Happy Moments

Happy Moments #87

Goedemorgen en welkom terug op deze nieuwe maandagmorgen. We zijn er weer met een vers overzicht met foto’s van onze afgelopen week. Kijk je mee?

Het houdt niet echt op met de ziekenboeg in Huize de Jong/Zwager. Vorige week Tess, deze week Ticho. En zelf lopen we ook wat te kwakkelen. Afijn, afgelopen week dus. Er werd een beetje gewerkt, voor een zieke Ticho gezorgd, we hadden een gezellige borrel met vrienden en een redelijk relaxed weekend zonder al teveel verplichtingen – wat in deze drukke decembermaand toch best een unicum is. Ik maakte genoeg foto’s – iets leukere dan vorige week, al zeg ik het zelf – dus laten we beginnen!

We beginnen de nieuwe week met een dag op kantoor. Genoeg werk te verzetten.

Ondertussen krijg ik dit soort foto’s doorgestuurd. M’n boefje.

En ook Tess vermaakt zich uitstekend bij haar tante. Ik vind het iedere maandag weer een wonder dat ze nog mee naar huis willen, want Ticho is aan het einde van de dag helemaal vol van zijn tante/oom/neef/nicht. “Nee mama, jij niet beste vriendje, *insert naam van tante/oom/neef/nicht* beste vriendje.” Tuurlijk jongen, en bedankt.

Er moet worden getrakteerd voor mijn verjaardag. Tegenover ons kantoor zit een (Turks?) bakkertje en daar hebben ze zoveel lekkers. Ik besluit niet voor zoet te gaan, maar halverwege de middag iets hartigs te scoren.

Dit dus. Warme kaas- en saucijzenbroodjes.

We hebben door het hectische weekend nul boodschappen in huis, dus na werktijd cross ik gauw langs de Appie voor… shoarma. Fitgirl hier hoor.

Uitzichtje als ik thuis komt. Mijn kleine slaapkop.

Ticho heeft ineens koorts. Als in: meer dan veertig graden. Hij wil niet eten, maar na lang aandringen gaan er gelukkig nog wat hapjes yoghurt in.

Tijd voor de grotere boodschappen. En daarna tijd voor de bank. Ik doe helemaal niks meer!

De nacht van maandag op dinsdag verloopt op z’n zachtst gezegd ellendig. Ticho zijn koorts zakt niet en hij is heel erg onrustig. Uiteindelijk kruipt hij bij mij in bed en word ik dus in de ochtend wakker naast een kacheltje. Zeg maar gerust een fikkende kachel. Zo warm. Ik besluit – voor het eerst in twee jaar tijd! – niet te gaan werken, maar bij mijn zieke vriendje te blijven.

Terwijl Sam mijn peuter vermaakt, doe ik wat nodige dingen zodat mijn collega’s niet met de ellende komen te zitten.

Je weet dat hij echt beroerd is als zelfs een krentenbol er nauwelijks in gaat. Hij is nog steeds heel erg warm, ondanks zetpillen, dus ik geef hem heel veel sappie.

Mandarijntje moet ‘ie ook niet.

Vooral eindeloos hangen.

Het kind wil ook geen middagslaapje doen. “Nee mama, Tiezo nie slapuh Tiezo douche.”

Nog even temperaturen en daarna onder de douche. Terwijl hij daar als een soort puber-met-kater tegen het muurtje staat te hangen, bel ik de huisarts. Zijn temperatuur is in 24 uur nog amper onder de 40 graden geweest.

We mogen meteen langskomen. De dokter bekijkt zijn oortjes en keel, maar komt tot de conclusie dat daar niets mis mee is. Nou had ik dat vermoeden ook niet zozeer omdat hij niet zegt dat er iets pijn doet, maar die koorts moet toch ergens vandaan komen? Wel constateert de huisarts (voor de miljoenste keer) een luchtweginfectie, dus we moeten hem goed in de gaten houden en bij aanhoudende klachten weer contact opnemen. Gaan we doen.

Tess komt weer thuis na een dag spelen bij oma. Knabbel&Babbel reunited dus. Vinden ze allebei leuk.

Mocht je je afvragen wat dat waterpistool daar doet: daar speelt Ticho graag mee. Zonder water, uiteraard.

Na wederom 40+ graden en een zetpil, is het tijd voor een boekje en bed. Dat ‘bed’ wil alleen niet lukken, dus kruip ik er maar meteen bij. We vallen samen in slaap (om 19.30 uur). Vlak voor middernacht voel ik het kind per minuut opwarmen. Mijn hart breekt gewoon echt. Hij ligt helemaal te ijlen, mijn kleine smurf. Hij blijkt net iets onder de 40 graden te hangen en ondanks dat hij de maximale dosis voor vandaag al heeft gehad, geef ik hem nóg een zetpil. We gaan een rumoerig nachtje tegemoet…

Maar de voglende ochtend gaat het een stuk beter! Ticho heeft praatjes voor tien én geen hoge koorts meer. Woensdag is sowieso mijn vrije dag, dus met beide kids gaan we er het beste van maken.

Rondje winkels!

Een cadeautje halen én een nieuw proefje voor Ticho. Die heeft nu in iedere jaszak een mini luchtje waar hij pak ‘m beet vier keer per tien minuten aan gaat staan ruiken.

M’n kleine beertje is in slaap gevallen.

Aan het einde van de ochtend komt mijn moeder gezellig langs. Ik laat haar eventjes bij de kids, zodat ik terug kan naar de winkels. Ik kreeg zelf namelijk ook een proefje en was meteen verliefd op de geur. Vind dat ik ‘m wel verdiend heb na al die rotnachten en geklooi met zieke koters.

Het ochtendprogramma vroeg toch nog iets teveel van de peuter, dus die leg ik met 39.3 weer in zijn bed. Arm ding. Gelukkig slaapt hij snel, net als zijn zusje. Heb ik tijd voor…

Hapjes maken. Waar ik met Ticho echt niet kon wachten tot het moment dat hij vast voedsel zou gaan eten en met vier maanden klaar zat met gepureerde wortel, is dat deze keer niet helemaal het geval. Sterker nog: ik zie er tegenop. Om weer alles vers te maken, continu met miljoen doekjes in de weer te zijn, verschuviende schema’s enzovoorts. Maar goed, Tess is inmiddels bijna zes maanden en het moet er toch een keer van komen. Wortel en pompoen dus.

Er wordt even wat slaap ingehaald door de kids dus moeders haalt wat werk in. Dat blijft namelijk niet stil liggen als ik er niet ben.

Ze zit er klaar voor!

En het gaat zó makkelijk. Dan merk je wel dat ze al een stuk groter is en er best wel aan toe was. Niks kokhalzen of uitspugen.

En ook gewoon meteen zelf doen natuurlijk.

De award voor liefste grote broer gaat naar Ticho. “Neem maar happie Tessie is lekker.” En dan met zo’n heel hoog piepstemmetje. Terwijl hij zelf al drie dagen weigert te eten. Met z’n ‘is lekker’.

Dit valt heel erg mee toch voor een eerste keer?

En daarna is het etenstijd voor mijzelf en Ticho. Die heb ik even op het aanrecht geparkeerd met de afstandsbediening van de nieuwe spotjes boven het kookeiland…

Die kunnen in alle kleuren en dat vinden peuterhandjes maar wat interessant, dat begrijp je.

Hoi lieveling. Gezellig dat jij er ook bent!

Bedtijd. Lekker ritueeltje hebben we deze dagen: temperaturen, zetpil, pyjama aan, puffer, tandenpoetsen…

En boekje lezen. Hoewel hij nog steeds koorts heeft, gaat hij deze avond direct heerlijk slapen (in zijn eigen bed).

Ik plof op de bank met GTST. Mocht het je nog niet opgevallen zijn: Robert is er niet want die zit ergens in Duitsland voor zijn werk. Hij komt pas vrijdag weer thuis en qua timing is dat nu even helemaal ****. Ik vind het normaal al heel ongezellig als hij er niet/weinig is, maar met een ziek kind in the house is het gewoon een beetje behelpen en waren extra handjes meer dan welkom geweest. Afijn, we redden het allemaal wel, maar ik ben gewoon blij als hij er weer is.

Top dit. Goede basis om de drukke donderdag mee te beginnen.

De ochtend verliep een beetje chaotisch. Tess moest naar het KDV, Ticho ging nog een dag uitzieken bij oma en omdat Robert er niet is, moest ik het hele ochtendgebeuren in mijn uppie doen. En nu weet ik heus echt wel dat er heel veel moeders zijn die dit altijd alleen doen en dat die het prima kunnen managen, maar mijn skills zijn gewoon niet zo lekker ontwikkeld op dat gebied. Afijn, iets voor achten zijn de koters op hun plek van bestemming en vertrek ik naar de mijne. Dat gaat ook allemaal weer helemaal *** want één dikke lange vreselijke file.

Ontbijten in de auto. In de file dus (en niet tijdens het rijden, dat je ‘t weet).

Het is bijna tien uur als ik achter mijn computer kruip. Mijn humeur knapt wel direct op, want van lieve Kristel krijg ik dit Rituals-cadeautje nog voor mijn verjaardag. Hoe lief is dat?

Ondertussen bij oma. Lekker Brandweerman Sam kijken en genieten van onverdeelde aandacht.

Zo, allebei de kids weer thuis. Een makkelijk maaltje voor Ticho – zijn macaroni heeft hij al op – en een chillende Tess in een te kleine legging. Ja, die momlifeskills van mij, top.

Tess weet haar duimpje prima te vinden, maar wil ineens ook maar wat graag een speentje. Prima natuurlijk.

Als T&T allebei lekker liggen te slapen dan kruip ik op de bank voor rust. En Expeditie.

Vrijdagochtend in Huize Weltevree. Lekker handjes vasthouden en rollen over de grond.

Koffie voor The Mom.

Mijn hart mensen, mijn hart. Dit is toch echt megaschattig?

Zo ziet een mensch eruit na een week weinig slaap en een hoop gehaast en gedoe. Ik voel me echt rijp voor een rusthuis.

De pakketjesbezorger komt langs met een doosje fijns. Ik bestel een dubbele portie, ook voor mijn moeder. We kunnen weer lekker smeren!

Even wat aan dat kale bleke vermoeide hoofd gedaan.

Ticho wordt na drie uur slaap wakker. Die is qua koorts opgeknapt maar nog wel een beetje hangerig en humeurig. Gelukkig kunnen er nog wel ‘dikke kusjes’ (dat is dus met hand op de wang) af.

Ik lees een stukje uit dit boek. Mocht je net als ik dol zijn op taal dan is het echt een enorme aanrader.

Wortel voor de meid. Gaat iets minder soepel dan een dag eerder, want ze heeft in de gaten dat het best wel grappig is om het uit te spugen en er bellen mee te blazen. En met mijn domme kop heb ik haar een leuke, mooie, favoriete trui aangetrokken (van @ZigZacht – leuk om te volgen op Instagram) dus die kan meteen met een handwasje gered worden.

We gaan even naar een gezellige Pre-Christmas-borrel aan de overkant van ons huis.

Als we thuis zijn wordt er nog wat gespeeld. Ticho is tussen de treintjes in de lade gekropen. Helemaal niet raar ofzo.

Mijn allervrolijkste joker. Die denkt: de groeten met je slapen, ik ga feesten.

Uiteindelijk geven beide drukteschoppers het op en is het heerlijk stil in huis. Robert is er weer – dus ik heb de afstandsbediening afgestaan – en we hebben een heerlijk rustig weekend voor de boeg. Zalig!

Zaterdagochtend 06.00 uur: “MAMAAA PAPAAA SLAAPZAK UIT!”. En meteen staat hij ‘aan’. Het blijft knap hoe die kleine tornado’s binnen twee minuten een complete chaos weten te maken.

Op jacht naar rijstwafels.

Maar hij krijgt een bakje fruit.

Lekker kussentje wel, die babybillen. Tess vindt het allemaal wel prima. Als er andere mensen met kinderen op bezoek zijn dan roepen die continu “Doe je voorzichtig met de baby?!” Maar de baby is dus wel wat gewend.

Slapende kinderen, opruimende moeder.

En even wat schrijven. Een blogpost over het ritme van Tess, iets over het drama met Ticho zijn grote bed en over het afleren van duimen. Komende week online.

Languit.

Ik lees weer een stukje ui “Taal voor de leuk” en maak van precies dit stukje een foto. Ik weet welke doelgroep we op mijn werk moeten gaan aanspreken.

Lievelingsduo. Robert vond beide kids bij de geboorte al echt wel leuk en lief, maar hij riep ook iedere dag: “Ik ben niet zo van de baby’s, ik vind het leuker als ze groter zijn.” En nu is ze groter, minder fragiel, en dan word ik dus gewoon aan de kant geschoven he. Is die baby ineens vergeten wie 95% van haar luiers heeft verschoond, wie er iedere nacht naast haar bedje stond, wie haar kledingkast gevuld hield enzovoorts.

Meer mensen die zo ergens rond 6-9 maanden best een beetje een lastige fase vinden? Omdat ze dan dus nog niet kunnen tijgeren of kruipen, maar ook niet continu op de grond willen liggen.

Gelukkig kan ik haar met de camera wel vermaken.

En is samen op de grond liggen wel leuk.

Tichootje is ook wakker. Die is niet mishandeld ofzo, maar vergat vanmorgen eventjes dat er (al 2,5 jaar) een muur in de keuken staat en daar liep hij vol tegenaan.

We gaan naar de kantine voor een drankje.

Tess en haar unicorn vallen (na miljard rondjes wandelen) in slaap. Zo zoet, met dat duimpje.

Rond 18.30 zijn we thuis, eten we patatjes en daarna gaan de kids naar bed en de parents op de bank. Potje korfbal kijken, een nieuwe aflevering Jachtseizoen en op tijd naar bed. Wild leven wel.

Jullie hadden het vast nog niet zelf gesignaleerd of op één van de veertigmiljard Instaposts gezien: we worden wakker in een witte wereld. Een klein beetje een witte wereld. Ticho moet er weinig van weten. ‘Bah’, is zijn conclusie.

Breakfast for the little babygirl.

Dit moet een zondag zijn. Gezellig stel zo bij elkaar.

Mijn wereld op één vierkante meter. Nu Tess wat groter wordt, is het zo leuk om die twee samen te zien. Ticho wil graag met haar spelen, Tess vindt werkelijk alles best. Echt vriendjes zijn het.

We gaan weer voor wortel!

Ik maak deze smurf wakker na zijn middagslaap. Ondanks dat de koorts gezakt is en hij in feite niet meer ziek is, merk ik wel heel goed dat zijn lichaam afgelopen week flink heeft moeten werken. Hij is (nog steeds) humeurig, hangerig, moe.

Robert neemt de zoon mee naar een borrel op de ijsbaan en ik blijf lekker thuis met de dochter. Die slaapt, dus ik heb tijd voor de blog en voetbal. Óf ik heb iets onder de leden óf ik ben gewoon forever moe. Niet vooruit te branden, zwaar hoofd, gewoon net niet zeg maar.

Pizza Carpaccio! Knap ik van op.

Allebei klaar voor bed, maar eerst nog even samen kroelen.

En zo eindigen we de zondag én deze Happy Moments!

Het is op dit moment half acht – ja, ik ben er een keertje vroeg bij -, er staat een lekker bakkie koffie voor mijn neus, mijn kleedje roept net als mijn plek in de hoek van de bank, de kachel brandt en ik ga nog heel even in de ligstand. Morgen mag ik uiteraard weer naar kantoor, ik heb komende week gezellige dates met vriendinnen, Robert is jarig én we vieren ons verjaardagsfeest. Dat wordt dus allemaal heel fijn en daar mogen jullie volgende week van meegenieten!

Bedankt voor het lezen en een goede nieuwe (werk)week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Hey, leuke blog!

    Slaapt Tess nog steeds in haar nestje in het ledikantje? Ideaal als ze daar zo lekker in slaapt! (meestal toch ;))? Bij een tweede ga ik ook zeker zo’n nestje aanschaffen, denk ik. Scheelt wat uurtjes met de draagzak rondhobbelen, kan ik me voorstellen!

    Groetjes

    1. Hi Gerdiene, thanks voor je reactie. Tess slaapt altijd in het nestje, al is ze er inmiddels bijna uitgegroeid. Ik krijg er vaak wel commentaar op, omdat het niet veilig zou zijn. Maar goed, iedereen moet dat voor zich beslissen natuurlijk. Wij zijn er in ieder geval heel erg blij mee. Het nestje ligt trouwens op Ticho zijn grote bed, want hij slaapt nog in het ledikant (wil niet in een groot bed…). Maar we gaan eerdaags weer eens proberen om Ticho naar zijn eigen (grote) bed te krijgen en Tess (zonder nestje) in haar ledikant. We zullen zien of het dit keer wel gaat lukken. Al met al kan ik wel zeggen dat het nestje mega handig is tijdens de eerste weken/maanden, zeker bij een tweede. Bij ons lag ie altijd in de box of op de bank en sliep Tess daar prima! Ook veiliger om tussenin te slapen enz enz. xx

      1. Agh als je kind er goed in slaapt, is dat heel wat waard toch!
        Elke ouder heeft wel ”fratsen” uitgehaald om het kind te laten slapen, ik zou de laatste zijn die daar iets over zegt.
        Hopelijk lukt het binnenkort om de Tess en Ticho te wisselen van bed 🙂 Succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *