Happy Moments

Happy Moments #89

Goedemorgen! Het is weer maandag en ondanks dat we een beetje in een vakantiemodus zitten heb ik toch een nieuw overzicht van onze afgelopen week in elkaar gedraaid. Kijk je mee naar de plaatjes?

Het zijn belachelijk veel foto’s. Dat kan ook haast niet anders want we hadden veel tijd thuis, met de kids. Uiteraard vierden we kerst met vrienden en familie. Verder gingen Robert en ik samen shoppen terwijl T&T lekker op het KDV speelden, ging ik samen met mijn zusje naar de bios voor een avondje lachen, werd er weer veel rondom het huis geklust en we genoten van een weekend met helemaal niks. Goed, veel foto’s dus, we gaan beginnen!

Tess is flink ziek. Ze heeft koorts en hoest als een oude man die teveel gerookt heeft. Daardoor wordt ze op de meest vreselijke tijden wakker. Midden in de nacht, voor mijn gevoel. Ik ga met haar naar beneden, geef haar een fles en we kroelen wat. Dat zijn immers de beste vitamientjes.

Zo, en als de zon is opgekomen en we met het hele huishouden wakker zijn dan ben ik toe aan koffie.

Mijn vriendje is er ook bij. Nog meer kinderen groot fan van Brandweerman Sam?

Ik ontvlucht het huis en ga met mijn lieve vriendinnen San en Es ontbijten bij Coffeelicious in Dordrecht. Dat is echt een hele fijne plek met heerlijk eten. Mocht je in de buurt wonen of zijn.

We delen een ontbijt met z’n drietjes. Eerst krijgen we een scone.

Daarna een omelet (maar geen foto van want niet echt fotogeniek) en tot slot deze pannenkoekjes.

Als ik thuis kom dan tref ik deze schooier rondom het huis aan. Er wordt flink geklust en dat is natuurlijk een soort enorme speeltuin slash zandbak voor Ticho.

Na het middagslaapje worden beide koters lekker opgefrist en krijgen ze hun kerstoutfit aan. Echt mensen, dit is toch het allerschattigste ever?

Ik ren nog even gauw naar de ICI Paris voor een kerstpakket voor mijn schoonzus, die ons aan alle kanten altijd heel erg helpt en die dit dus meer dan verdiend heeft.

En dan zelf in de steigers. Lekker wazig plaatje maar geeft wel een aardige indruk van mijn kerstlook. En nee, in werkelijkheid was het rokje niet zooooo kort.

Op kerstavond eten we met vrienden en familie bij mijn schoonouders. Er wordt heel goed voor ons gezorgd en het is hartstikke gezellig. Fijn dat we ‘gewoon’ weer met z’n allen waren.

Terwijl Robert en Ticho nog aan het toetje moeten beginnen en daarna door gaan voor de ronde koffie+borrel, gaan Tess en ik naar huis. Tess is nog steeds niet in haar hum en ik zie het niet zo zitten om haar bij haar opa en oma te slapen te leggen om vervolgens na een uur of wat weer wakker te maken en dan maar te hopen dat ze thuis verder gaat slapen.

Tja, dit is (weer) middenin de nacht. Mijn kleine meisje hoest zichzelf continu wakker en is zo benauwd en verdrietig.

Gelukkig is daar haar grote broer. Kusjes van hem doen wonderen.

Ennnnnnnnnnn daar gaat de volgende. Een combinatie van een snotneus en veel te weinig slaap.

Ticho ligt in bed, de man ligt op de bank en Tess en ik gaan voor een frisse neus.

Een rondje wandelen langs het water. Wie mij al langer volgt weet het al, maar voor iedereen die nieuw is: een jaar of drie geleden woonden Robert en ik in een appartement aan deze rivier. Echt zo een fantastische plek (maar geen ruimte voor gezinsuitbreiding).

Hoi! Wat een heerlijk zonnetje schijnt er toch. Genieten hoor!

Knabbel en Babbel in het ledikantje. Ticho voert een toneelstuk op met zijn knuffels en Tess ligt alleen maar te schateren. Soms denk ik “WAAROM wilde ik twee kinderen kort op elkaar?!” maar op dit soort momenten weet ik weer: ja, ze hebben zoveel aan elkaar en zijn nu al beste maatjes. Het is zo leuk om die interactie te zien.

En we zijn klaar voor het volgende diner.

Tess heeft weer haar kerstjurkje aan en ik ben voor een glitter-jumpsuit gegaan.

Mijn wereld. En Robert zijn hand.

Kerstkusjes met het oudste kind. Zo dol op dat mannetje.

Ik wist het al, maar als ik onze hoofden zo naast elkaar zie dan denk ik: tja, het is dat ik honderd procent zeker weet dat je uit mijn buik (…) bent gekomen en dat ik dus je moeder ben, maar verder lijken we voor geen fluit op elkaar.

Deze twee daarentegen…

Robert gaat met de kids wandelen richting mijn oom en tante. Ik pak nog even wat spullen in en volg met de auto.

Doei hartjes!

Deze plek mensen. Heerlijk! Wederom aan de rivier en echt, als we oud en bejaard zijn dan gaan we gewoon terug naar een mooie plek aan het water hoor.

Ticho is druk met bootjes kijken. Helaas voor hem, maar op Eerste Kerstdag vaart er weinig.

Deze pretletter is weer bijna helemaal opgeknapt.

Mijn tante maakt heerlijke chocolademousse. Vindt Ticho ook. En hij kreeg enorm veel verdriet toen ik zijn portie halverwege afpakte. Leek me dat hij wel voldoende op had, maar daar was hij het niet mee eens.

De boys van De Jong.

En de dames Zwager/de Jong. Of nou ja, toen we trouwden is mijn naam de Jong-Zwager geworden, maar dat gebruik ik dus echt nooit. Vind dat zo vreselijk ouderwets ofzo. Geen idee ook waarom ik akkoord gegaan ben met die nieuwe achternaam. Verblind door liefde denk ik.

ZARA-sale. Ik koop heel heel HEEL veel kleding voor de kids (en schoenen voor mezelf). Alles op de groei, voor volgend jaar.

Tweede Kerstdag: we beginnen met een ontbijt bij ons thuis. Mijn moeder en mijn zusje schuiven aan.

En van mijn moeder krijg ik deze mooie (Ti Sento) oorbellen cadeau.

Als je aan mij vraagt of je me ergens mee kunt helpen dan krijg je de stofzuiger in je handen gedrukt. Thanks sis. (Ik deel deze foto met toestemming, maar moest er wel bij vermelden dat die pyjama die ze draagt natuurlijk niet haar go-to outfit is. Bij dezen: normaal ziet ze er een stuk florissanter uit.)

Als het ontbijt erin zit gaan we naar mijn vader. Tess is in de auto in slaap gevallen dus dat is lekker rustig.

We eten taart en drinken koffie (of zoals Ticho het noemt: koffiethee). Ook hier krijg ik leuke cadeautjes. Wat een verwennerij allemaal.

Het middagprogramma staat een beetje in het teken van rust. Bijkomen van alle sociale activiteiten en voorbereiden op een huis vol eters in de avond. En ik besluit wat voor de site te doen. Afgelopen week (en aankomende week) heb ik een lege agenda (er staat voor het eerst in anderhalf jaar tijd gewoon precies niks in mijn concepten) omdat ik even een adempauze wilde, maar ik kan het toch niet laten.

Ik wandel naar de schaatsbaan die op het marktplein staat want daar zijn mijn man en kinderen met nog wat vrienden. Is letterlijk anderhalve minuut lopen dus dikke prima.

Chocomel drinken met Ticho.

En daarna hebben we een huis vol. We hebben allemaal lekker eten bij de slager gehaald en het is erg gezellig. Uiteindelijk liggen we tegen tienen uitgeblust in bed. Einde kerst. We hebben zo onwijs genoten van alle vrienden en familie om ons heen en ik ben echt heel erg dankbaar voor de manier waarop we onze dagen kunnen invullen.

Donderdagochtend – de dag na het vreetfestijn – word ik laat wakker. Robert heeft de kids al naar het KDV gebracht en wij hebben even tijd voor onszelf.

KOEKOEK! Ik ga even naar de kapper om een afspraak in te plannen, rijd vervolgens naar de bloemist voor een bloemetje, doe een bakkie koffie bij mijn oom en tante en stap iets na het middaguur weer thuis binnen.

De man en ik gaan samen op pad. We rijden naar Dordrecht met een vrij specifieke missie: ik wil lunchen bij mijn zusje, nieuwe zwarte sneakers, handschoenen en een jurk.

We gaan dus voor een broodje naar Het Bevertje in Dordrecht. En ik bestelde een broodje carpaccio. Echt, veel horecazaken kunnen hier een voorbeeld aan nemen hoor, zo rijkelijk belegd (I mean: waar is het broodje?). En lekker. En de bediening is ook nog eens mijn lievelings (want mijn zusje). Mocht je ooit eens in Dordrecht zijn: hier moet je wezen voor je lunch.

Bij Omoda vind ik deze sneakers. Ze liggen er niet meer in mijn maat, maar kunnen besteld worden. Prima, doen we dat. Ik krijg de volgende dag echter een mail dat ook de bestelling niet meer lukt. Balen. Deze missie staat dus nog steeds op mijn takenlijst.

Rimpels, wallen, een gebrek aan make-up maar wel blij. Fijn, zulke dagen samen. Dat komt er met twee kids eigenlijk never nooit meer van dus we genieten een beetje extra.

Wij vieren Oud&Nieuw traditiegetrouw met vrienden én een thema. De afgelopen jaren hadden we onder andere ‘the movies’, ‘over the top’, ‘glitter en glamour’ en ‘blauw en zilver’ en dit jaar is het: ANWB(stelletjes). Robert en ik doen dus even wat inspiratie op en na een rondje neuzen tussen de wandeloutfits heb ik goed voor ogen hoe we ons gaan verkleden.

Bij de Costes scoor ik uiteindelijk deze gezellige handschoentjes (ik had dus serieus alleen maar wanten – als in: al je vingers bij elkaar lekker warm maar echt geen porem) en een nieuwe jurk.

Hoe fijn die kinderloze middagen ook zijn, ik ben het gelukkigst als ik ze gewoon weer bij me heb.

Pipo heeft op het KDV al warm gegeten en weigert een boterham. Hij wil ‘togurt’. Hij vraagt, ik draai.

’s Avonds ga ik met mijn schoonzus door alle babykleertjes die wij op zolder hebben liggen en die zij wellicht kan gebruiken voor hun baby – leukste nieuws van de afgelopen maanden, dat snap je – en daarna met een zak borrelnoten op de bank. Dik ben ik toch al geworden, dus dit kan er ook nog wel bij.

Vrijdagochtend ontbijtje. Zonder haast. Robert is ook vrij, dus we hebben echt een soort vakantie met elkaar. Zo relaxed om werkelijk ieder gevoel voor tijd (welke dag is het?) te verliezen.

Lekker duo. Ze liggen samen op de grond te rollen. Tess uiteraard met haar Lamaze Unicorn. Krijg ik vaak vragen over, dus DEZE is het.

Er wordt wederom geklust en Ticho gaat even een handje helpen.

Kleine Eskimo. Na wekenlang discussie over wel of geen muts is hij eindelijk overstag. Nu de sjaal nog.

Als de kids voor hun middagslaapje in bed liggen dan cross ik naar de Decathlon voor ons ANWB-stelletje-outfit. Ik weet dat hier door anderen die aanwezig zijn op het feestje wordt meegelezen dus voor het eindresultaat zullen jullie nog een weekje moeten wachten, maar geloof me als ik zeg dat het echt net lijkt alsof Robert en ik zijn weggelopen van een georganiseerde caravanreis voor 70plussers.

En daarna op de bank met chips en de kids.

Na een week met ongezond voedsel krijgt Ticho weer eens een prakkie voorgeschoteld. Dat gaat natuurlijk niet heel erg van harte maar ik koop hem – lekker pedagogisch verantwoord – om met het kijken van een Bumba-filmpje.

Tja, dit lag nog in de vriezer als restantje van het etentje op Tweede Kerstdag. Kunnen we niet laten liggen toch?! Dus pa en moe gaan aan de drank.

Love fris gewassen kindertjes.

Thuis liggen de koters op bed en de man op de bank en ik ga met mijn zusje naar Rotterdam voor een avondje bios.

We gaan naar Bon Bini Holland en daar zou ik echt belachelijk veel commentaar op kunnen leveren, maar eerlijk is eerlijk: ik heb weer heel hard gelachen. Rond 23.00 uur ben ik thuis en ik duik meteen mijn bed in. Ticho is weer ziekig geworden en heeft al twee nachten niet doorgeslapen – als in: minimaal twee uur wakker van het hoesten – dus alle slaap is meegenomen.

Van de zaterdag heb ik bijna geen foto’s. Dat komt omdat ik niet veel deed. Ik ging even met vriendin San boodschappen doen voor Oud&Nieuw en verder bleef ik dichtbij de kachel en de kinderen.

Hebbie haar weer met d’r carpaccio maar echt: deze carpaccio filet is de lekkerste evah.

En de foto’s die ik gemaakt heb zijn echt enorm wazig. Maar je ziet: lekker chillen in onze pyjama in bed.

Ticho is nog steeds niet helemaal fit dus er komt weinig spannends uit zijn handen. Gewoon rommelen, kusjes geven, kroelen en spelen met zijn Zoef Zoef.

Als papa thuis is dan is het tijd voor gek doen en daarna voeren we de T’s af naar bed. De man gaat vervolgens naar de kroeg en ik plof languit op de bank.

Goedemorgen sunshine. Tess wordt uiteraard weer hartstikke vrolijk wakker. Die meid lacht echt altijd en je kunt gewoon niet anders dan verliefd worden op dit koppie toch?

Halverwege de ochtend zijn de mannen des huizes een rondje fietsen – frisse neus voor snotterige Tich -, ligt Tess te pitten en ruim ik haar kledingkast op. Dit zal voor de meeste mensen in de categorie ‘puinzooi’ vallen maar dit is dus nadat ik er de bezem doorheen heb gehaald. Opgeruimd vind ik dus.

We krijgen aan het einde van de ochtend visite, geven daarna de kids hun lunch, ik ga vervolgens boodschappen doen en dannnnnn heb ik zowaar tijd voor een magazine. Het moet niet gekker worden. Ik kan me serieus niet heugen wanneer ik daar voor het laatst lekker de tijd voor heb genomen. Normaal gesproken gebruik ik vrije minuten voor opruimen, televisie kijken of bloggen. Maar vandaag dus even niet.

Mijn kleine vriend wordt wakker en zit echt volledig onder de snottebellen. Het is zo vreselijk sneu en ik zou willen dat ik het van hem kan overnemen. Ik besluit hem in een warm bad te stoppen. Beetje stomen én wassen in één.

Zondaglook.

En als we allemaal weer wakker en beneden zijn, krijgen we nog meer gezellig visite. Het huis is momenteel continu bezaaid onder het speelgoed omdat de peuter heeft ontdekt dat het best wel grappig is om alles uit zijn speelgoedbakken op de grond te kieperen. Tuurlijk jongen, moeders ruimt wel weer op.

Zo, nou, dat was het saaiste weekend in de historie van deze site. Echt gewoon precies niks gedaan. Bakkie koffie om ‘m af te sluiten en op tijd naar bed.

Wauw, dit was gewoon de allerlaatste Happy Moments van dit jaar. Ik vind het zooooo leuk om het allemaal terug te lezen. Dat ik een jaar lang alles zo nauwkeurig gedocumenteerd heb is voor mij enorm waardevol. Hopelijk vonden jullie het ook leuk om met ons mee te lezen en zijn jullie volgend jaar weer van de partij.

Voor nu wens ik iedereen een hele fijne oudjaarsdag en een knallend feestje vanavond. Doe voorzichtig, neem een glas en geniet!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Jij schrijft echt superleuk en hebt ook een heel fijn leven precies 😊, echt fijn om te lezen altijd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *