Persoonlijk

JARIG! En een terugblik op afgelopen jaar…

We naderen het einde van 2018 én vandaag begin ik aan een nieuw levensjaar. Uiteraard hoort daar een korte terugblik op de afgelopen twaalf maanden bij. Die heb ik voor je. Lees mee!

Afgelopen jaar was in allerlei opzichten een heel mooi en goed jaar, met als hoogtepunt natuurlijk de geboorte van onze Tess. Wat betreft geluk en gezondheid had ik niets te klagen, op mijn werk ging het prima, mijn verlofperiode was heerlijk, de site is enorm gegroeid en er was nog veel meer leuks. Ik blik vandaag uitgebreid terug. Maand voor maand.

Januari, februari en maart
De laatste donkere maanden voordat we richting het voorjaar gingen. Ook de laatste maanden waarin ik kots- en kotsmisselijk was door de zwangerschap. In januari besloot ik in overleg met onder andere de verloskundige en mijn werkgever om minder te gaan werken, zodat ik niet meer op mijn tandvlees hoefde te lopen (lees HIER de update omtrent de misselijkheid nog maar eens terug). Dat was écht een enorm goede keuze. Want hoewel ik minder uren achter mijn bureau zat, was ik wel drie keer zo productief. Goed, januari was ook de maand waarin we erachter kwamen dat er een klein meisje in mijn buik groeide (lees HIER de blogpost over de geslachtsbepaling nog maar eens terug) en de maand waarin Ticho zijn allereerste losse stapjes zette. Die leek in deze periode ineens met sprongen vooruit te gaan en was daardoor niet altijd even gezellig (dat kun je HIER nog eens lezen). Ik vond dit op opvoedgebied een pittige fase. Maar goed, zoals dat gaat met fases was het ook zo weer over. We gingen op wintersport – ik liet mijn snowboard in de kast -, hadden een mooie 20-wekenecho en deden verder veel normale en leuke dingen. Koekjes bakken, zwemmen, naar de speeltuin…

April, mei
Of het door het minder werken, door het voorjaarszonnetje of door de vordering van de zwangerschap kwam weet ik niet, maar tijdens deze maanden voelde ik me zó goed. Het extreme overgeven was voorbij (al hing ik nog steeds iedere ochtend wel boven mijn glazuren vriend hoor), Ticho was onze voorbeeldige dreumes, ik had genoeg energie voor allerlei leuke dingen (zoals een weekend kamperen of een weekend in een hotel in Den Bosch), de tuin werd aangelegd, mijn verlof ging in (lees HIER, HIER en HIER nog maar eens wat dingetjes terug over dat verlof) en ik genoot enorm van tijd met man en kind, bijvoorbeeld tijdens een weekendje weg naar Ouddorp (HIER kun je de Happy Moments van dat weekend nog eens lezen). Deze twee maanden, en mei in het bijzonder, gaan voor mij echt de boeken in als een feestje. Zo zou ik ze altijd wel willen.

Juni
De maand waar ik zo naar uitkeek. De maand waarin onze dochter geboren zou worden. Eerst natuurlijk de laatste zware loodjes van de zwangerschap, die met vreselijk hoge temperaturen best een beetje pittig waren. Tegelijkertijd probeerde ik het allemaal maar zo normaal mogelijk te benaderen. Wederom veel zwembad, speeltuin, kinderboerderij. En babykamer, dat ook. Ik legde de laatste hand aan de roze met gouden kamer, hing de kledingkastjes vol moois, zorgde dat de vluchtkoffer gepakt klaar stond, haalde de kinderwagen naar beneden en meer. En toen werd het 27 juni. De dag waarop ons leven voor de tweede keer onwijs veranderde. De dag waarop er een extra lade met liefde in mijn hart opende. De dag waarop ik mij voor de tweede keer mama mocht noemen. Tess Emma Lieke, onze kleine meid, werd helemaal gezond en wel geboren. Een heerlijke start van de zomer.

Juli, augustus
Als gezin van vier worstelden we ons door die eerste pittige weken. Het was chaotisch, druk, vermoeiend en warm. Niet normaal. Zo warm. Alle leuke kleertjes die ik een paar weken eerder in de kast van ons babymeisje had gehangen, konden onaangeroerd naar zolder worden gebracht. Met de kaartjes er nog aan. Onze baby leefde in enkel een rompertje. Ondertussen was ons enige kind gepromoveerd tot grote broer en dat ging uitstekend. Ticho was helemaal in zijn hum. Onwijs lief. Zoet. Gezellig. Hij wilde continu helpen. Hield zijn zusje heel erg in de gaten. Oh, hij was zo trots. En ik op hem. Toen we na een paar weken onze draai gevonden hadden, werd het weer een beetje normaler. We hadden onze eigen uitstapjes met onze eigen vrienden en vriendinnen én we gingen er als gezin weer wat meer op uit.  Kortom: we deden weer zoals het before baby ook was. De site groeide in deze maanden vrij explosief en dat is toch wel zó leuk. Dat ik gewoon niet voor enkel mijn moeder en mijn zusje schrijf, maar dat er iedere maand meer dan tienduizend unieke bezoekers een kijkje komen nemen.

September, oktober
Ik pakte mijn ‘normale leven’ weer op. De kinderen naar het kinderdagverblijf en moeders aan het werk. En net als bij mijn eerdere verlof – toen ik zwanger en bevallen was van Ticho – had ik ook deze ronde weer heel veel zin om aan de slag te gaan. Even iets voor mezelf. Zonder gedoe om luiers. En om slaapjes. En om driftbuiten. Tijdens deze maanden stond vooral het aanzwengelen van mijn niet zo heel erg lekker werkende hersencapaciteit centraal. Want die zwangerschap had wel enorme invloed gehad op onder andere mijn concentratievermogen. Uiteindelijk viel het me wat dat betreft best een beetje zwaar om weer aan het werk te zijn, maar maakte het normale contact met de buitenwereld – over andere dingen dan waar de luiers in de aanbieding zijn – alles goed. En die mistwolk in mijn hoofd? Die hangt er zo nu en dan nog steeds, maar het klaart wel sneller op zeg maar.

November, december
Het staartje. Het einde van een kalenderjaar én van mijn levensjaar. De zogenaamd donkere maanden. November voelde voor mij ook wel een beetje zo. Ik liep in mijn hoofd een beetje te klooien met mijn site. Stoppen of doorgaan? En mijn Instagram op privé zetten of niet? Ik voelde me wat inspiratie- en energieloos. Maar november bracht ook iets heel moois, wat voor mij absoluut in de top vijf leukste momenten van 2018 komt: de tweede verjaardag van Ticho. Twee. Zo groot alweer en zo lief. En wijs. Zijn dag was écht een feestje (HIER kun je wat teruglezen). Ook gingen we met de familie een weekend weg, werd er iets aan Sinterklaas gedaan en kreeg onze woonkamer een make-over. Allemaal leuke dingen dus. December is nog maar een weekje oud, maar belooft dat zogenaamde spetterende uiteinde te worden. Jarig zijn, Kerst vieren, het jaar afsluiten: laat maar komen.

Vandaag blaas ik dus met een heel fijn en tevreden gevoel die 28 kaarsjes uit. Mijn afgelopen levensjaar was een hele mooie, met onwijs veel om dankbaar voor te zijn. Ik hoop dat de komende twaalf maanden minstens net zo bijzonder worden. Ik ga jullie in ieder geval weer meenemen!

Proost!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Gelukkig heb je niet besloten om te stoppen met je site! Ik vind het erg leuk om je te volgen.

  2. Gefeliciteerd met je verjaardag!
    Ik geniet elke week van al je leuke blogs! Geniet van deze dag en gezellige maand🌲

  3. Gefeliciteerd en een fijne dag!! Ik lees met plezier je blogs:)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *