Momlife, Persoonlijk

Zo overleef je de dagen met twee (kleine) kinderen

Dat ik de overgang van één naar twee kinderen best een beetje pittig vond, dat weten we inmiddels wel. Daar schreef ik onder andere HIER, HIER en HIER al eens over. Maar hoe heb ik me door die eerste periode heen geslagen? Lees mee!

Gelukkig – en daar ben ik echt heel erg blij mee – zijn wij gezegend met twee redelijk makkelijke kinderen. Ze slapen over het algemeen goed, ze drinken goed, ze eten goed, ze zijn vrolijk, ontwikkelen zich prima enzovoorts. Dat is natuurlijk gewoon een kwestie van geluk hebben. Daar heb ik dus verder geen handige tips voor. Maarrrrrr zelfs met (twee kleine en) makkelijke kinderen is die eerste periode best een ratrace. Kwestie van gaan met die banaan en zorgen dat de je voor jezelf de randvoorwaarden om de dag te surviven zo optimaal mogelijk voor elkaar hebt. Welke voorwaarden?

Zorg goed voor jezelf
Ja, ik begin maar meteen met de allerbelangrijkste. Zorg goed voor jezelf. Het was voor mij écht een dingetje om ervoor te zorgen dat ik óók tijdens de allerdrukste kraamperiode toonbaar bleef. Dus gewoon douchen, haren wassen, tandjes poetsen, beetje make-up op ’t gezicht, gezond eten, genoeg drinken: je kent het wel.

Pak meteen een voorsprong
Door op tijd op te staan of voordat je gaat slapen vast wat maatregelen te treffen. Als je je laat wekken door krijsende kinderen dan loopt je vanaf seconde één achter de feiten aan en dat wil je niet. Dat zorgt er namelijk voor dat je ten eerste zeer waarschijnlijk niet goed voor jezelf kunt zorgen (geen tijd voor douchen, laat staan voor mascara) en ten tweede dat je direct stress hebt want alles moet snel en tegelijk. Wat ik vaak deed was in ieder geval onze ontbijtjes de avond before vast in de koelkast klaarzetten en in de avonduren uitgebreid douchen, zodat ik ’s ochtends geen uren in de badkamer nodig had.

Maak geen planning
“Zullen we woensdag om 11 uur even een bakkie doen?” Dit soort berichtjes krijg ik vaak. En dat vind ik heel erg leuk, maar met een newborn én een dreumes kon ik echt geen afspraken maken. Of ik in staat was om ergens op een bepaalde tijd te zijn ging af van onder andere de slaaptijden van de kids, hoe de nacht verliep, het humeur van de oudste en mijn eigen gemoedstoestand. Ik maakte dus geen enkele concrete afspraak en had ook precies nul plannen op een dag. ‘We zien het wel’, was mijn motto.

Accepteer de situatie en maak het jezelf niet te moeilijk
Beetje in lijn met het vorige: accepteer hoe het is. Opruimen kan later, als de kinderen slapen of als je versterking hebt. Boodschappen kun je laten bezorgen, het aanrecht is écht een prima plek om vuile vaat te verzamelen, de was wordt echt niet smeriger als je het twee dagen langer aan de lijn laat drogen en dat extra rondje met de stofzuiger is geen kwestie van leven of dood. Op het moment dat je geen enorme eisen aan jezelf stelt en een takenlijst achterwege laat, kun je aan het einde van de dag onmogelijk teleurgesteld zijn omdat je naar eigen zeggen onvoldoende werk hebt verzet.

Slaap wanneer mogelijk
Wanneer precies dat maakt niet uit, maar slaap als de kids slapen. Al is het maar twintig minuten. Veel mensen roepen dat ze echt niet ’s middags op bed kunnen gaan liggen en in slaap kunnen vallen, maar ik ben van mening van dat als je écht moe bent, dat je heus kunt pitten. Je moet alleen even leren hoe je niet gaat denken aan alles wat je eigenlijk nog zou moeten doen in de kostbare tijd die je nu liggend doorbrengt. En je kent het vast: in bed liggen zonder slapen is ook rusten.

Zet de partner aan het werk of gebruik hulp van anderen
Toen Tess net geboren was, kreeg ik van alle kanten hulp aangeboden. Mensen die even bij mij thuis op de bank kwamen zitten zodat ik naar de winkels kon, mensen die de oudste een dag meenamen naar de dierentuin of de kinderboerderij, mensen die warme maaltijden kwamen brengen en meer van dat. Ik liet het allemaal lekker gebeuren en maakte absoluut gretig gebruik van ieder aanbod dat ik kreeg. Is echt handig hoor, moet je gewoon doen. Mensen bieden niet voor niets hun hulp aan.

Laat de oudste helpen
Of het echt heel effectief is weet ik eigenlijk niet, maar ik vond het heel leuk om Ticho een beetje te betrekken bij de verzorging van Tess. De fles roeren, de luier weggooien, een spuugdoekje aangeven: hoe klein hij ook was, hij deed het allemaal. En dat was vaak toch best wel handig. Als je oudste wat groter is dan kun je natuurlijk wat meer complexe taakjes uitbesteden. Geeft jou een beetje lucht en de grote broer of zus een goed gevoel.

Eén op één én tijd voor jezelf
Maak tijd vrij voor één op één tijd met één van de kids. Als de oudste ’s avonds slaapt kun je bijvoorbeeld even een uurtje gaan wandelen met de baby – die het ongetwijfeld heerlijk vindt om rondgereden te worden – en als je (schoon)moeder even een uurtje op de baby kan passen is het echt een goed idee om met de oudste naar de kinderboerderij te gaan. Het hoeft heus geen grote activiteit te wezen, maar gewoon volle focus op één van de kids is belangrijk. Voor jezelf én voor hun. En als we het dan toch hebben over tijd vrij maken: vergeet (wederom) jezelf niet. Een paar uurtjes naar de kapper, langs de schoonheidsspecialiste, drie rondjes door de ZARA of kan mij ’t schelen wat: fiks een oppas en ga iets doen waar je nieuwe energie van krijgt (en slapen mag dit keer niet).

Heb vertrouwen
Ticho was natuurlijk amper anderhalf toen Tess geboren werd. Ik vond hem daarom te klein om alleen beneden te laten als ik zijn zus uit bed ging halen en ik had óók weinig vertrouwen in zijn traploop-kunsten. Gevolg: ik sjouwde me een breuk aan kids. Eerst de dreumes naar boven, dan naar de babykamer, luierwissel, baby naar beneden, terug naar boven, dreumes naar beneden. Eindstand: voor elven in de ochtend had ik al 10 keer de trap beklommen. En dus probeerde ik gewoon eens om Ticho beneden te laten. Ik was bang dat hij van de bank zou vallen, de televisie zou slopen, het eten aan de muur zou smeren, zijn vingers in een stopcontact zou steken of whatever, maar niets van dat alles. Toen ik binnen vijf minuten weer beneden kwam, zat hij nog steeds op hetzelfde plekje met een auto te spelen. Ook het traplopen heb ik hem maar gewoon laten doen en (uiteraard) ging ook dit prima. Beetje vertrouwen in de oudste en niet zo de overbezorgde moeder uithangen.

GENIET
Open deurtje wel, maar geniet van deze periode. Hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt op het moment dat je er middenin zit, als je een paar maanden later terugkijkt dan vraag je je écht af waar de tijd gebleven is en waarom je niet wat meer genoten hebt van het feit dat je baby heel de dag aan je vastgeplakt zat en je dreumes heel de dag liep te mekkeren om een ijsje. Bijvoorbeeld. Het gaat zo snel voorbij dus echt, geniet. Keer duizend.

Dat waren ze geloof ik wel, mijn tips om de eerste drukke tijd met twee kids te overleven. Mis je nog iets in het rijtje?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *