Momlife, Persoonlijk

Je kind meer dan drie dagen naar de opvang brengen: zielig of niet?

Het is een vrij penibel onderwerp om over te schrijven, maar ik ga het toch doen: kinderopvang. En dan met name het aantal dagen dat je je kinderen naar de opvang brengt. Lees mee!

Disclaimer: onderstaand stuk is mijn persoonlijke mening, gebaseerd op niets anders dan mijn eigen gevoel. Ik wil vast benadrukken dat ik vind dat iedereen zijn of haar eigen keuzes moet en mag maken en dat het allemaal goed is. Thuisblijven bij de kinderen, de kinderen vijf dagen naar het KDV brengen en alles daar tussenin. Echt. Iedereen doet wat hij of zij goeddunkt en dat moeten we vooral zo houden. Maar uiteindelijk streeft iedereen naar een situatie die voor zichzelf het meest ideaal is en dát is mijn uitgangspunt.

Een week of wat geleden stond er in het AD een artikel over achterblijvende arbeidsparticipatie en iets over economische afhankelijkheid van vrouwen (KLIK). Het kwam er in het kort op neer dat vrouwen vaak een stapje terugdoen als het eerste kind zich aandient terwijl de man fulltime blijft werken. De vrouw offert haar carrière zeg maar op om voor het kind te zorgen. En tegen de tijd dat de koters groot genoeg zijn om weer meer (dus: fulltime) te werken, is de achterstand op de man dusdanig groot dat het niet meer ingehaald kan worden. Eindresultaat: afhankelijk van het inkomen van de man, die dus wél lekker aan de weg heeft getimmerd terwijl de vrouw met haar neus in de poepluiers stond.

Meer dan drie dagen opvang is zielig
Wat mij in het artikel het meeste aantrok was de conclusie dat veel vrouwen het zielig vinden om hun kind meer dan drie dagen naar de opvang te brengen. Om eens te peilen hoe mijn Insta-vrienden daarover denken, knalde ik er een poll uit. Op de vraag ‘Vind jij het zielig om je kind meer dan drie dagen per week elders onder te brengen?’ antwoordde bijna zeventig procent met ‘Ja, da’s zielig’, terwijl iets meer dan dertig procent op ‘Nee, daar krijgen ze niks van’ klikte. Nu ben ik me er van bewust dat een Insta-polletje geen wetenschappelijk onderzoek is, maar ik vind ook dat het wel een beeld geeft. In grote lijnen, want de antwoordmogelijkheden zijn beperkt en bovendien een tikkeltje dramatisch opgesteld, maar we kunnen er niet omheen dat een ruime meerderheid past in het plaatje dat door het AD werd geschetst. Uiteraard kreeg ik heel veel DM’s met de vraag wat ik er zelf van vind. Daar kom ik zo nog even op terug.

Vier om vier
Waar het een jaar of tien geleden nog een soort van ondenkbaar was om als man een dag per week minder te werken zodat je – net als de vrouw – die dag met de kinderen kunt doorbrengen, is dat tegenwoordig zo vreemd niet meer. Gelukkig maar, want persoonlijk vind ik het niet meer dan logisch dat de zorg- en werkdagen evenredig verdeeld worden. Je wilde immers samen kinderen, dus kun je de taken en verantwoordelijkheden ook prima samen delen. We leven niet meer in het stenen tijdperk. Een veel gehoord excuus om die stap naar vier-om-vier (dus papa vier dagen werken en mama vier dagen werken) niet te maken is het financiële plaatje. Maar als je even logisch nadenkt dan wordt dat ‘probleem’ never nooit niet opgelost als we in het huidige patroon blijven hangen. Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat er meer dan genoeg vrouwen zijn die met alle liefde minder gaan werken of zelfs helemaal stoppen, maar ik behoor niet tot die categorie dus ja, dit is een issue in mijn leven. Goed, ik dwaal af (en bij dezen beloof ik dat ik binnenkort eens uitgebreid zal uitweiden over dit onderwerp).

Wat vind ik?
In mijn ideale situatie zouden mijn wederhelft en ik allebei vier dagen werken. Dat betekent dat we in dat geval drie dagen opvang nodig hebben. En ja, dat is voor mij de max. Niet omdat ik het zielig vind als kinderen meer dan drie dagen naar de opvang gaan – want hallo, daar krijgen ze écht niks van en bovendien is het in sommige gevallen simpelweg niet anders – maar omdat ik van mening ben dat ze maar zo kort zo klein zijn en ik zou het eeuwig zonde vinden als ik ze meer dan de helft van de tijd zou missen. Want hoe belangrijk ik mijn carrière ook vind en hoe fijn het ook is om te werken – en daarmee financieel onafhankelijk te zijn, want ja, dat vind ik wel een ding -, uiteindelijk draait het om meer dan dat in het leven. Wat mij betreft.

Hoe gaat dat bij ons?
Nou, je zult nu wel denken dat ik één of andere Dolle Mina ben en dat wij thuis alles lekker modern hebben verdeeld, maar in de praktijk valt dat tegen. Want mijn man leeft dus nog wél in het stenen tijdperk. We hebben er al duizend keer over gediscussieerd, maar we zijn het gewoon níet met elkaar eens. Hij wil vijf dagen werken, want hij verdient beter en het is (volgens hem, dat moge duidelijk zijn) echt helemaal hartstikke onmogelijk om minder te werken want halloooooo hij heeft verantwoordelijkheden en belangrijke dingen te doen. De Dolle Mina in mij gilt dan direct: ja hallooooo ik ook EN TROUWENS JE KINDEREN ZIJN OOK BELANGIJK! Maar goed, ik heb niet de illusie dat we hier op korte termijn uit zullen komen. Dus werk ik nu drie dagen. Omdat het financieel gezien kan en omdat ik mijn kinderen een aanwezige ouder wil geven. En in dit geval ben ik dat. Met alle liefde, want natúúrlijk zijn zij belangrijker dan werk en carrière. Bovendien komt mijn tijd wel weer, als ze wat groter zijn.

Dus…
Betekent dat dat ik meer dan drie dagen opvang zielig vind? Nee, helemaal niet. Ik begrijp heel goed dat het in sommige situaties gewoon noodzakelijk is. En zélfs als het niet noodzakelijk is kan ik me zo goed voorstellen dat je als vrouw niet alleen maar wilt moederen, maar jezelf ook wil blijven ontwikkelen op andere gebieden. En laten we eerlijk zijn: met minder dan 32 uur per week werken is die carrièreladder beklimmen gewoon nagenoeg onmogelijk. Of op z’n minst heel erg moeilijk.

Je ziet: ik vind er wel wat van, maar ben ook ‘flexibel’ in mijn mening én mijn eigen gedrag. Ik ben me er echt wel van bewust dat ik met moedertje spelen geen geld in het laatje breng, maar ik ben me er óók heel erg van bewust dat het op mijn sterfbed niet zal gaan over die pittige vergaderingen en fantastische salarisverhoging en wél over de leuke dingen die ik met mijn gezin heb gedaan. En dan is het voor mij gewoon niet zo moeilijk waar mijn prioriteiten liggen. Nu de man nog overtuigen.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

8 Comments

  1. Goeie blog, ik denk dat veel vrouwen zichzelf erin herkennen. Ik in ieder geval wel.

    1. Wat fijn om te horen! Het is ook gewoon lastig he, die balans tussen de zeshonderd dingen die je wil doen. Ik denk dat ik er forever mee blijf struggelen! X

  2. Fijne blog!
    Precies zoals het hier ook gaat worden. Beeb komt april. Vriendlief kan niet minder werken.. uhuuu..!
    Lastige dingen dit en hier hebben we al menig discussie over gehad! Dit maakt de vrouw (mij in dit geval) toch een stuk afhankelijker.. benieuwd hoe ik dit ga ervaren!

  3. Ik merk ook dat het voor mannen ook gewoon lastig is om minder te werken, vanwege de werkgever. Mijn man mocht eerst niet minder werken, maar ouderschapsverlof kunnen ze niet weigeren. Dus werkt hij inmiddels 2 jaar 4 dagen in de week. Ik ben benieuwd of hij ook gewoon voor vast 4 dagen mag gaan werken…

  4. Leuke blog! Ik dacht in het pré kids tijdperk ook dat ik mijn kinderen nooit 4 dagen naar het kdv zou brengen, echter is dat nu toch wel het geval. Manlief heeft een eigen bedrijf en is na de geboorte van kind 1 (04-11-16 😉) van 6 naar 5 dagen werk gegaan en ik van 40 naar 36 uur in 4 dagen (iets met een carrière). Eerst pasten de schoonouders om en om op vrijdag op (na 25 jaar scheiding nog steeds radiostilte), maar dat ging niet van een leien dakje. Daarom teruggeschroefd naar eens per maand oppassen ipv om de week en de andere weken dus 4 dagen kdv, wat echt prima gaat want hij heeft het er super naar z’n zin met de andere kindjes. Nu kind 2 geboren is (27-08-18) ben ik van 36 naar 32 uur gegaan en willen we dat iedere schoonouder iemand meeneemt om te helpen oppassen omdat we niet willen dat ze in hun eentje op 2 kleine kindjes van 5 maanden en 2 jaar passen (ze zijn fysiek niet meer de fitsten). Binnenkort gaan we verhuizen en dan gaan ze naar een nieuw kdv waar om de week geen optie is en dan zullen ze iedere week 4 dagen gaan. De kindjes doen het er hartstikke goed, krijgen alle aandacht van de lieve meiden daar en ook niet onbelangrijk: wij als ouders zijn minder gestressed omdat we weten dat ze in goede handen zijn. Doet mijn man dan helemaal niets? Ja zeker wel! Hij haalt en brengt de kids elke dag van t kdv (want het ligt direct naast zijn werk) en ook als ik een paar dagen of week naar het buitenland moet voor werk rooit hij het prima in z’n eentje. Dit is voor ons de beste oplossing, en zo zal het voor iedereen anders zijn, mits zowel de kindjes als wij maar blij zijn. Schreef ze al kolvend vanuit de kolfkamer op t werk 🙂

  5. Fijne blog! Ben het helemaal met je eens. Ik ben zelf alleenstaand en werk 4 dagen, zo blijft het financieel wat leuker en toch iets met meer dan alleen mamma zijn. Als ik zou kunnen zou ik zeker naar 3 zijn gegaan nu mijn zoontje (2.5 jaar) nog zo klein is. Dus, geniet volop! Als ze wat ouder zijn kan het altijd nog, maar dan heb je in iedergeval deze mooie tijd bewust meegemaakt.

  6. Fijne en herkenbare blog. Hier ook een man die écht niet gemist kan worden op zijn werk en heeeeul belangrijk is en dus 50 / 60 uur in 5 dagen propt. Ik zelf werk 3 om 4. Menige ruzies over gehad, zeker toen zijn leidinggevende om 11 uur ’s avonds ging bellen over iets wat prima de volgende dag kon, dat was voor mij de druppel en nu zegt hij gelukkig wat vaker nee.

  7. Wij werken beiden onregelmatig en maar 28 uur. Vinden wij heerlijk want zo hebben we lekker veel tijd met elkaar, maar ook allebei ons werk. We werken in een sector/functie waar weinig carrière te maken valt dus daarvoor hoeven we ons niet kapot te werken. Financieel gezien kunnen we ook meer dan prima rondkomen en lekker sparen. Door ons onregelmatige werk is opvang geregeld door 1 dag kdv en de rest bij opa en oma indien nodig. Voor ons perfect zo. En over het vraagstuk of meer dan 3 dagen kdv zielig is…? Ik heb ja geklikt, maar om dezelfde reden als jij. Ze krijgen er heus niks van maar ik wil genieten van de jaren dat de kids fulltime thuis zijn en dat ze herinneringen maken met ons of een van ons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *