Happy Moments

Happy Moments #95

Goedemorgen! Het is weer maandag dus het is natuurlijk tijd voor een nieuw overzicht van onze afgelopen week. Ik verzamelde vakkundig wat plaatjes en die ga ik met je delen. Lets go!

Het was geen hele spannende week. Sterker nog: ik vond het maar saai. Vooral de doordeweekse dagen. Want lieve hemel, wát een vreselijk zeikweer was het zeg. Nu ben ik niet per se bang van regen, maar ik vond het afgelopen week toch wel iets too much om naar buiten te gaan met de kids. Dat resulteerde dus in drie megadrukke werkdagen en twee vrije dagen die zich vooral binnenshuis afspeelden. Bijkomstigheid: ik was meeeeega verkouden en rillerig. Gelukkig compenseerde ik die tijd in huis ruimschoots toen het weekend aanbrak want ik ging er lekker op uit. Een fijne afwisseling van beeld dus. Koffie en thee in de aanslag? Gaan we!

We beginnen de week met deze pipo, die zijn ontbijtje maar voor de helft opeet maar vervolgens wel graag een appel wil. Rare kwibus.

De kids worden vandaag verzorgd door hun tante en ik krijg deze foto doorgestuurd. Tessie aan de parmezaam want ze is tenslotte al bijna acht maanden.

Als ik uit mijn werk kom is dit het uitzicht. Dol op slapende baby’s.

En de mannen des huizes steken de fik in de kachel. Ticho vindt het heel erg leuk om daarbij te helpen. Uiteraard doen we dat allemaal heel voorzichtig en veilig, maar ik vind het een fijn idee dat hij door het te doen ook leert dat het gevaarlijk is en dat het dus echt niet zonder papa of mama mag (niet dat het hem zou lukken maar toch). Ik denk dat het goed is om hem erbij te betrekken in plaats van het te verbieden. Hij weet natuurlijk wel heel goed dat als de kachel brandt, hij er niet bij in de buurt moet komen. Heeft hij the hard way geleerd.

Dinsdag ben ik in Amsterdam. Ik heb een training van mijn werk en op locatie kijken we uit over deze haven. De training is mwah, maar dat komt voornamelijk doordat ik me echt ellendig voel. Mega verkouden, snotterig, hoofdpijn. Is al een poos geleden en ik vind het fijn dat ik niet vaak ziek ben, maar áls het dan eens gebeurt, dan is het altijd op een onmogelijk moment.

Aan het einde van de dag leg ik deze twee aapjes in bed. Ticho wil tegenwoordig niet alleen zijn twee lievelingsknuffels mee als hij gaat slapen, maar ook zijn brandweerauto.

Woensdag is mijn vrije dag. Daar kijk ik normaal altijd erg naar uit, maar deze keer wat minder. Ik voel me slecht en dan is het gewoon amper vol te houden met twee kleine monsters om me heen. En als ik beneden kom en ik zie dit soort temperaturen staan dan heb ik helemáál zin om linea recta weer onder de wol te kruipen.

Gelukkig maken deze twee mijn dag niet alleen doodvermoeiend, maar ook heel leuk. Want echt, dit is wel een beetje mijn droombeeld geweest: twee kindjes die dol zijn op elkaar. Kijk ze nou zitten met die handjes in elkaar.

Inmiddels heb ik de peuter aangekleed en achter een appeltje geparkeerd. Guitig bekkie.

Tess krijgt een potje fruit en zodra Ticho daar lucht van krijgt wil hij ook. Prima. Hij lepelt vervolgens dat potje vakkundig leeg, want stel je voor dat er een druppeltje blijft zitten he?!

Wat doet deze reus ineens in mijn woonkamer?

We hebben een oudste kind dat dól is op pannenkoeken. Hij proeft gelukkig geen verschil tussen een échte pannenkoek en een bananenpannenkoek, dus die laatste variant maak ik voor de lunch. En even: zoooo fijn in onze fonkelnieuwe pannenkoekenpan van Tefal. Die pannenzegels van Jumbo zijn écht goed besteed.

Tadaaaaa!

Ik geef Tess voor het eerst een boterham. Dat eet ze op alsof ze nooit anders gedaan heeft. Trots op mijn meisje. Ze wordt ineens zó groot!

Als beide koters liggen te slapen, plof ik op de bank voor GTST.

Joe hoi. Rode wangen, tranerige ogen, giga snotneus. Gaat echt lekker vandaag.

Gelukkig hielden deze twee een beetje rekening met mijn toestand: ze slapen allebei ruim twee uur. Dat gebeurt echt zelden.

Madame kan tegenwoordig goed zitten. Ik moet haar dan wel zelf zo neerzetten, dus ze doet het nog niet uit zichzelf. Zo nu en dan help ik haar een handje, maar eigenlijk ben ik er voorstander van om te wachten tot ze het dus zélf gaat doen, omdat dat ontwikkelingswise verstandiger is.

Robert is nog niet thuis en ik wil inmiddels toch wel beginnen aan het eten. Dus Ticho voor de televisie en Tessie in de doek, zodat ik kan koken. Ik gebruik de draagdoek niet heel erg vaak meer, maar zo nu en dan is het echt een uitkomst.

Als T&T op bed liggen dan besluit ik met mijn laatste restje energie langs vriendinnetje San te gaan voor een bakkie – even het huis uit doet mij altijd erg goed na urenlang met twee drukteschoppers op mijn lip te hebben gezeten – en tegen half tien ben ik thuis. Ik maak Tess haar laatste fles en duik vervolgens met een noodvaart mijn bed in. Hopelijk voel ik mij morgen weer beter!

We zijn er donderdagochtend vroeg bij in Huize Weltevree. Halve liter koffie in mijn beker, paracetamol in mijn mik en gaan met die banaan.

Donderdagochtend is altijd he-le-maal volgepland. Trainingen, vergaderingen: allemaal dingen die me veel tijd kosten maar die ook zo leuk zijn.

En ook leuk: met je partner in crime aan een tof project werken.

Allerleukste: weekend. Met de bengels.

‘s Avonds valt dit me op. Los van het feit dat ik het zoooo leuk vind dat zoveel mensen de moeite nemen om mijn ellelange epistels op Instagram te lezen (en mij de liefste berichtjes te sturen) vind ik 4848 een heerlijk getal.

Goed, door naar vrijdagochtend: mijn eigen Sam de Brandweerman is er maar druk mee.

Deze knappe meid is er ook. Lachend en spartelend, zoals ze ook ‘s nachts om 05.00 uur deed.

Visite!

‘Mam, wegwezen met je camera, ik kijk tv.’ Oké meit.

Afgelopen week kreeg ik ‘m weer: de vraag hoe mijn huis zo opgeruimd blijft. Nou daar kan ik duidelijk over zijn: dat is het écht niet. Het speelgoed ligt altijd overal, het aanrecht staat immer vol vuile vaat en met de broodkruimels op de vloer kan ik het hele dorp voeden.

Het is tijd voor lunch en als ik de keuken in ga, dan zie ik dat Ticho vast wat voorzorgsmaatregelen heeft genomen. Volgens mij had ‘ie zin in pannenkoeken. Net als woensdag besluit ik dus een bananenpannenkoek te maken. Iedereen tevree.

Opgeruimd, gegeten en eindelijk met de beentjes omhoog. Ik kijk Grey’s en ik weet al dat mijn geliefde April Kepner eruit gaat, wat ik dus echt zó jammer vind. Love Dr. Kepner.

M’n Grey’s avontuur duurt niet lang want deze vrolijke Frans is wakker. Plaatje is het he?

Aan het einde van de middag komt Robert op tijd thuis – dankje lieverd – en wandelen we met z’n vieren naar mijn opa. Ticho moet en zal zelf lopen, dus het stukje dat normaal gesproken tien minuutjes duurt, kost ons nu het dubbele. En het is heus niet sterveskoud.

De laatste vijf meter gaat hij tóch op zijn plankje.

Na het bezoekje aan mijn opa doe ik boodschappen, eten we wat en beginnen we aan het avondritueel.

Ik cross nog gauw naar de Zeeman want ik zag allerlei leuks in de nieuwe folder. Daarover morgen meer.

Heel het winkelcentrum afgestruind en dit is mijn buit. Een Brandweer-set voor de peuter.

Nu is het écht weekend en die beginnen we zo: een fris gewassen baby. Mevrouw had heel haar bed ondergespuugd inclusief zichzelf. Maar geen kik gegeven he, dus geen flauw idee hoe lang ze al in haar eigen smurrie lag te rollen.

Ticho zijn haren worden geknipt. Die jongen had een tapijt op zijn hoofd staan, daar is zijn vader jaloers op. We moeten met hem dus écht om de vijf weken naar de kapper.

Moeke met natte haren, geen make-up en een bakkie koffie.

Mijn allerlievelingsfoto. Deze loopfiets hadden we al eeuwen, maar Tich moest er niks van weten. Nu ineens wel, hij vindt het heeeeeel interessant. Grappig gezicht ook want het kind ‘vliegt’ niet op die fiets, maar loopt zeg maar echt. Met het zadel tussen zijn benen, zónder erop te zitten.

Wasje ophangen. Haat ik intens, maar dat wisten jullie al wel. Als er een prijs was voor meest waardeloze huisvrouw, dan ging ‘ie linea recta naar mij. Without a doubt.

Oh meisje. Ze is zo zoet, maar vandaag iets té zoet naar mijn zin. Ze is overduidelijk niet lekker, drinkt niet, lacht niet en ze blijft zowaar langer dan vier seconden met me kroelen.

Als iedereen inclusief man een tukkie ligt te doen dan gaat deze domestic godess naar de Action voor een nieuwe shitload aan schoonmaakzooi.

Die man van mij mensen, een topperrrrr.

Zo, dit is beter dan dat spokenhoofd van vanmorgen. Make-uppie op, haartjes gedaan, normale kleding aan, klaarrrr voor een avondje pleite.

Sinds het overlijden van mijn MacBook (workin’ on it) heb ik een co-ouderschap met de MB van vriendin Es, maar dit weekend even niet. Ik gebruik dus onze oude laptop en ik zweer het je, dat is een beproeving voor mijn geduld hoor.

Leuke achtergrond ook. Honderd kilo en evenzoveel rimpels geleden: september 2011.

Ik schrijf het artikeltje dat morgen online komt met alllll het leuks uit de nieuwe Zeeman-folder.

Laatste foto met gabbertje en dan ga ik er vandoor.

Met vier andere dames rijd ik richting Drenthe (Nijeveen) voor een potje korfbal. We lijken wel gek natuurlijk, maar we maken er gewoon een gezellig uitstapje van. Hapje eten, wedstrijd kijken, biertje drinken…

Goed uitzicht. Heb ik dan twee uur voor in de auto gezeten.

Het werd een uur of één (nog best netjes) en vervolgens een uur of vijf en daarna een uur of zeven. Top.

Deze kleine kruimel die hier verstopt in mijn jas zit is nog steeds niet haar vrolijke zelf. We gaan lekker een stukje wandelen, zodat ze warm en dichtbij mij kan slapen.

Zit ze weer. Stukkies tikken.

En eten. M’n eerste zak chips dit weekend en dat is echt een unicum. Nog meer mensen enorm chipsverslaafd?

Aan het einde van de middag hebben we een gezellige preünie met onze mede-wintersportgangers. Met vijf kindjes van twee jaar of jonger (en nog een man of 15) kun je je vast voorstellen dat het een drukke boel was. Dat belooft wat voor over een paar weken.

En zo eindigen we onze zondag. Tess was natuurlijk het hele weekend al niet zo in haar hum en dat blijkt een juiste constatering. Arme schaap heeft flinke koorts.

As we speak liggen de kinders EINDELIJK (stil) in bed, kijkt le husband een voetbalpraatprogramma en ga ik hem zometeen teleurstellen door te melden dat we De Luizenmoeder gaan kijken.

En dat was het weer voor deze week. Nu ik het allemaal zo een teruglees kom ik tot de conclusie dat het écht tijd wordt voor lente. Voor frisser beeldmateriaal zonder donkere korrelige kiekjes, voor meer buitenspelen, voor meer energie, voor meer leuke dingen, voor minder ziektekiemen. Het is mooi geweest met die kou en regen, toch? Goed, komende week is er eentje as usual. Ik moet werken – al heb ik nog wel een soort uitstapje met mijn werk dus dat is dan wel weer leuk -, ik ben thuis met de kindjes en in het weekend staan er veel vriendinnenuitjes op het programma. Vind ik altijd heel fijn om naar uit te kijken. Waar jullie deze week naar mogen uitkijken is het volgende uploadschema:

Dinsdag 06.00 uur: De nieuwe Zeeman-collectie
Woensdag 06.00 uur: Soms wil ik de tijd vooruitspoelen
Donderdag 06.00 uur: Mijn opvoedmantra’s
Vrijdag 06.00 uur: Rust, reinheid en regelmaat

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen en een hele fijne nieuwe week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Heerlijk! Happy moments is vaste prik in de trein op maandagochtend 🙂 en woohoo, iedere dag een blog deze week! Have a good one (en wat is je kleine meisje toch een muppie)

  2. Hoorde ik daar chips? Ik moet me nu dus enorm inhouden om die ene zak die nog in de keukenla ligt niet aan te vallen. Het is maandag, nog voor 10 uur. Nee. Hou me tegen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *