Momlife, Persoonlijk

In deze situaties kun je mijn hart bij elkaar vegen

Sinds ik moeder ben, heb ik last van een fragiel hart. Er hoeft maar íets te gebeuren of het klettert in duizend stukjes uiteen. Vandaag vertel ik wat bij uitstek hartbrekende momenten zijn. Lees mee.

Het zal wel iets hormonaals zijn, want in mijn leven voordat ik kinderen kreeg was ik allesbehalve een wandelend vat met tranen. Toen stond ik wat sterker in mijn schoenen. Of trok ik me in ieder geval minder aan van het leed van een ander. Ik had back in the days simpelweg geen oog voor hoe bepaalde ouders zich gedroegen ten opzichte van hun kind en voelde een stuk minder bij de reclames met kinderen in de oorlog. Dat is tegenwoordig helemaal anders.

De schreeuwende ouder
Een maand of wat geleden reden Robert en ik samen in de stad en op het moment dat we een verkeerslicht naderen, springt dat ding op groen. Terwijl Robert rustig weer optrekt, doemt er uit het niets ineens een jongetje van een jaar of vier op, die zonder te kijken de straat over wil steken. Gelukkig reden we niet hard en was er nog voldoende ruimte om te remmen, maar mijn hart zat in mijn keel. En die van dat jongetje ongetwijfeld ook. Ineens hoor ik een hele hele HELE harde boze mannenstem. De vader, denk ik. Hij snelt naar zijn zoon toe, grijpt ‘m bij de schouders en schudt het ventje al tierend heen en weer. Ik voel mijn maag gewoon omdraaien. Waarom doet hij zo? Ik snap dat hij geschrokken is, maar dat geldt net zo goed voor zijn zoon en door zo te flippen maakt hij de situatie nou niet bepaald relaxter. Omdat we inmiddels al een stuk verder rijden, besluiten we het maar gewoon te laten, maar tot op de dag van vandaag heb ik een beetje spijt dat we niet zijn gestopt om tegen het kleine ventje te zeggen dat hij volgende keer eerst goed moet kijken voordat hij oversteekt om er daarna met een aai over zijn bol aan toe te voegen dat het gelukkig meer dan prima is afgelopen. En om tegen die vader te zeggen dat ik echt heel verdrietig word van ouders die idioot hard tegen hun kind schreeuwen. Of die schreeuwen, sowieso.

De chagrijnige moeder
Je moet er maar eens op letten als je in de HEMA/Jumbo/Zeeman/H&M/Kruidvat loopt: sommige moeders doen zo afschuwelijk onnodig chagrijnig tegen hun kind. Ik ben daar dus echt allergisch voor. Natúúrlijk begrijp ik als geen ander dat het doodvermoeiend is om met kinderen een rondje winkels te maken, maar het is wat het is. Dus reageer je vermoeidheid, frustratie of whatever niet af op je kroost want het is jóuw probleem en jíj bent degene die iets moet veranderen. Echt, mijn nekharen gaan overeind staan van moeders die gigantisch geprikkeld zuchten dat het kind moet doorlopen, die kattig reageren als het kroost vraagt om speelgoed, die heel ongeïnteresseerd zijn in wat er rondom hun peuter of kleuter gebeurt. En ik waak ervoor dat ik zo niet word. Ook al kan ik Ticho echt wel aan zijn arm meesleuren en kattig verzuchten dat hij écht dat Nijntje-kleurboek niet krijgt, ik zal altijd gaan voor “dat is zéker een mooi kleurboek lieverd, maar we hebben er thuis genoeg dus we nemen deze niet mee. Kom nu maar weer op je plankje staan.” Echt, het maakt een wereld van verschil en de boodschap is hetzelfde.

De arme kindjes op de reclame
Het is dus niet zo dat dit soort reclames mij helemaal niets deden voordat ik kinderen kreeg. Ook toen vond ik het zielig en was ik me ervan bewust in wat voor bevoorrechte positie wij leven. Maar sinds ik moeder ben, is dat gevoel wel heel erg versterkt. Want ik weet dat ik alles zou geven voor het welzijn van mijn kinderen en met de wetenschap dat datzelfde zeer waarschijnlijk geldt voor de moeders van die graatmagere kinderen kan ik niet zo lekker leven. Het komt zeg maar op twee niveaus binnen: dat arme kind dat op de verkeerde plek geboren is én die arme moeder die er niets aan kan doen terwijl ze dat zo graag zou willen. Ik zou ze het liefst allebei in huis nemen.

Nieuwsberichten over kinderen die net zo oud zijn als de mijne
Denk bijvoorbeeld aan het meisje in Helmond, dat een week of wat geleden door een kogel werd geraakt. Per ongeluk. Omdat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plek was. Maar ook het Spaanse jongetje Julen. Twee jaar oud, in een tientallen meters diepe put gestort. Dood. Een baby die door haar vader van een balkon werd gegooid. Een kind dat is overleden na lichamelijk letsel dat haar moeder haar toebracht. Een peutertje dat onder het toezicht van zijn ouders wist uit te komen, in de vijver viel en verdronk. Zodra je moeder bent, vallen dit soort nieuwsberichten je nóg meer op. En iedere keer kun je niet anders dan de vergelijking naar je eigen kindje trekken. “Stel je voor, Ticho in die put.” Nee, mijn moederhart kan het niet aan.

En zo ik kan nog wel even doorgaan. Kleine kinderen die geremd worden in hun ontdekkingstocht en daarmee hun groei, op welke manier dan ook. Baby’s die op advies van het CB alleen in een kamertje worden gestopt en daar maar even moeten huilen, kinderen die niet kunnen sporten omdat het geld er niet is of kinderen die vanwege allerlei problemen, zoals geldzorgen, moeizaam kunnen deelnemen aan de maatschappij: er zijn zoveel situaties waarin ik niets liever wil dan helpen of ingrijpen. Helaas gaat dat niet altijd, maar ik doe wat ik kan. Als mijn moederhart het tenminste niet begeeft.

In welke situaties gaat jouw moederhart aan diggelen?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *