Momlife

De aandacht verdelen tussen twee kinderen: hoe doen we dat?

Toen ik in verwachting was van Tess was het iets waar ik me best een beetje zorgen om kon maken: de aandacht verdelen tussen de kinderen. Hoe ging dat een half jaar geleden en hoe gaat dat nu?

Inmiddels zijn we al ruim een half jaar een gezin van vier en hoewel ik de overgang van één naar twee kinderen pittiger vond dan gedacht, moet ik bekennen dat het op gebied van aandacht verdelen best wel is meegevallen. Het zal ongetwijfeld schelen dat Ticho nog geen twintig maanden oud was toen Tess werd geboren. Daardoor was hij niet heel erg gewend aan alle aandacht voor hem, hij was daar immers nog veel te klein voor.

Jaloers
Wat wel een ding was, was zijn jaloerse gedrag ten opzichte van andere kinderen. Als ik met een baby van een vriendin zat te knuffelen en Ticho was in de buurt, dan ging hij altijd huilen en werd hij een beetje boos. Ik dacht dus dat het best een uitdaging zou worden als zijn zusje er eenmaal zou zijn, want tja, die kon ik moeilijk aan iemand anders weggeven. Maar op de één of andere manier was het meteen goed toen Tess geboren werd. Alsof hij aanvoelde dat boos worden en op de grond gaan liggen weinig zin had: deze baby zou hoe dan ook blijven. En ons af en toe best driftige monstertje is echt vanaf de allereerste dag de liefste grote broer van de wereld geweest. Hij heeft Tess nooit expres pijn gedaan, hij heeft zich zelden écht misdragen om aandacht te vragen en heel opstandig is hij verder ook niet geweest. Tuurlijk, hij zette stiekem de televisie aan als ik een fles aan geven was of plunderde de keukenkastjes als ik met mijn neus in een poepluier stond, maar dat was het dan ook wel.

Verwend door kraamvisite
Die fijne band – voor zover je daarvan kunt spreken bij twee kinderen onder de twee – zorgde er ook voor dat mijn schuldgevoelens omtrent het onderwerp aandacht verdelen als sneeuw voor de zon verdwenen. Ticho vond het goed als ik met Tess was. Hij wilde dan helpen of ook even met zijn zusje op schoot. Dat zijn moeder de eerste weken voornamelijk druk was met het in leven houden van een newborn en dus geen tijd had om tweemaal per week naar het krijspaleis te gaan dat was eigenlijk prima. Bovendien kwam hij in de eerste weken om in de aandacht want iedereen die op kraamvisite kwam gedroeg zich als een soort animatieteam én veel mensen brachten cadeautjes voor hem mee. De drukte verving eigenlijk heel gemakkelijk mijn volle aandacht.

Uitstapjes
Maar om mijn oudste niet volledig te verwaarlozen, pakte ik zo snel mogelijk het ‘gewone’ leven weer op. Tess werd natuurlijk aan het begin van een prachtige zomer geboren, dus het was veel te mooi weer om binnen te zitten. Een rondje speeltuin lukte prima met twee koters. De één sliep dan lekker in de kinderwagen – of niet, maar die liet ik dan gewoon spartelen – en de ander kon zich uitleven op de schommel en de glijbaan. Zo’n uitstapje sloten we dan af met een ijsje eten bij de ijssalon om de hoek en meestal waren we dan na een uurtje weer thuis. Dat kostte dus niet bijzonder veel tijd, maar was wel echt Ticho zijn uurtje. Na een paar weken gingen we ook weer eens naar het krijspaleis, naar de kinderboerderij of de grote speeltuin. Tess nam ik mee en – halleluja – die lag negen van de tien keer lekker de pitten.

Met familie op stap
Met enige regelmaat werd Ticho opgepikt door zijn tantes of oma’s om eens een dagje daar te spelen. Hij kreeg dan wel geen aandacht van zijn moeder, maar ik geloof niet dat hem dat heel veel kond schelen. Als er maar wat leuks te beleven viel. Die dagen vond ik fijn. In de eerste plaats omdat ik wist dat mijn vriendje het enorm naar zijn zin zou hebben, maar ook omdat deze dagen mij wat lucht gaven. Met twee kleintjes was het behoorlijk aanpoten en hoewel ik écht heel erg genoot, had ik óók weinig energie. En de energie die ik had, die ging op aan nachtvoedingen en poepluiers. Na zo’n dag met enkel de baby was ik weer een beetje opgeladen en had ik het gevoel om júist voor de oudste óók een leuke moeder te kunnen zijn.

Tijdens de babyslaapjes
Als ik beide jokers thuis had, dan sliep de baby natuurlijk veel. In het begin waren dat korte slaapjes, maar na verloop van tijd kwam daar iets meer ritme in én werden die slaapjes langer. In de ochtend betekende dat dat ik tijd kon doorbrengen met Ticho. Omdat Tess echt even aangeleerd moest worden hoe zij zelf in slaap moest vallen, vond ik het belangrijk dat zij in haar eigen bed zou pitten. Dat betekende echter wel dat mijn qualitytijd met Ticho voornamelijk in en rondom het huis moest plaatsvinden. Geen enkel probleem natuurlijk want het was prachtig weer: badje in de tuin, tuinslang aan, watertafel tevoorschijn en spelen maar. Als Tess besloot níet te willen slapen dan deed ik haar in de draagdoek – garantie voor rust – óf legde haar in de kinderwagenbak onder een parasolletje erbij.

In de avonden en weekenden
De man des huizes werkt vijf dagen per week, maar is er in de avonden en de weekend wel grotendeels voor de kinderen. Tijdens de zomermaanden, toen het ’s avonds nog warm en licht was, ging hij na het eten bijvoorbeeld een rondje fietsen met Ticho. Of naar de speeltuin. Of iets anders leuks doen. Hetzelfde gold (en geldt) ook voor de weekenden. Het kwam er wel in negenennegentig van de honderd keer op neer dat ik thuis bleef met Tessie. Achteraf gezien denk ik weleens dat we dat wat meer hadden kunnen verdelen, want júist de avonden en de weekenden waren óók voor mij bij uitstek momenten om één op één tijd met de oudste te hebben. Dat is dan ook direct mijn tip voor alle andere moeders die van één naar twee kinderen gaan: verdeel de tijd een beetje evenredig.

En hoe gaat het nu?
Inmiddels verloopt het verdelen van aandacht heel soepel en dat komt met name doordat Tess groot genoeg is om ook eventjes zelf met haar knuffel en een bijtring op de grond te spelen. Ik kan haar dus makkelijk wegleggen en me volledig storten op Duplotorens met Ticho. Verder nemen we uitgebreid te tijd voor Ticho zijn bedritueel, mag hij iedere ochtend even in zijn eentje tussen ons in in het grote bed en heeft hij nog steeds verreweg de leukste uitstapjes met zijn vader. Van een rondje fietsen tot hout hakken en van eventjes naar de speeltuin tot een zondagochtend in het zwembad.

Ik heb echt serieus waar nooit maar dan ook nooit het gevoel dat we Ticho tekort doen of hebben gedaan. En hoe zum kotsen ik het een jaar geleden ook vond om te horen: we hadden hem echt geen mooier geschenk kunnen geven dan zijn zusje. Want dat is écht zijn allerbeste vriendinnetje. Nu nog wel.

Hoe verdeel jij de aandacht tussen de kinderen?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *