Persoonlijk

De impact van kinderen op je relatie

Onlangs kwam er weer een leuk verzoeknummertje in mijn DM’s: een blogpost over het effect van kinderen op onze relatie. Benieuwd naar wat ik daarover te zeggen heb? Lees mee!

Laat ik beginnen met de mededeling dat ik niets te verbergen heb als het op dit gebied aankomt en dat ik ook heus wel eerlijk wil zijn, maar dat het wel een drempel is. Dat ik zéker niet onwijs gedetailleerd zal beschrijven hoe mijn liefdesleven eruit ziet. Gewoon, omdat dat privé is ofzo. Omdat mijn wederhelft er zeer waarschijnlijk ook niet op zit te wachten. Maar uiteraard heb ik wél allerlei interessante info verzameld én geef ik een globale schets van hoe het bij ons thuis gaat. Lets go!

Cijfertjes
Voordat het oudste kind drie jaar is, zijn één op de drie ouders al uit elkaar. Ja, laat dat even bezinken. Eén op de drie, binnen de eerste drie jaar na het krijgen van het eerste kind. Vind ik veel. En heftig. En een jaar of vijf geleden – toen ik zelf nog geen kinderen had en het ook nog een ver-van-mijn-bed-show was – had ik keihard geroepen dat het te idioot voor woorden is dat mensen zich voortplanten en dan vervolgens zo snel uit elkaar gaan. Hoe kun je dat nou doen? Hoe kun je nou niet eerst even nadenken voordat je baby’s gaat maken? En hoe kun je een relatie zo snel opgeven? Inmiddels weet ik beter. Veel beter. Want zo’n baby toevoegen aan je gelukzalige liefdesleven, da’s best een risicootje zeg maar.

Slaapgebrek, hormonen en meer ellende
Vooropgesteld: een kind krijgen, een mix tussen je grote liefde en jijzelf, is geweldig. Een bijzondere ervaring, iets magisch. En zo wordt het door nieuwbakken ouders ook vaak gezien. Een enorme babybubbel, een roze of blauwe wolk waar helemaal niets of niemand jullie vanaf weet te krijgen. Behalve… die baby. Want naast heel veel liefde en geluk, komt dat 50 centimeter lange pakketje ook met enorme stembanden, huiluurtjes, slapeloze nachten, onverklaarbaar verdriet, een gigantische hoeveelheid op te warmen flesjes, veertig kilometer aan wasgoed en een faillissement aan luiers. In principe zijn dat allemaal zaken waar helemaal niemand een leuker mens van wordt. Bovendien ben je als verse moeke een wandelende hormoonbom en nee, ook dát draagt niet heel positief bij aan je persoonlijkheid.

Papa en mama
Het is dus niet gek dat je als ouders-van-een-baby soms even vergeet waarom je elkaar nou zo leuk vond. Want dat je man naast een leuke papa ook een leuke wederhelft is, daar zie je in die eerste tijd gewoon niet zo heel erg veel van terug. En dat geldt andersom natuurlijk ook. Tijd voor een goed gesprek is er amper. Om over energie maar niet te spreken. Qualitytime behoort tot het verleden. Een beetje gezellig opgedirkt aan tafel verschijnen wordt ‘m ook niet meer. En áls jullie al eens samen op de bank zijn neergeploft en meer dan twee woorden met elkaar kunnen wisselen zonder tussendoor uitgebreid te gapen, dan gaat het voornamelijk, jawel, de baby. De eerste periode met een nieuw leventje in jullie midden ben je gewoon in negenennegentig procent van de tijd ‘papa’ of ‘mama’ en even niet die liefhebbende, gezellige, knappe, leuke, fijne, romantische echtgenoot.

‘Ik geniet ervan om hem als vader te zien’
Het was één van de dingen waar ik heel erg benieuwd naar was toen ik in verwachting was van ons eerste kind: hoe gaat mijn wederhelft het doen als vader? Ik wist eigenlijk op voorhand al dat hij het er prima vanaf zou brengen en dat bleek in de praktijk ook hartstikke het geval. De blik in zijn ogen toen Ticho werd geboren, zijn bezorgdheid toen Tess haar temperatuur de eerste nacht flink daalde, hoe hij heel voorzichtig te werk ging bij het verschonen van een luier en hoe hij eindeloos met een kleine newborn op de bank kon kroelen: het kon me eigenlijk weinig schelen dat de vonken tussen pa en ma er ietsje minder waren want het vuurwerk tussen pa en kind was genoeg om heel de planeet te verlichten. En eigenlijk heb ik me daarom nooit zorgen gemaakt om ons. We hadden immers vanaf de allereerste seconde dat we papa en mama werden iets wat ons voor altijd zou binden en ik vond hem in zijn nieuwe rol zo mogelijk nog leuker dan before.

Hoe is het nu bij ons?
Ik denk oprecht dat het bij ons niet anders is als bij het gros van de jonge ouders: gas blijven geven, niet teveel wankelen en je oog op rustigere tijden houden. Het geeft me op dit moment vooral rust dat ik zeker weet dat wij elkaar in de basis heel erg leuk vinden, dat we elkaar vertrouwen en dat we eigenlijk alles wel als een team doen. Natuurlijk hebben we onenigheid, bijvoorbeeld omdat ik vind dat hij te weinig thuis is, of omdat hij vindt dat ik er een enorme pestbende van maak. Ook verschillen we regelmatig van mening omtrent opvoeding – ik ben iets nonchalanter, hij iets strenger, ik ben geduldiger en hij iets minder en ik ben blind voor troep, hij allergisch – en doen we allebei alsof we het niet horen als er weer een kind in het holst van de nacht begint te mekkeren. Maar iedere avond, rond half acht, als het stil is in Huize de Jong, dan zeggen we tegen elkaar: wat zijn ze toch leuk he? En dát is what keeps us going.

De toekomst
Waar ik me wel heel erg van bewust ben is dat dit wel iets is wat je in de gaten moet houden. Ik heb het idee dat veel mensen die elkaar de eerste (tropen)jaren uit het oog verliezen óf direct uit elkaar gaan óf pas tot de ontdekking komen dat ze helemaal niets meer gemeen hebben als de kinderen groter (en het huis uit) zijn. Dit betekent voor mij vooral dat ik heel erg zeker weet dat Robert en ik de tropenjaren wel overleven, maar dat we ook bezig moeten zijn met ‘later’. Dat als Ticho en Tess straks niet meer continu onze aandacht opeisen, we de tijd weer kunnen vullen met elkaar. Maar ons kennende komt dat tegen die tijd ook wel weer helemaal goed.

Heeft het krijgen van kinderen bij jou enorme impact gehad op je relatie? En if so, hoe ben je daarmee omgegaan? Let me know als je dat wilt!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *