Persoonlijk

Met pijn in mijn hart, maar het móest…

Alles werd gewassen, opgevouwen en keurig op maat gesorteerd in dozen bewaard. Op zolder. Voor ooit. Misschien. Tegen beter weten in eigenlijk wel.

Ik heb het over de kleertjes van onze kinderen. To be more specific: te klein geworden kinderkleertjes. Je weet wel, van die schattige rompertjes waarvan je je niet voor kunt stellen dat daar ooit een door jou uitgebroed wezentje in heeft gepast. Of boxpakjes, man, waar is de tijd gebleven dat je newborn in een boxpakje werd gehesen? Zachte stofjes, witte kleurtjes, eigenlijk alles wat na pak ‘m beet een maand of drie niet echt meer bij je kind past. Kleertjes met een herinnering aan die allereerste en oh zo magische tijd.

IKEA-boxen van zolder
Ik wilde het forever bewaren. Gewoon, omdat het een beetje pijn aan mijn hart doet om het weg te geven of te brengen. Maar omdat de man des huizes vrij duidelijk is over het feit dat hij echt echt echt geen derde wil, weet ik dat bewaren zinloos én zonde is. Dan kunnen we er beter andere mensen blij mee maken. Dus klom ik een week of wat geleden naar de vliering en schuifelde met zes IKEA-boxen (ik zweer bij deze) weer naar beneden.

Ongedragen pakjes
Ieder pakje ging zorgvuldig door mijn handen en aan iedere outfit kleefde wel een herinnering. Al bestonden die herinneringen aan de kleertjes van Tess voornamelijk uit het feit dat ze werkelijk waar ongeveer niks heeft gedragen omdat het heel de zomer duizend graden was en zij min of meer alleen maar in rompers leefde. Er werden drie stapels gemaakt: dit blijft hier – gewoon omdat mijn hart het niet aan kan om het weg te doen -, dit gaat naar vrienden die een dochter verwachten en dit gaat naar de Zak van Max.

Allemaal weg
Haar eerste pakje bewaar ik. Net zoals de trui die ik het allerleukste vind en het mutsje dat ze droeg toen ze net geboren was. Maar dat boxpakje van Petit Bateau waar ik op slag verliefd op was en wat we kregen van mijn zusje? En dat heerlijk gebreide setje van Prénatal wat ik als allereerste kocht? Die mega fijne boxpakjes van Next Direct? En al die jurkjes, waarvan ik had gezworen dat ze nooit mijn huis in zouden komen maar waar ik bij nader inzien op terug ben gekomen? Allemaal weg. Naar een volgend huis. Een volgende baby. Maar niet meer mijn baby.

Geen flauw idee
Voor de kleertjes van Ticho hanteerde ik hetzelfde principe: de eerste kleertjes gaan in de herinneringenkist die op zijn kamertje staat, er verdwijnt een stapel in de Zak van Max en er gaat een deel naar anderen die een jongetje verwachten. De babytijd van onze oudste ligt al wat verder achter ons en hoewel je zou denken dat dat het weggeven van kleding makkelijker zou maken, vond ik dit best een ding. Ik weet nog zó goed dat ik zwanger was, voor het eerst, geen idee wat me te wachten stond. Ik had geen enkel benul van wat handig zou zijn qua pakjes, wat nodig zou zijn en welke maatjes bij een newborn horen.

Duizend herinneringen
Ik vergeet nooit meer het moment waarop wij een pakje van B.E.S.S. cadeau kregen nadat we de zwangerschap hadden aangekondigd. Mijn moeder kwam ermee. Maat 56. Ik pakte het uit en dacht meteen: oh joh, dit is toch veel te klein? Wist ik veel. En nu stond ik daar weer, met dat pakje in mijn handen. Duizend herinneringen aan die allereerste zwangerschap, die qua ervaring gewoon onbeschrijflijk bijzonder is. Tijd om er afscheid van de nemen en het door te geven aan een volgend klein baby’tje. Dat er ongetwijfeld net zo knap in is als dat onze Ticho was.

Hormonaal gedoe
Het is misschien dom en ik heb heus nog wel een beetje last van mijn hormonen – nee, die zijn nog niet heel erg gestabiliseerd – maar ik vond het gewoon een ding. Afscheid nemen van spullen, waar ik normaal gesproken best wel goed in ben, maar waar in dit geval zoveel herinneringen aan kleven. En natuurlijk zitten die herinneringen in mijn hoofd en in fotoboeken, maar toch.

En als er toch een derde komt?
Uiteindelijk is het gelukt en zijn al die fijne en mooie spulletjes bij andere gezinnen terechtgekomen die daar nóg een ronde heel veel plezier aan gaan beleven. Die nieuwe herinneringen zullen maken, met de kleertjes van mijn kroost. En omdat er bij ons geen derde meer komt, vind ik het ook wel weer heel leuk om – weliswaar op afstand – nogmaals te kunnen genieten van al dat moois. En mocht mijn wederhelft alsnog overstag gaan – als de herinnering aan gebroken nachten en die eerste zware maanden een beetje vervaagd is – en ook inzien dat het echt zonde zou zijn als we niet nog zo’n prachtexemplaar op de wereld zouden zetten, dan mag ‘ie zijn pinpas trekken. Eigen schuld.

Bewaren jullie alle kinderkleertjes? Of heb je, net als ik, alles weggedaan? En vertel in dat geval eens eerlijk: vond je dat ook best wel een dingetje?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

14 Comments

  1. Onze babyspullen staan na 9 jr nog steeds op zolder,niet vanwege geen afscheid kunnen nemen, maar vanwege de wens en lange weg naar een 2e kindje. De kleertjes/spulletjes zijn ondertussen wel gedragen door neefjes, maar echt wegdoen kan ik nog niet. Te pijnlijk definitief moment, zover zijn we nog niet. Ik denk dat ik uiteindelijk de meeste kleding ook niet meer zal gebruiken, de mode is al zo enorm veranderd 🤭We zien wel wat de toekomst brengt !
    Ik snap je gemixte gevoelens zeker wel, komt ook omdat je zelf de wens voor een 3e nog wel hebt….maar ja je bent samen hé 🤪

    1. Ohhh wat moet je de spullen al lang bewaren 🙁 Ik hoop dat je ze snel weer tevoorschijn mag toveren en nogmaals zo’n kleine wurm in al die (misschien niet meer zo modieuze maar) oh zo schattige kleine maatjes mag stoppen! X

  2. Weggeven? ik stond al te janken toen ik vorige week de pakjes van maat 50 en 56 op zolder opgeruimd had. Onze mini baby zit momenteel alweer in maatje 62 (waarom gaat dit zo hard in mijn ogen is ze nog steeds een “newborn” 😂) hopelijk komt er, als het ons gegeven word, nog eentje bij en kan die ze mooi nog een keer gebruiken hihi.

    1. Hahaha jaaa ik zou ze ook wel willen bewaren voor nog tien baby’s, maar dat gaat ‘m niet worden. Maar echt met pijn in mijn hart hoor! Hopelijk krijgen jullie kleertjes nog een tweede ronde! X

  3. Ooooo zo herkenbaar. Zit er ook middenin, maar ik kan het niet. Mijn jongste is bijna 9 maanden maar ik kan het niet uitzoeken. Ook hier komt geen 3e als het aan manlief ligt maar toch hoop ik stiekem op een helder moment van hem 🤣

    Hier inderdaad zoveel ongedragen van mijn zoontje door de tropische temperaturen, zo zonde.

    Maar ook het meerendeel van de kleertjes en schoenen van mijn dochter van 3, ik kan het niet wegdoen.. ( alleen die dingen die ik toch al niet echt wat vond )

    Het is echt iets hormonaals inderdaad ik hoop dat het snel voorbij gaat… haha

    1. HAHA ja, op dat heldere moment hoop ik ook, al denk ik dat hij na wekenlang gebroken nachten (waar we momenteel middenin zitten) al helemaal nul twijfels meer heeft haha. Het ruimt ook wel weer lekker op 🙂 Maar pfff al dat moois he en echt gewoon niet of nauwelijks gedragen door de hitte. Eeuwig zonde! X

  4. Ik heb laatst op zolder gezeten alles uit te zoeken van Fenna (14 maanden) met het idee dat ik heel veel dingen weg zou doen en alleen datgene voor een mogelijke nummer twee zou bewaren wat er echt nog leuk of goed uitziet. Uiteindelijk heb ik bijna alles gehouden en hebben we nu dus een enorme voorraad babykleding op zolder liggen. Ik herken heeel erg wat je zegt: ieder kledingstuk heeft een herinnering en bij alles denk ik ‘neee, was ze zo klein’ of ‘ooh, dit droeg ze toen …….’. Ik kon het bij de meeste dingen ook niet over mijn hart verkrijgen.

    1. Hahaha jaaa dat deed ik bij Ticho toentertijd ook. Maakte ik stapels met ‘leuk voor een tweede’ en ‘kan weg’. Uiteindelijk belandde 99% op de eerstgenoemde stapel haha. X

  5. Oh, nou toeval of niet… maar ook een kleine baby hier (net als andere Janneke) die ook al in maatje 62 zit. Ik heb ook al een hele doos staan met kleren die hij niet meer past en dingen die hij niet eens aan heeft gehad. We hebben zoveel kleertjes gehad van mijn schoonzus (die drie maanden voor mij is bevallen). Ik hoop dat we de kleertjes ooit nog opnieuw mogen gebruiken! Snap heel goed dat je een stapel hebt bewaard hoor. Zijn eerste pakje, eerste mutsje etc. zou ik ook nooit wegdoen.

    1. Dat hoop ik ook voor je! Alles is dan ook met zoveel zorg en liefde uitgezocht, dat het gewoon echt niet leuk is om het weg te doen he?! Handig, zo’n schoonzus. De kleertjes van ons zijn weer naar mijn schoonzus, dus ik ga er over een paar maandjes lekker nog een keertje van genieten 🙂 X

  6. Yep zelfde hier! Ik kan/kon geen afstand doen van alle kleertjes en gewoon de magische tijd. Gelukkig komt er bij ons wel een derde en kunnen we “het moment van afscheid” toch nog even uitstellen;-)

    1. Ohhh heerlijk zeg, nóg een keer die kleine kleertjes aan. En dan weer het voornemen om echt echt echt te genieten want het gaat zo snel voorbij en tóch glipt de tijd dan weer door je vingers he? Ik denk dat dat altijd een beetje een vrouwengevoel zal blijven. Volgens mij houdt iedere moeder rammelende eierstokken tot ze in de overgang is ofzo haha. X

  7. Ohhh herkenbaar!!
    Hier ook nog last van hormonstertjes (ook juni 2018) en poeh dat afstand doen vind ik maar niets!
    En ook die vraag: wel een derde? Of toch niet? Man zegt van niet?
    Want… zeg nooit nooit;)

  8. Ik ben heel makkelijk in opruimen, en dus ook met babykleertjes en babyspullen. Van alle kindjes ruim ik eens per 2 maanden de kasten op, maar moet gezegd dat nu bij ons dochtertje (11 maanden) ik het ook lastiger vind omdat ze de laatste is… toch een soort van afsluiting van een periode. Ik geef alles aan bekenden, dus ik zie dat anderen er nog plezier van hebben, dat is dan ook wel weer leuk om te zien 🤗.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *