Momlife

10 x dit gaat er door je hoofd in een indoor speeltuin

Wij hebben geen hele drukke peuter, maar zelfs een redelijk tam exemplaar moet eigenlijk dagelijks wel even worden uitgelaten. In een indoor speeltuin bijvoorbeeld.

Met enige regelmaat kun je ons vinden in Monkey Town. Mijn kind vindt het daar best wel heel erg leuk. Niet al die drukte en gillende kinderen die door al die klimrekken razen, maar de grote blokken waar je zo lekker mee kunt bouwen, de glijbaan of de ballenbak: daar weet hij wel raad mee. Ik zorg altijd dat we er rond openingstijd zijn, zodat we weer pleite kunnen op het moment dat de basisscholen uit zijn en het nog drukker wordt. Dat gaat eigenlijk al een jaar hartstikke goed zo. Inmiddels durf ik mezelf wel een redelijke Monkey Town Pro te noemen dus het leek me een leuk idee om eens op te schrijven wat ik tijdens zo’n ochtendje in het krijspaleis allemaal denk.

“Mag ik drie extra sterke cappuccino’s por favor?”
Gelukkig schenken ze prima koffie in Monkey Town. Dat is ook wel een beetje de benzine die ik nodig heb om de dag door te komen. Het liefst bestel ik er drie tegelijk. En dan ieder uur even herhalen. En ook een stukje appeltaart erbij. Dat verdien je gewoon.

“Waarom zien mensen eruit alsof ze naar een galavoorstelling gaan?”
Maar ook: “Waarom in hemelsnaam trek je je kind een skinny jeans en een polo aan als je naar een indoor speeltuin gaat?” Kijk, ik weet van mezelf dat ik er op zo’n ochtendje bij loop alsof we die nacht in een kartonnen doos onder de brug hebben geslapen en nee, dat is ook niet per se een heel goed idee, maar serieus, ik zag ooit eens een moeder in een jurkje en op hakken. Nou, dat lijkt me dus echt hartstikke onhandig als je jouw kind ergens zes hoog uit een klimrek moet gaan vissen.

“Hoeveel bacteriën zouden er in de ballenbak zitten?”
Als je enige vorm van smetvrees hebt, dan zou ik een bezoekje aan een indoor speeltuin even overslaan. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat al die speeltoestellen dagelijks gestofzuigd en gedweild worden en dat die ballen vakkundig opgepoetst blijven. Het is natuurlijk te smerig voor woorden als je bedenkt dat er allemaal van die kleine neuspeuterende en in hun broek piesende jong met hun smoezelige handjes overal aanzitten.

“Zouden ze hier voor twaalven al alcohol schenken?”
Want zo’n borrel kan de situatie gewoon net wat relaxter maken. Maar nee, volgens mij schenken ze sowieso niks verdovends in een kinderspeelpark. Je kunt wel even checken of je zelf zo’n platvink mee kunt smokkelen. Dan wordt je koffie een Irish Coffee zeg maar.

“Wat ruik ik?
Oh man, die lucht die er in zo’n krijspaleis hangt, het is NIET TE DOEN. Toen ik nog zwanger was had ik het reukvermogen van een speurhond en werd ik al misselijk zodra ik voor de ingang stond, maar zelfs in niet zwangere toestand vind ik de lucht die er hangt niet te harden. Echt niet te harden. Zweet(voeten), muf, bah. Ik moet er ook gewoon niet te lang over nadenken, want echt, ik zou er nooit meer terugkeren.

“Waarom lopen hier kinderen van zes?”
En dan met name in het gedeelte dat speciaal voor dreumessen en peuters bedoeld is. Waar grotere kinderen dus weg moeten blijven. En waar ouders dan op toe moeten zien. Ik vind het serieus mateloos irritant als er zo’n opgeschoten kind van drie keer ouder en twee keer groter dan mijn kind door die peuterrekken gaat, de glijbaan overneemt, de trampoline bezet houdt enzovoorts. Voor grotere kinderen is het grotere klimrek. Kssshhhhht!

“Is het normaal dat kinderen om 10.00 uur al zakjes chips eten?”
Ik sta al niet bekend als moeder die haar kind enorm verantwoord te eten geeft – wel gewoon groenten enzo, geen paniek, maar ook zo nu en dan wat lekkers en op zaterdag immer friet – maar zelf ik val bijna van verbazing van mijn stoel als ik rond de klok van tien uur – in de ochtend dus – een kind met een zakje chips zie lopen. Daar kan ik echt niet bij. En het gebeurt mensen, het gebeurt.

“Kan iemand mijn kind even naar beneden dirigeren?”
Gelukkig is Ticho niet zo heel erg ondernemend dus de kans dat hij ergens bovenin zo’n speeltoestel beland is vrij klein, maar zo nu en dan overschat hij zichzelf en doet toch een dappere poging. Nu zou je denken: mens, klim er gewoon achteraan, zo ingewikkeld is dat toch niet? Maar het probleem is een beetje dat ik ten eerste helemaal niet soepel ben en ten tweede dat ik altijd nog een Baby Tess heb om in de gaten te houden. In je eentje met twee kids naar Monkey Town is gewoon niet echt een goed idee, want je komt continu handen tekort. Of iemand anders me uit de brand kan helpen, dat denk ik eigenlijk nonstop.

“Waarom gillen ze allemaal zo hard?”
Als ik mezelf al moeder zou moeten omschrijven dan zou ik zeker het woord ‘makkelijk’ niet achterwege laten. Ik ben namelijk heel makkelijk. Heel veel kan en mag – uiteraard tot op zekere hoogte. Maar waar ik écht niet goed van word is als kinderen gillen. Krijsen. En dan bedoel ik niet een kleine dreumes die pijn heeft hard moet huilen of een kind met een beetje verlatingsangst dat echt niet alleen van de glijbaan wil, maar dan bedoel ik kinderen die gillen om het gillen. Of omdat ze het ergens niet mee eens zijn ofzo. Met zo’n hoog en uiterst irritant geluidje. Echt, doe eens even gewoon zeg. Ik word er altijd een beetje agressief van en mijn levensdoel is ook om te voorkomen dat ik van die schreeuwende kinderen krijg.

“Zou de moeder van dat irritante kind misschien even kunnen ingrijpen of moet ik het zelf doen?”
Beetje in lijn met mijn vorige puntje: sommige kinderen worden letterlijk losgelaten in zo’n krijspaleis en vervolgens ontbreekt het aan iedere vorm van ouderlijk gezag. Alsof kinderen in een Monkey Town zeg maar alles mogen doen wat thuis niet door de beugel kan. En dat daar andere (kleine) kinderen voor aan de kant geduwd of van de trampoline verjaagd worden, tja, dat hoor er gewoon een beetje bij. Ik moet altijd echt mijn best doen om kinderen van vreemden niet toe te bijten dat ze GEWOON EVEN OP HUN BEURT MOETEN WACHTEN of VOORZICHTIG MOETEN DOEN.

Nou, ik kan in principe nog wel twintig dingen verzinnen, maar volgens mij zijn dit de meest voorkomende gedachtes die ik tijdens die drie uur (maximaal) marteling heb. Herkenbaar anyone?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Hahaha best wel herkenbaar!
    Ik weet niet of ze het in elke monkeytown doen, maar ik weet dat ze met zo’n speciaal apparaat die ballen schoonmaken. Die zuigt ze op, maakt ze schoon en tuft ze ergens anders weer uit. In de ballenbakken bij ons ligt ook nooit viezigheid op de bodem. HEERLIJK! En ik liet Vieve vaak gewoon even in de wagen liggen als ik naar Riv moest. Nu speelt ze inmiddels lekker mee. Maar idd die ouders die hun te grote kind in het peuter deel laten.. te irritant. Wij gaan altijd in trainingsbroekies want dan glij je lekker hard 🙌🏼
    Leuk stuk, heel herkenbaar!

  2. Herkenbaar hoor! Vooral dat stukje can de grote kinderen in het baby/dreumes gebied. Wij hebben sommige kids gewoon weggestuurd! Anders was mijn 1 jarige bedolven geweest onder de duploblokken 🙁

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *