Momlife, Persoonlijk

Op deze momenten kan ik mijn kinderen wel groot kijken

“Ze zijn maar zo kort klein, dus geniet ervan.” Hoe vaak ik dat wel niet gehoord heb in de afgelopen jaren is niet meer op één hand te tellen. Maar is dat nou wel zo genieten, dat kleine grut?

Ja, dat is het zeker. Ik kan oprecht niets leukers verzinnen dan van die kleine hulpeloze wezentjes die jij hebt gemaakt en gebroed en die dan jouw trakteren op hun eerste lachje, op warme dikke armpjes om je nek, op vieze snotterige kusjes, op eindeloos kroelen, op heel erg veel lachbuien, op onvoorstelbaar veel liefde en zo mogelijk nog meer geluk.

Maar er zijn dus ook momenten waarop ik ze wel groot kan kijken. Dat ik denk: pfff ik kan niet wachten tot je zelf in staat bent om je eigen kont af te vegen. Tot je je eigen boterham smeert. Tot je zelf je kleding uit de kast plukt. De tijd vooruit kijken, dat doe ik op de volgende momenten.

Doorslapen
Het zal voor niemand een geheim meer zijn dat wij gezegend waren met best wel puike slapers. Waren ja, want inmiddels is daar echt helemaal niets meer van over. Die kinderen van ons die slapen niet of ze slapen kort. Er is er altijd wel eentje aan het spoken en de kans dat wij een nachtje kunnen doorslapen zonder baby tussenin of peuter op de gang is zo’n twintig procent. Ik kan echt niet wachten tot ze een stuk groter zijn en kunnen klokkijken. Ik mag hopen dat ze het dan zelf ook een beetje gek vinden om rond vijf uur in de ochtend aan de dag te beginnen.

Praten
Op het moment dat de kinderen gaan praten, vervallen denk ik 95 procent van de frustraties. Van zowel de kant van de kids, als aan die van mij. Want echt, het is soms onmogelijk communiceren met een driftige peuter en zolang ik geen glazen bol heb kan ik ook niet altijd vertalen wat het probleem van de baby is. Dus ja, dat ze gaan praten, het lijkt me zalig.

Begrijpen
Voor ons als volwassenen zijn zoveel dingen hartstikke logisch, maar in die kinderbreintjes zijn nog niet alle verbindingen gelegd en dus snappen ze sommige dingen simpelweg niet. Bijvoorbeeld dat het niet oké is om een deurstopper van twee kilo bij je babyzus in het ledikant te gooien (dit is een waargebeurd voorbeeld ja). Want het is toch hartstikke lief? Je wilde alleen maar je speelgoed delen. De knuffels en de bijtring lagen er al en toen vond je ergens achter een deur dat glimmende ding. Dus dacht je: die geef ik aan mijn zusje. Wat is daar nou het probleem van? Echt, ik kan niet wachten tot hij snapt dat sommige dingen nu eenmaal niet kunnen met een baby. Of tot ze snappen wat het nut van slapen is. Of tot ze snappen waarom het belangrijk is om groenten te eten. Het moment waarop je je kinderen dingen kunt uitleggen en ze je niet dom aankijken maar de boodschap ook daadwerkelijk verwerken en er vervolgens naar handelen lijkt me fantastisch.

Aankleden
Je houdt het niet voor mogelijk, maar onze peuter van amper tweeënhalf heeft een eigen mening als het op zijn kleding aankomt. Het liefst draagt hij zijn donkerblauwe legging met daarop lichtblauwe robots, gecombineerd met zijn gele trui met grijze strepen en mintgroene sokken. Ik hoop dat zijn gevoel voor mode snel wat beter ontwikkelt en dat het bovendien ook een stukje sterker wordt dan míjn gevoel voor fesjun. Oh en het moment waarop ze zichzelf kunnen aankleden, daar kijk ik ook naar uit. Want dat is een soort werk op de automatische piloot iedere ochtend met twee van die afhankelijke kleine draakjes.

Douchen
Hoewel, het douchen an sich doet de peuter inmiddels helemaal zelf. Maar het afdrogen nog niet. En ik kan echt weinig stommers bedenken dan afdrogen (ja, wat een wereldproblematiek wordt hier besproken he?). Al die plooien, de strijd om zijn haren droog te krijgen en ondertussen het gemekker omdat het koud is. Hetzelfde geldt voor de baby, al kan ik het geluid dat zij produceert niet bestempelen als mekkeren, maar noem ik dat eerder gillen. De dag dat ik kan zeggen ‘hupsakee douchen jullie’ en ze dan vervolgens heel dat proces zelf regelen, hang ik de vlag uit.

Toiletteren
Ik heb niet de illusie dat Ticho op korte termijn zindelijk gaat worden, maar het lijkt me wel verrekte handig. Dat ik niet meer heel de dag in de weer ben met luiers verwisselen en poep wegpoetsen. Dat ze dat allebei gewoon lekker zelf doen. Voordat we op dat punt zijn, staat me overigens een naar mijn idee nog veel vervelendere situatie te wachten, namelijk het proces van zindelijk worden. Dat je ergens op een overvol winkelcentrum loopt en je kind ineens moet plassen en jij dus als de bliksem op jacht moet naar een openbaar toilet. Of dat ze een number two hebben gedaan en jou vervolgens roepen om alsnog met vochtige billendoekjes het reinigingsritueel te doen.

Wegbrengen
Nu vind ik mijn kinderen wegbrengen sowieso niet per se heel leuk omdat ik ze vaak al mis zodra ik me heb omgedraaid, maar los daarvan is het ook altijd gehaast en gedoe. Want ze moeten gevoederd en wel bij het KDV afgeleverd worden, de tasjes moeten gevuld zijn met schone kleren en flesjes en ondertussen wil ikzelf ook nog een beetje bijtijds op mijn werk arriveren. Maar er komt een moment dat ze ’s ochtends de deur uitstappen en zelf naar school gaan. Zonder mij. Dat ik ze in mijn badjas bij de voordeur kan uitzwaaien, bij wijze van. Ik kan me er eigenlijk nog helemaal niets bij voorstellen en heel stiekem denk ik dat ik ze gewoon tot hun examenjaar lekker blijf brengen, maar on the other hand is een beetje zelfstandigheid ook wel prettig. Moeten ze wel ook hun eigen brooddoos vullen.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *