Happy Moments

Happy Moments #85

Goedemorgen! Normaal zou ik zeggen ‘we zijn weer zeven dagen verder’, maar da’s nu niet helemaal het geval. Afgelopen vrijdag kwam er een HM van mijn thuis- en werkdagen online (KLIK) en nu heb ik er eentje van afgelopen weekend. Kijk je mee?

Vrijdagochtend bracht ik de kinderen naar hun oma, die paste een extra dag op, want ik ging met vriendinnen een weekend naar Texel. Even een paar dagen niets. Ja, biertjes en wijntjes drinken, lekker eten, wandelingen maken, spelletjes spelen en tot diep in de nacht lachen en kletsen. Het was echt zo leuk en dat laat ik jullie maar al te graag zien middels de foto’s. Gaan we!

We beginnen vrijdag meteen lekker chaotisch. Een redelijk strak ochtendprogramma afwerken met twee kleine kinderen is gewoon niet te doen en ik loop continu achter de feiten aan. Gauw deze twee draakjes wegbrengen…

… mijn koffertje pakken en richting Rotterdam. Daar stap ik bij twee vriendinnen in de auto en dan kan het feest beginnen.

We rijden langs Schiphol om er nog twee op te halen. Dit weekend is leuk genoeg om er vanuit het buitenland voor terug te komen zeg maar.

Op de boot richting het grootste Waddeneiland. Echt meteen een vakantiegevoel hoor.

Gaan we!

Smakelijk plaatje wel, met die gore geprakte kroket. Als we op Texel gearriveerd zijn, gaan we eerst lekker lunchen.

Net een ansichtkaart zo.

We doen boodschappen en rijden daarna naar het huisje waar we verblijven. We hoeven in ieder geval niet om te komen van de honger of dorst.

Als we geïnstalleerd zijn stappen we de auto weer in. We gaan richting de welbekende vuurtoren en besluiten er via het strand naartoe te lopen. Mijn Fitbit was denk ik een beetje in shock, want de laatste keer dat ik zoveel liep was tijdens de eerste weken met Tess (toen mijn avonden bestonden uit rondsjouwen met een baby in een draagdoek zeg maar).

Hi knappe dames.

Frisse neus!

Op een uitgestorven strand moet je zelf maar even verzinnen hoe je een groepsfoto regelt. Nou, zo dus.

We kennen elkaar van onze studie in Rotterdam – Commerciële Economie -, waar we van 2007 tot 2011 zaten. Daarna zijn we allemaal onze eigen kant op gegaan maar het contact is nooit verwaterd. We zien elkaar niet maandelijks, maar zeker een aantal keer per jaar. Een weekendje weg doen we ook trouw. Er staat hier zelfs een Happy Moments op de site van ons vorige weekend de bloemetjes buiten zetten (HIER). Benieuwd: wie las er toen al gezellig mee?

Dichterbij dan dit gaan we niet komen. Mooi plaatje zo he? Nederland heeft genoeg leuks te bieden, daar ben ik na dit weekend wel weer achter.

Het is al tegen zessen als we terugkomen bij het huisje. We zetten lekker wat hapjes op tafel, toveren een fles wijn en blikjes Radler uit de koelkast ennnnnnn…

Tijd voor spelletjes. Deze kenden we allemaal nog niet en na duizend keer de beschrijving lezen en YouTube-filmpjes kijken hebben we het door. Leuk om mee te beginnen: ik ben direct de saboteur.

We zijn allemaal behoorlijk fanatiek.

Hallo Galli, zo’n typisch wintersport-spel.

En 30 Seconds. Ja mensen, er waren tijden dat we dronken in De Skihut stonden, maar tegenwoordig doen we dit soort dingen. Ik weet niet precies hoe laat we uiteindelijk gaan slapen en dat is volgens mij een goed teken.

Nu ik niet wakker gejankt word door de kids, kan ik een beetje uitslapen. Niet dat dat heel spectaculair is, die biologische klok heeft namelijk geen boodschap aan een kinderloos weekend. Ik word iets na half negen wakker, blijf dan heerlijk nog even liggen, kan vervolgens op mijn gemak douchen en daarna lekker ontbijten. Nou, dat is wat waard hoor.

Ultiem vakantiegevoel.

Koffie uit een Texel-mok.

En de wilde meiden gaan een boswandeling maken.

We boffen enorm met het weer. Vooraf gaven ze enkel regen regen en regen op, maar aldaar is het hartstikke droog en niet eens idioot koud.

Ja, dit klinkt als een oma, maar zeg nou zelf: er zijn toch prachtige plekken in ons eigen landje?

Joehoe!

Met lieve Valerie <3

Kan natuurlijk niet de schapen overslaan in dit verhaal. Ik bedoel, mijn eerste associatie met Texel is toch wel ‘schaap’.

Je zou ze maar tegenkomen in het bos he?

Na de boswandeling warmen we een beetje op in het huisje, verkleden we ons voor de rest van het programma en worden alle haren gekruld (en ja, ook die van mij, maar nee, het blijft gewoon niet zitten). Daarna is dit er wel eentje die je moet doen als je op Texel bent toch?

Ik zou nu best graag een stukje willen schrijven over die Slufter-toestand, maar er is weinig van blijven hangen. Iets met dat het na een storm onder water staat. En iets met broedende eenden. En iets met een mislukte afsluiting. Afijn, we zijn er geweest en het was wederom een mooi stukje natuur.

We rijden een stukje verder. Inmiddels beginnen we trek te krijgen, dus we openen de jacht op kibbeling.

Duurt even, maar dan vinden we deze.

Groepsfoto!

Om de trek een beetje te stillen ennnnnn om een bodempje te leggen voor onze volgende activiteit.

Ik stuur deze trouwens naar Robert. Toen wij net samen waren zijn we eens een weekend naar Texel geweest en toen gingen we op zo’n boot garnalen vissen. Hij herkende het direct, gelukkig.

Goed, die volgende activiteit is een rondleiding door de bierbrouwerij van het eiland: Texels.

Er is wederom niet bijster veel van blijven hangen, maar ik weet wel dat hier het bier gebotteld wordt. En dat het heel irritant is als mensen kauwgom, dopjes, peuken en papiertjes in een bierflesje proppen. Doe ik vanaf nu niet meer.

Ze brouwen hier vier miljoen liter per jaar, dat weet ik ook nog.

En de vrouwelijke hop – die  zorgt voor schuim. In Engeland gebruiken ze ook mannelijke hop en daardoor schuimt het bier daar minder. Tot zover mijn spreekbeurt.

Ik scoor nog wat flesjes om mee te nemen naar huis…

En daarna gaan we proeven.

Dat ging best. Hoewel, ik drink dus zeer zelden alcohol en stijg na dit plankje wel bijna op zeg maar.

Lievelingsmeiden (foto gemaakt door nog een lievelingsmeid!).

We gaan een hapje eten.

Ik bestel als voorgerecht deze carpaccio en als hoofdgerecht eend. Smaakt allemaal hartstikke prima!

Nee, we gaan dus niet de kroeg in. We gaan gewoon weer spelletjes spelen.

En nog meer…

Het is echt heel erg fijn en gezellig. Zo gezellig dat de tijd voorbij vliegt en het zomaar ineens bijna twee uur is. Ik besluit om me zo zachtjes aan klaar te gaan maken voor bed, maar uiteindelijk is het pas na drie uur stil. Wat een rijkdom he? Dat je dus gewoon vijf meiden op een winderig Texel loslaat en ze zich zo heerlijk vermaken met elkaar, wandelingen en spelletjes. Het kan allemaal zo eenvoudig zijn.

Charmant plaatje van mijn ontbijt.

Deze is wel heel erg nodig.

We krijgen visite.

Na een beetje haasten, rennen en vliegen zijn we net op tijd voor de boot terug richting Den Helder. Ik vroeg me bij aankomst af hoe je nou in hemelsnaam met spoed naar het ziekenhuis gaat als je op dat eiland woont. Meer specifiek: ik vroeg me af hoe je tijdens een bevalling zonder al teveel ellende naar het ziekenhuis gaat. Ik dacht aan een helikopter of een hotel in Den Helder vanaf 38 weken, maar niets van dat. Eén van jullie (Lucie, bedankt) vertelde me dat op Texel veelal thuisbevalling plaatsvinden en dat je in het geval van complicaties snel aan de overkant bent omdat die boot dan op volle snelheid gaat. Nou, toevallig moesten wij op de terugweg langer in de haven blijven omdat er een ambulance met spoed aan boord kwam. Uiteindelijk zijn we inderdaad iets sneller aan de overkant. Weten we dat ook weer.

Doei boot, doei Texel.

Als je net heel braaf hebt doorgeklikt naar de HM van ons vorige weekendje weg, dan heb je vast en zeker gezien dat we toen met z’n zessen waren. Dit keer moest één van ons dit leuke weekend voorbij laten gaan (met een hele goede reden, dat wel) en die verblijden we op de terugweg nog even met een bezoekje.

En dan, tegen zessen, stap ik thuis binnen. Met eten.

Deze twee, ik heb ze gemist. Ik ben overigens niet het type dat het allemaal heel moeilijk en lastig vind om ze achter te laten. Er wordt goed voor ze gezorgd en stiekem vind ik het wel even heerlijk om die moeder-stand uit te schakelen. Gewoon niet bezig zijn met flesjes, luiers, Brandweerman Sam, ritmes, schema’s, slaapjes en weet ik het wat. Afijn, als ik thuis kom dan knuffel ik ze allebei wel helemaal plat natuurlijk.

Nog even spelen, douchen, boekjes lezen en liedjes zingen en dan is het bedtijd. Dit is trouwens een gepersonaliseerd boekje van Kikker (die kon je in de vorige HM ook zien) en Ticho vindt vooral de eerste pagina heel interessant, want daar staat een foto van zijn neef en nicht met hem, toen hij net geboren was. Ik krijg hem niet aan zijn verstand gepeuterd dat hij die baby is. Hij blijft volhouden: Baby Tessie. Tuurlijk jongen.

En dat was het. Op het moment van schrijven is het 21.00 uur. Ik ga zo Tess een fles geven, mijn koffertje uitpakken, mijn werktas inpakken en dan met een snoekduik mijn bed in. Met een grote glimlach. Want echt – de meid valt in herhaling – wat was het een heerlijk weekend. Mijn vriendinnen zijn echt de leukste en het is onwijs fijn om te kunnen concluderen dat we ons met elkaar, waar we dan ook zijn, zo goed kunnen vermaken dat de tijd voorbij vliegt.

Komende week ga ik drie dagen aan het werk en staat er verder nog weinig in de agenda. Of nou ja, één dingetje: mijn verjaardag. Daarover volgende week meer.

Bedankt voor het lezen en een fijne nieuwe week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *