Momlife, Persoonlijk

Dit zijn mijn grootste angsten als moeder

Onlangs droomde ik dat we met het gezin op vakantie waren in Italië. We hadden een boot gehuurd om een dag te varen en ineens, plons, Tess in het water. Zonder zwemvest. In lichte paniek schrok ik wakker.

Het is oprecht mijn allergrootste angst: dat mijn kinderen iets overkomt omdat ik niet goed oplet of nalatig ben geweest in mijn handelen. En natuurlijk weet ik dat ongelukjes in hele kleine hoekjes zitten, maar als het effe kan dan ben ik het gewoon allemaal een beetje voor. Maar buiten dit soort situaties, die je tot op zekere hoogte zelf in de hand hebt, zijn er ook tal van andere angsten die je als moeder hebt en waar je geen invloed op kunt uitoefenen. Zie hier, mijn lijst met dingen waar ik bang voor ben.

Dat mijn kind iets overkomt
Van verdrinken tot stikken en alles daartussenin: vanaf de seconde dat Ticho als vers baby’tje op mijn borst werd gelegd voelde ik het meteen. Naast ontzettend veel vreugde was daar een gigantisch verantwoordelijkheidsgevoel. Het leven van dat kleine wezentje lag letterlijk in mijn handen. Het is mijn taak om te zorgen dat hen niets overkomt, dat ze – weliswaar met vallen en opstaan – zonder schade de eindstreep halen. Maar ik weet ook heel goed dat de kinderen vliegensvlug zijn, dat het een kwestie is van één seconde niet opletten en er kan iets gebeurd zijn. Een poosje geleden hebben we een ongelukje gehad met Tess, wat gelukkig goed afliep, maar waar iedereen wel heel erg van geschrokken is. Het werd op dat moment weer zo duidelijk dat óók buiten ieders schuld om er vervelende dingen kunnen gebeuren. En echt, dat is mijn grootste nachtmerrie. Het liefst wikkel ik beide kids in bubbeltjesplastic en bind ze vervolgens vast op een stoel. Maar zo werkt het niet, helaas.

Dat mijn kind niet volgens de norm is en daar hinder van ondervindt
En dan met name het deel van hinder ondervinden. Want als mijn kinderen ‘anders’ blijken te zijn (in de breedste zin van het woord) dan zie ik dat niet direct als een probleem. Maar met nieuwsberichten over homo’s die in elkaar geslagen worden of kinderen die heel intelligent of juist een achterstand hebben, kinderen met bijzondere hobby’s of talenten, kinderen met bepaalde gedragsproblemen en die daardoor moeite hebben met het ‘veroveren’ van hun plekje in de maatschappij, daar breekt mijn hart van. Ik ben nogal van de categorie ‘iedereen is uniek’ en ik hoop echt dat mijn kinderen kunnen zijn wie ze willen zijn. Van mij en van hun vader kunnen ze altijd rekenen op support, maar ik hoop zo dat de samenleving over tien jaar ook zo ver is dat ‘niet volgens de norm’ óók perfect is. Niet alleen voor mijn eigen kinderen, maar ook voor alle anderen.

Dat mijn kind gepest wordt
Beetje in lijn met het vorige puntje, maar ik zou het zo erg vinden als mijn kind gepest wordt. Gelukkig heb ik er zelf geen ervaring mee, maar in mijn omgeving zie ik het zo vaak. Ik ken verhalen van ouders die met hun handen in het haar zitten omdat ze hun kind iedere dag met buikpijn naar school moeten brengen, die niet meer weten wat ze moeten doen om ervoor te zorgen dat het pesten stopt, die iedere dag weer bang zijn dat hun bloedeigen zoon of dochter (weer) in elkaar geslagen wordt en ga zo maar door. Mijn maag draait daar van om. Ik denk dat je je als ouder zo vreselijk machteloos voelt en als het op het ouderschap aankomt dan is ‘machteloosheid’ afschuwelijk, omdat je altijd maar dan ook echt altijd alles voor je kind zou willen oplossen. Als Ticho of Tess ooit het sclachtoffer wordt van pesterijen dan kan mijn moederhart dat met honderd procent garantie niet aan.

Dat mijn kind een pester wordt
Natuurlijk gaan we er allemaal vanuit dat onze kinderen het niet doen. Want nee, die van ons zijn keurig opgevoed, weten wat fatsoenlijk gedrag is en zullen echt niet dat vervelende rotjoch uit de klas worden. Nou, newsflash, óók onze kinderen kunnen dat nare exemplaar worden. En het lijkt me zó rot om die conclusie te moeten trekken. Nu we nog lang niet in de positie zitten dat dat een issue in ons leven is, denk ik vooral: als ik er ooit achterkom dat mijn kinderen andere kinderen pesten, dan zwaait er wat. Geen zakgeld, geen televisie, geen sport, geen snoep en geen leuke uitstapjes maar drie maanden op water en brood en huisarrest. Hopelijk komt het nooit zo ver. Ik zal in ieder geval alles doen wat binnen mijn macht ligt om het te voorkomen.

Dat mijn kind ziek wordt
Deze staat tezamen met het eerste puntje echt stijf bovenaan mijn lijst met dingen waar ik echt nachtmerries van kan krijgen: dat mijn kind (ernstig) ziek wordt. En dan maakt het niet eens uit of het betreffende kind drie of dertig is: als ouder wil je dit soort zorgen gewoon niet. Ik heb echt onnoemelijk veel respect voor ouders van ernstig zieke kinderen want ik kan me echt maar een fractie van de zorgen die je in dat geval hebt voorstellen en zelfs dát is voor mij teveel. Zieke kinderen zou van mij verboden mogen worden.

Dit waren wel zo’n beetje mijn grotere angsten. Los daarvan kan ik een paniekaanval krijgen als mijn peuter zelfstandig naar bovenin het klimrek klautert, als hij een rozijn bij zijn babyzus in haar mond stopt of als hij iets te hard op haar fontanelletje drukt. Verder is het óók een angst dat ik van die afschuwelijke pubers krijg waar geen land mee te bezeilen is. Of dat ze om wat voor reden dan ook niet gelukkig worden. Dat het me niet lukt om ze als twee zelfstandige en verstandige mensen de grote wereld in te sturen. Dat ze geen passende studie kunnen vinden of uberhaupt niet weten wat ze willen en waar hun hartje sneller van gaat kloppen. En ga zo maar door. Welke mis jij nog in deze lijst?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *