen niet gaan zoals ik wil. Om te voorkomen dat ik mezelf compleet voor lul zet, is het van levensbelang dat ik mezelf voorhoud dat het een fase is. Dat ze hier over een jaar of vier echt niet meer liggen. Dat het allemaal beter wordt. Ooit.

Ieder huisje heeft zijn kruisje
Vooral op Instagram heeft het er de schijn van dat het overal altijd hartstikke fijn en lief en leuk is en dat andere kinderen nooit nachtenlang spoken, nooit gekke bultjes en blaasjes hebben, nooit weigeren om hun eten te eten. Ik troost me met de gedachte dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Overal is wel iets. Achter elke voordeur spelen zich dingen af waar de buitenwereld niets van weet. Het ultieme besef van dit punt kwam toen iemand tegen mij zei: bij jullie is het allemaal zo perfect. En toen dacht ik: meid, je moest een weten. Want ook wij kennen onze battles. Dus op het moment dat bij mij alles in de soep loopt en ik geconfronteerd word met de perfecte Insta-mom, dan herhaal ik tegen mezelf: ieder huisje heeft zijn kruisje.

Het is wat het is
Och man, niet alleen met betrekking tot de kinderen, maar eigenlijk met alles wat je maar kunt bedenken in mijn leven: ik hou me altijd vast aan ‘het is wat het is’. Het is zelfs zo erg mijn mantra slash levensmotto dat ik die tekst sowieso op mijn kaart wil als ik dood ben. Je moet het maar eens proberen als iets anders loopt dan dat je eigenlijk gepland had, als je drie kwartier vertraging hebt, als je niet op tijd op het KDV kan zijn, als je je werk moet bellen omdat de kids ziek zijn, als je peuter met viltstift op de muur heeft getekend: het is wat het is.

Ik ben een geluksvogel
Ja, want ondanks dat ik een potje zeuren en klagen best wel fijn vind zo nu en dan, ben ik vooral heel erg dankbaar voor het feit dat zeuren en klagen over het moederschap kán. Dat ik tot de geluksvogels behoor van mensen met een kinderwens waarbij het daadwerkelijk uit mocht komen. Want reken maar dat er onwijs veel vrouwen rondlopen die een moord zouden doen voor een ruzie met de peuter of een slapeloze nacht door de baby. Klagen mag en is niet erg, maar af en toe bedenken wat een voorrecht het is dat er überhaupt wat te klagen valt en dat een zeurend kind dus je grootste probleem op dat moment is, daar is nog nooit iemand slechter van geworden.

En dat waren ze. De dingen die ik mezelf voorhoud als ik er eventjes klaar mee ben. Of dreig te raken. Mis jij nog iets in de lijst?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Ontzettend heekenbaar en zeker het stukje over dat je als moeder zelf ook kunt veranderen. Ik denk vaak: wat levert het me op als ik het persé zo en zo wil? En wat kan er misgaan als we het gewoon even op een andere manier doen? Scheelt zoveel stress.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *