Momlife, Persoonlijk

Mijn kind duimt. Hoe leer ik dat af?

Alleen de eerste paar weken pakten beide kids een speentje, maar daarna werd dat ding gauw ingewisseld voor de duim. Yep, wij hebben twee duimelotjes. Hoe gaan we dat afleren?

Zelf hebben de wederhelft en ik ook jarenlang geduimd – hallo konijnentanden – dus een totale verrassing dat de kids dat ook gingen doen was het niet. En eerlijk: ik was er op zich wel blij mee, want zo’n speen levert toch vaak wat meer gedoe op. ’s Nachts je bed uit om ‘m terug te stoppen, groot verdriet als dat ding nee mee mag naar de supermarkt enzovoorts. Nee, als er dan toch op één of andere manier troost gezocht moet worden, doe dat dan maar met de duim. Totdat je het moet gaan afleren…

Altijd de duim
Het feit dat Ticho en Tess eigenlijk negen van de tien keer relaxed zijn, komt omdat zij bij enig ongemak direct een soort veilige en prettige situatie voor zichzelf creëren door hun  duim in de mond te stoppen. Als ze moe zijn, als ze verdrietig zijn, als ze iets spannend vinden: je hoort ze niet want ze regelen het zelf. Met de duim dus. Dat is natuurlijk heel fijn, want die duim hebben ze altijd bij zich. Maar daar zit dan ook meteen het probleem. Want het afleren van duimen, dat is zo één, twee, drie niet geregeld.

Wanneer afleren
Tess is nog dusdanig klein dat ik helemaal niet bezig ben met het afleren van het duimen. De eventuele ‘schade’ die het aanricht is niet bepaald van toepassing op een kind van nog geen half jaar oud en bovendien is afleren op zo’n jonge leeftijd onbegonnen werk, dat snappen we allemaal. Ticho daarentegen is inmiddels ruim twee, volop bezig met het ontwikkelen van zijn spraak, heeft al zijn (melk)tandjes in zijn mond én is inmiddels groot genoeg om te begrijpen dat bepaalde dingen wel en niet mogen, kunnen of verstandig zijn.

Waarom afleren?
Duimen is niet goed voor het gebit, het is niet goed voor de kaken en het werkt de spraakontwikkeling tegen (al vraag ik me dan weer af of deze redenen wel echt zullen landen bij mijn peuter). Kortom: het brengt op de langere termijn precies nul voordelen met zich mee. Daarom moeten we het ons kind afleren. Na een speurtocht op het wereldwijde web kwam ik duizend tips tegen en ik denk dat ik inmiddels redelijk voor ogen heb hoe wij dit gaan aanpakken.

Stapsgewijs
Omdat ik weet dat de duim zo ongeveer Ticho zijn lust en zijn leven is en ik hem dat niet in één keer volle bak wil ‘afpakken’ ga ik beginnen met hem vertellen dat duimen slecht is voor zijn tandjes en dat het alleen in bedje mag. Het grovere geschut, zoals die gore bittere troep die je op de nagel kunt smeren of een pleister/handschoentjes/whatever, laat ik nog even buiten beschouwing.

Consequent zijn
Als er iets is wat ik vreselijk lastig vind aan het moederschap dan is het consequent zijn. Maar goed, wil ik Ticho echt afleren dat hij te pas en te onpas die duim in zijn mond steekt, dan zal ik dat wel moeten wezen. Continu opletten dat hij niet al duimensoppend met zijn blokken zit te spelen, opletten dat hij tijdens het televisie kijken niet ineens de duim in zijn mond steekt, voorkomen dat hij bij een valpartij direct troost zoekt met de duim.

Cadeautjes
Het zal pedagogisch gezien niet het allerbeste plan wezen, maar ik ben van plan om hem te belonen. Als ik na een x-aantal dagen nog steeds geen duim in zijn mond heb geconstateerd, dan mag hij een klein cadeautje uitkiezen. Geen idee of het echt werk – ik bedoel, hij werd ook niet bepaald enthousiast van Sinterklaascadeautjes – maar misschien is meneer inmiddels aardig om te kopen.

Een alternatief
Ik merk dat het duimen vooral heel veel ‘comfort’ biedt. Het lijkt me dus een goed idee om daar een alternatief voor te vinden. Wat dat dan precies moet zijn, dat weet ik eigenlijk nog niet. Een knuffeltje vind ik ook weer een gedoe – want straks loopt mijn kind de hele dag met een knuffel te sjouwen en dat is ook niet wat ik wil – maar misschien dat ik hem iets kan geven waar hij aan kan friemelen tijdens het televisiekijken of als hij verdrietig is. Iemand een tip?

Wanneer afleren
Tja, dit vind ik nog wel een dingetje. Want ja, ik weet dat we er beter maar zo vlug mogelijk mee moeten beginnen, maar het voelt nog niet helemaal goed ofzo. Het is de laatste maanden zo druk voor hem geweest. Ik denk dat we nog heel even wachten tot we in het nieuwe jaar zitten. Ergens rondom februari ofzo. Dan heb ik de hoop dat het duimen in de zomer enkel en alleen nog in bed gebeurt, zodat we ons dan weer kunnen richten op het al dan niet zindelijk krijgen van het kind (daarover kon je HIER al het één en ander lezen).

En tot zo ver mijn update over het duimgedrag van onze peuter en hoe wij dit zo langzamerhand gaan proberen de kop in te drukken. Zoals je wellicht aan dit mega warrige verhaal wel kunt merken, zijn we nog heel erg zoekende, maar goed, ik houd me ook maar vast aan de gedachte dat ik nog nooit iemand van 18 al duimend in een collegezaal heb zien zitten. Toch?

Mocht je nou nog vragen voor me hebben of barsten van de goede tips en adviezen, stuur me dan gerust een berichtje, dat vind ik heel fijn en leuk.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *