Persoonlijk

Wat ben ik waard?

Iets waar ik komend jaar actief mee aan de slag wil is persoonlijke groei. Daar schreef ik HIER al over en vandaag ga ik een klein deeltje daarvan uitlichten. Lees mee.

Allereerst bedankt voor de boekentips, Instatips, blogtips en overige tips die ik mocht ontvangen nadat ik hier vertelde dat ik me meer wilde gaan bezighouden met persoonlijke ontwikkeling. Inmiddels heb ik heel veel informatie gelezen en een aantal boeken op het oog. Mocht er interesse voor zijn, dan wil ik daar nog weleens iets over schrijven. Let me know.

Dan: persoonlijke groei. Een heel vaag begrip eigenlijk. Het is namelijk iets wat je op heel veel manieren kunt invullen want er zijn duizenden manieren om als persoon ergens in te groeien. Waar ik me voornamelijk op wil gaan richten is het leren inzien van mijn eigen waarde en het leren leven vanuit een intrinsieke motivatie. Dat zijn twee verschillende dingen en mijn prioriteit ligt het eerste half jaar bij het inzien van mijn eigen waarde.

Impostor syndrome
Een fenomeen waar weinig mensen bekend mee zijn, maar wat na enige uitleg voor heel veel mensen onwijs herkenbaar klinkt: het impostor syndrome oftewel het oplichterssyndroom. Een schrijver die bij ieder boek weer denkt “na deze uitgave komen ze erachter dat ik eigenlijk helemaal niet zo goed ben” of een actrice die tegen zichzelf zegt “ik ga nooit een oscar winnen want ze komen er echt wel achter dat ik helemaal niet kan acteren”. Het gevoel van: nu val ik door de mand en ziet heel de wereld dat ik al die jaren de schijn heb opgehouden. Uit onderzoek blijkt overigens dat er geen verband is tussen het impostor syndrome en zelfvertrouwen, met andere woorden: je kunt genoeg zelfvertrouwen hebben en tóch hinder ondervinden van het impostor syndrome. Voor mijzelf is dit gevoel in ieder geval herkenbaar. Want hoewel ik twee studies gedaan heb, al redelijk lang op een redactie werk en ontelbaar veel verhalen schreef in de voorbije jaren, denk ik toch iedere keer weer: nu gaan mensen/collega’s/eindredacteur/sollicitatiecommissie/leidinggevende zien dat ik me er doorheen heb gebluft, terwijl ik er in werkelijkheid geen pepernoot van bak.

Wat ben ik waard
En die gedachte moet ik kwijt. Want het is natuurlijk niet voor Jan met de korte achternaam dat ik al zo lang op dezelfde werkplek zit, dat ik leuke bezoekersaantallen haal, dat ik voor weet ik het hoeveel magazines heb geschreven, dat ik een universitaire studie heb afgerond. Ik kán echt wel wat. Maar ik moet het zelf wat meer op waarde leren schatten. In de eerste plaats omdat ik dan veel meer voldoening uit mijn werk zal halen, maar ook omdat ik het verdien. Ik héb namelijk talenten, net als ieder ander mens, en aardig wat kennis en het is echt doodzonde om dat niet te erkennen. Die talenten en mijn kennis zijn immers heel wat waard. En dan bedoel ik niet direct de waarde in geld, maar ook de waarde die je toevoegt in bijvoorbeeld een vergadering.

Hoeveel geld ben ik waard?
Toch maar even beginnen met de waarde uitdrukken in geld. Als je jezelf namelijk op waarde weet te schatten, dan sta je steviger in je schoenen tijdens bijvoorbeeld een salarisonderhandeling. Om te illustreren: toen ik begon met werken dacht ik echt dat ik mijn werkgever op mijn blote knietjes mocht bedanken dat hij mij in dienst wilde nemen. Nu we een paar jaar verder zijn moet ik daar best een beetje om lachen. Natuurlijk was het fijn dat hij me aannam, maar halloohoooo er kwam wel een jong en ambitieus iemand binnen, vers van de universiteit, vol energie en goede ideeën en niet eens zo heel achterlijk duur. Dat was echt wel wat waard. Wist ik toen natuurlijk niet, want nogmaals, ik dacht dat ík de gene was die een standbeeld voor de werkgever moest oprichten dus ik ging akkoord met de eerste de beste aanbieding die ik kreeg. Mocht ik ooit weer in zo’n situatie terechtkomen, dan wil ik dusdanig goed weten wat mijn kennis, ervaring en ikzelf waard zijn, dat er ook daadwerkelijk onderhandeld kan worden.

Hoeveel is de site waard?
Nog zo’n voorbeeld: zo nu en dan komen er weleens wat aanbiedingen voor samenwerkingen op mijn site voorbij. Soms een barterdeal – zonder geld dus – en soms ook tegen betaling. Een aantal maanden geleden voelde ik me zó vereerd als merken met me wilden samenwerken, dat ik daar een paar keer aan meedeed. Dit deed ik echter nooit voor geld, want ik vond oprecht dat mijn blogposts niet zoveel waard waren. Het is immers een kleine moeite en zoveel zal het voor het betreffende merk ook wel niet opleveren. Daar ben ik inmiddels helemaal van teruggekomen. Want ik zie in de cijfers dat het wél wat oplevert. En dat mijn bezoekers in een hele specifieke doelgroep zitten. Natúúrlijk is dat wat waard want waar op de wereld kun je met een reclamecampagne duizenden vrouwen, moeders in bijna alle gevallen, bereiken voor gratis? Dat bestaat niet nee. Betekent dat nu dat ik in ruil voor (genoeg) geld alles maar aan de man breng? Nee. En ook met barterdeals ben ik bijna volledig gestopt. Want elke keer als ik dacht dat iets wel leuk voor mij zou zijn, dan zag ik bij tientallen andere moeders (op Instagram vooral) hetzelfde product voorbij komen. Mij bekroop dan meteen het gevoel dat ik de betreffende moeder echt niet meer serieus kon nemen. Want ja ja, ik weet heus wel dat je die babyvoeding voor niets hebt gekregen in ruil voor drie Stories en halloohoooo die flesjes zouden je never nooit zo enthousiast maken als je het zelf had moeten kopen. Dus heb ik besloten om bij iedere potentiële (barter)deal eerst eens even te checken hoeveel anderen er benaderd zijn, wie dat zijn en wat er exact (en dan bedoel ik EXACT) van mij verwacht wordt. En het zal je niet verbazen dat ik inmiddels heb geconcludeerd dat ik daar écht niet aan mee ga doen, simpelweg omdat het me nagenoeg niets oplevert, ik jullie ‘voor het lapje hou’ en ik er gelukkig niet afhankelijk van ben. Mijn geloofwaardigheid is me veel meer waard dan een gratis pakketje met producten die ik anders nooit zelf zou aanschaffen.

Hoeveel is mijn bijdrage waard?
Los van waarde in geld, heb je natuurlijk ook waarde die jouw bijdrage in bijvoorbeeld een vergadering heeft. Om te werken aan mijn zelfvertrouwen en het verslaan van dat impostor syndrome is dit wel een puntje van aandacht. Want ik zit in de categorie ‘ik hou mijn mond maar dan kan ik tenminste ook niets doms zeggen’ en dat is fout. Fout fout fout. Want hoe vaak het wel niet gebeurt dat iemand anders iets zegt wat ik óók dacht (maar dus niet durfde te zeggen) en daar dan voor bejubeld wordt, dat wil je niet weten. Mijn gedachten, mijn ideeën, mijn opmerkingen, mijn vragen, mijn visie: het is het waard om te delen. Dat moet ik alleen nog even duizend keer tegen mezelf herhalen.

Hoe ga ik dit toepassen?
Het feit dat ik me er bewust van ben, lijkt me een goede eerste stap. Hoe ik het verder wil vormgeven weet ik eigenlijk nog niet. Dat zal met vallen en opstaan gaan, maar komt uiteindelijk vast wel goed. Ik ga me de komende tijd lekker verder in verdiepen en neem jullie gewoon mee.

Is dit verhaal voor iemand herkenbaar? Of ben ik de enige weirdo?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *