Persoonlijk

Pijnbestrijding tijdens de bevalling

Zoals je wellicht wel weet heb ik twee totaal verschillende bevallingen ervaren. Eentje medisch, langdurig en in het ziekenhuis en eentje hartstikke voorspoedig, vlot en thuis. Bij de eerste kreeg ik pijnbestrijding, bij de tweede niet. En daar ga ik graag wat dieper op in.

Want pijnbestrijding tijdens je bevalling voelt op de één of andere manier toch een beetje als falen. Alsof je maar half werk geleverd hebt. Alsof je voor de makkelijkste weg koos. Alsof je een watje geweest bent. En niet eens zozeer omdat je dat zelf zo ziet, maar vooral omdat mensen het altijd heel erg nodig vinden om te melden dat zij zonder enige vorm van pijnbestrijding zijn bevallen. Alsof dat de ultieme prestatie is zeg maar. En daar wil ik graag wat aan doen. Want na mijn eerste bevalling voelde ik me ook zo’n kleinzerige zeur als ik terugdacht aan die ruggenprik. Ik had me vast en zeker aangesteld als ik al die bikkelharde vrouwen om me heen moest geloven.

Zelf gedaan
Vrouwen die zeggen dat ze het helemaal zelf gedaan hebben en daarmee dan bedoelen dat ze geen pijnbestrijdingen hebben gebruikt, daar word ik altijd een beetje chagrijnig van. Want het suggereert voor mij dat ik met mijn ruggenprik het niet zelf gedaan heb. Maar, denk ik dan, er was echt niemand anders die lag te puffen en te persen alsof haar leven er vanaf hing en er was ook absoluut niemand anders die drie weken daarna nog steeds het gevoel had alsof heel die onderkant aan elkaar geborduurd was en het bekkengewricht op het punt van instorten stond. In principe was ik dat namelijk. Hartstikke zelf veroorzaakt en hartstikke zelf gedaan.

Ik wist niet beter
Ticho was mijn eerste kind en de bevalling van hem was mijn eerste bevalling. Ik had – op wat verhalen van vriendinnen na die op de één of andere manier allemaal sterren zijn in het werpen van een baby – geen referentiekader en had ook geen idee wat ‘normaal’ zou zijn. Als iemand mij achteraf vroeg hoe de bevalling verlopen was, dan antwoordde ik eigenlijk altijd met: heftig, maar prima. En dat was ook zo. Dankzij de ruggenprik. Nu ik óók een soepele bevalling heb mogen ervaren, weet ik dat ik mij die eerste keer niet aangesteld heb. Dat het toen écht pittig was. Geen bevalling uit het boekje, geen één centimeter per uur maar gewoon langzaam en pijnlijk.

Volhouden
Laten we even heel eerlijk zijn: bevallen doet pijn. Heel erg veel pijn. Achteraf vergeet je het – of gaan in ieder geval de scherpe randjes een beetje van je herinneringen af – maar op het moment suprême denk je echt wel dat je min of meer het loodje gaat leggen. De kunst is volgens mij om te focussen, tussendoor te ontspannen en vol te houden. Gewoon domweg volhouden. Maar hoe lang? Want waar ik bij de tweede keurig vorderde in de ontsluiting en dus bij iedere wee wist dat het ergens goed voor was, was dat de eerste keer helemaal niet het geval. Na urenlang helse pijnen was de stand van zaken nog exact hetzelfde als vier uur eerder. Geen millimeter erbij. Niks noppes nada. En zie dan maar eens je focus te behouden. Zie dan maar weer eens ergens de kracht vandaan te toveren. Dat lukte me niet meer. En ik ben de klinisch verloskundige ontzettend dankbaar voor het feit dat zij mij aanraadde om gebruik te maken van pijnbestrijding.

Trots op beide bevallingen
Ik heb het al eens vaker benoemd, maar nogmaals: ik ben op beide bevallingen even trots. Misschien zelfs wel iets trotser op die eerste, omdat het gewoon a hell of a job was en ik dat uiteindelijk toch maar mooi gedaan heb, voor de eerste keer, een grote baby, mét ruggenprik. Mijn tweede bevalling vond ik vooral heel erg fijn omdat het verliep zoals ik wenste. Maar eerlijk, het was absoluut minder hard werken dan de eerste ronde. Dus nee, achteraf gezien ben ik zeer zeker niet trotser op de bevalling zonder ruggenprik.

Vormen van pijnbestrijding
Nu heb je naast de ruggenprik nog meer vormen van pijnbestrijding. Je kunt bijvoorbeeld kiezen voor waterinjecties, pethidine, remifentanil of lachgas. Bespreek de opties gewoon eens met je verloskundige, zij kan jou zeer waarschijnlijk precies vertellen wat de voor- en nadelen van de verschillende vormen van pijnbestrijding zijn. Als je trouwens thuis wilt bevallen, dan is pijnbestrijding niet (of zéér beperkt) mogelijk. Waarom ik koos voor een ruggenprik? Geen idee. Ik had me er niet in verdiept (dom dom dom) en al hadden ze me onder narcose gebracht: ik vond het allemaal best, als er maar zo spoedig mogelijk iets aan die vreselijke pijn werd gedaan.

Het mag!
Ga nou niet de stoere meid uithangen en zeggen “ik wil graag bevallen zonder medicatie” want geloof me, dat wil iedereen in eerste instantie. Ik ken er weinig – eigenlijk niemand – die tijdens het inchecken zeggen: “Legt u de ruggenprik vast klaar?” Maar liebe leute, het mág dus wel he, gebruik maken van pijnbestrijding. Het maakt je echt geen watje. Het doet niets af aan je prestatie. Gelukkig leven we in een land waar die mogelijkheden er zijn. En gelukkig gaat het uiteindelijk allemaal om hetzelfde doel: een gezond kindje op de wereld zetten. Met of zonder pijnbestrijding, dat is aan het eind van de rit hartstikke irrelevant.

Tot zover mijn pleidooi. Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

5 Comments

  1. Ik ben dankbaar en blij dat de ruggenlrik bestaat, dit heeft ervoor gezorgd dat ik het volgehouden heb! Het was pittig en zwaar, maar dankzij de prik kon ik ontspannen en daardoor vorderde de ontsluiting!

    Fijn dat je twee verschillende bevallingen hebt gehad en dat bevestigd weer niemand en geen 1 bevalling is hetzelfde.

  2. Ik herken het zo! Hier nog geen tweede, dus geen vergelijkingsmateriaal. Maar die eerste bevalling die jij hebt gehad is volgens mij ietwat vergelijkbaar. Ontsluiting die niet vorderde maar wel elke zoveel tijd die weeënopwekkers omhoog.. Ik kon niet meer.. Ben zooo benieuwd hoe het anders zou zijn en dus zeker wat betreft pijn.
    Vroeg nog na de beslissing voor een ruggenprik iets in de trant van: ‘Ben ik nu een aansteller/watje?’
    Dat zegt genoeg over hoe er over gedacht wordt..

  3. Ik heb met mijn eerste bevalling geen pijnbestrijding gehad, en dat was een vreselijke bevalling met postnatale depressie als gevolg. 4 jaar later kreeg ik tijdens mijn zwangerschap bekken instabiliteit, en toen heeft de verloskundige besloten dat ik (omdat de zwangerschap zo zwaar was) recht had op een “pijnvrije” bevalling, dus met ruggenprik. Dat was toen zo’n fijne bevalling, dat ik met mijn 3e zwangerschap vanaf het begin heb gezegd dat ik weer een ruggenprik wilde. Iedere vrouw heeft (als ze wil) recht op een pijnvrije bevalling. Ik voel me niet minder stoer dan andere vrouwen, ik heb ook 3 kinderen op de wereld gezet, de 1 gemakkelijker dan de andere 😉

  4. Heel herkenbaar! Ook ik heb tijdens mijn bevalling (hier nog geen tweede dus heb geen vergelijkingsmateriaal) een ruggenprik gehad, gewoonweg omdat ik écht niet meer kon (ontsluiting die niet vorderde en een sterrenkijker). Het voelde voor mij ook echt als falen, maar het kon niet anders op dat moment. Ik hoop dat, mocht er ooit een tweede komen, het wel zonder pijnbestrijding lukt, maar mocht dat niet zo zijn dan is dat ook helemaal prima!😊

  5. Ik ben deze zomer ook bevallen met een ruggeprik. Ik had dit vooraf echt niet gedacht. Ik was zelfs een beetje tegen pijn bestrijding.. tot 25 juli.. jeez wat een helse pijn zo’n bevalling. Toen de VK het voorstelde zei ik meteen ja. Achteraf heb ik zeker gevoelens gehad van vals spelen maar nu een paar maanden verder ben ik heel blij dat de medicatie het draaglijk heeft gemaakt en dat ik nu terug kan kijken op een zware maar mooie bevalling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *