Persoonlijk

Hier kan ik me heel erg schuldig over voelen

Volgens mij heeft iedere moeder er last van: een chronisch schuldgevoel. Omdat we niet genoeg aandacht kunnen geven, belangrijke levensgebeurtenissen vergeten en meer. Benieuwd waar ik me schuldig over kan voelen?

Ik ben zo iemand die altijd probeert om iedereen tevreden te houden en van genoeg aandacht te voorzien. Zo iemand die op één avond drie feestjes afgaat om overal maar even geweest te zijn. Omdat ik heel erg vind dat iedereen mijn tijd verdient. Maar soms lukt dat even niet. Is de agenda te vol. Of mijn hoofd. En dan heb ik dus meteen een schuldgevoel.

Tegenover man
Gelukkig weet ik dat we elkaar in de basis heel leuk vinden en hebben we allebei zoiets van ‘onze tijd komt wel weer’, maar soms voel ik me best wel schuldig omdat mijn agenda altijd overloopt met van alles en nog wat en de tijd voor elkaar daardoor altijd als eerste sneuvelt. Nou zijn we allebei niet echt het type voor een vrijdagavond samen op de bank met een wijntje en een kaasje, maar lekker (en simpel) samen uit eten of ergens eens een avondje borrelen moeten we eigenlijk wel iets vaker doen. Voor een vaste avond quality time per week voel ik trouwens helemaal niks en – sorry voor mensen die dit wel doen – ik vind het ook zo vreselijk mutsig. Iets voor grote mensen en ik voel me nog helemaal niet zo. Natuurlijk, mocht het relatiewise nodig zijn dan moet je het lekker doen, maar mij niet gezien. Ik houd bovendien graag wat flexibiliteit en wil me nergens op vastleggen. Robert en ik hebben heel veel lol samen en ik weet dat het ook helemaal goed zit – daar hebben we dus geen wijntje of kaasje voor nodig – maar ja, soms voel ik me best wel schuldig als ik weinig tijd heb voor hem.

Tegenover vriendinnen
Ik denk dat mijn schuldgevoel het grootst is als het op vriendinnen aankomt. Want hoewel ik enorm probeer om iedereen zo veel mogelijk te zien of te spreken, ben ik er wel zo eentje die een verjaardag kan vergeten. Of een doktersbezoekje over het hoofd ziet. Of die vergeet dat er iemand bij een nieuwe werkgever begint. Of zo eentje die na vier weken eindelijk een kaartje koopt om iemand te feliciteren met bijvoorbeeld een zwangerschap en deze vervolgens nog eens vier weken later pas op de brievenbus doet. On the other hand: als er stront aan de knikker is dan hoeven ze maar te bellen en ik spring in de auto. Kan me niet schelen waar ik naartoe moet rijden, ik kom. Meteen. Dat geldt ook als er een babyshower of vrijgezellenfeest georiganiseerd moet worden: I am your girl. Ik ben denk ik van het loyale soort, maar op dit punt in mijn leven heb ik best wel mijn handen vol aan mezelf en thuis en de kinderen, dat er zo nu en dan weleens iets enorm langs me heen gaat. En daar kan ik me dus heel erg schuldig over voelen.

Tegenover kinderen
Volgens mij voelt iedere moeder zich aan het einde van de dag wel ergens schuldig over. Bijvoorbeeld omdat er geen gezonde maaltijd geserveerd werd. Of omdat je niet de allerleukste kleding uitzocht. Of omdat je te weinig tijd hebt gespendeerd aan Duplo-torens bouwen. Of omdat je je kind iets te lang voor de televisie zette (al is het maar de vraag of het kind in kwestie daar getraumatiseerd van raakt). Zo gaat dat ook bij mij. Van alles wat hierboven staat durf ik best toe te geven dat het op mij van toepassing is, maar als het op de kinderen aankomt dan zijn er twee dingen waardoor ik me écht heel vervelend kan voelen. De eerste is als Ticho mij roept en ik zit op mijn telefoon of ik kijk gefocust naar GTST. Vaak hoor ik hem dan wel, maar reageer ik niet. Als dat kleine driftige mannetje dan zijn stem verheft en nóg harder “MAMAAAA” roept, dan voel ik me instant schuldig. Want waarom luister ik niet gewoon in één keer? Waarom vond ik het nodig om eerst even te luisteren wat Ludo Sanders te zeggen had? Een tweede moment waarop ik me heel erg schuldig kan voelen is als ik mijn kalmte en geduld verlies. Als ik uit mijn slof schiet omdat er niet geluisterd wordt, omdat de dreumes niet doorloopt of omdat ikzelf een rotdag heb. Want dat is vaak de oorzaak: een rotdag voor mijzelf die ik afreageer op een klein lief jongetje van nog geen meter hoog die helemaal niets heeft aan een moeder die kort voor de kar staat. Ik wil helemaal niet mijn stem verheffen tegen hem, ik wil hem niet aan de kant zetten met een “nu even niet Tich”. Zo’n moeder wil ik niet zijn. En zo’n moeder verdient hij ook niet. En toch en toch en toch is het bijna onvermijdelijk. Het gebeurt gewoon (en ik weet zeker dat het in ieder huishouden voorkomt). Want ik heb best wel engelengeduld en raak niet gauw oververmoeid, maar soms is bij mij ook de maat vol. Meestal dus niet eens door de kinderen zelf, maar vaak door allerlei dingen daaromheen. En dan voel ik me heel erg schuldig als ik het wel op hen afreageer en boos wordt, mijn stem verhef of het kind iets te hard bij zijn arm grijp…

En verder kan ik me ook weleens schuldig voelen tegenover familie omdat ik vind dat ik er te weinig kom. Of tegenover collega’s als ik bijvoorbeeld door mijn parttime werkweek weer eens niet naar een belangrijke vergadering kan of een bepaalde taak niet kan oppakken. Of tegenover de mensen die achter mij in de rij staan bij de kassa, omdat ik tussen de luiers en billendoekjes en spenen mijn portemonnee niet kan vinden. Of tegenover de postbode die veel te zware dozen met luiers de trap bij de voordeur op moet tillen. Of tegenover de mevrouw bij het CB die echt haar best doet om een afspraak voor me in te plannen maar waarbij mijn agenda een enorm struikelblok is. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Herkenbaar?

Bedankt voor het lezen.


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Mooie eerlijke blog. Ik volg je pas sinds kort, maar lees je blog en insta met veel plezier. Het valt mij wel op dat je in dit artikel meermaals benoemt dat sommige punten naar jouw idee bij iedere moeder voorkomen, ik herken mijzelf hier namelijk juist niet in. Hopelijk kun je deze schuldgevoelens vaker loslaten, zo te lezen doe je het juist heel erg goed!

  2. Heel herkenbaar. Ik denk dat het bij 9 van de 10 moeders gebeurt. In het begin heb ik er zelfs zoveel last van gehad dat ik bijna niet normaal kon functioneren en er alleen maar stress van kreeg. Dochter is nu 13 maanden en kan het nu vaak al wat beter los laten. Fijn om te lezen dat er meer zijn die er mee worstelen! Zelfs de relaxt-uitziende mama’s zoals jij 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *