Happy Moments

Happy Moments #82

Goedemorgen! We zijn weer rond en er is een week voorbij. Dat betekent uiteraard dat ik een nieuw fotodagboek van onze afgelopen week voor je in de aanbieding heb. Kijk je mee naar alles wat wij uitspookten?

De eerste dagen van afgelopen week waren pittig. Ik zeg het niet gauw, maar ik was er echt even helemaal klaar mee. Tess weigerde om nog langer lekker door te slapen (maar was de rest van de dag wel echt gewoon hartstikke lief en blij) en Ticho gedroeg zich als een soort puber van zestien in het lichaam van een driftig kind van twee. Ik heb best wel veel geduld, maar dat raakte een beetje op. Gevolg: gefrustreerde moeder, nog meer gefrustreerde peuter, niemand die er gezelliger van werd. In het weekend werd het gelukkig leuker. Zaterdag deden we rustig aan en had ik een gezellige meidenavond. Met iets teveel drank. Ja mensen, ik had een aardige borrel op en dat is vrij uniek. Daar had ik zondag uiteraard wat last van, dus toen kwam er precies niks uit mijn handen. Goed, de foto’s.

Maandagochtend ben ik om half acht op kantoor. Nu is dat niet eens heel erg vroeg, maar ik zat serieus al om 6.20 uur in de auto (want 5 uur wakker door baby) en stond vervolgens in de file. Is toch niet normaal? Ik bedoel, hóe vroeg moet ik van huis om die file te vermijden?

Na een lange dag werken is dit mijn uitzicht als ik weer thuis ben. Ticho met twee stickers op zijn voorhoofd, aan de bar zittend, wachtend op eten.

Om hem extra af te matten zet ik hem nog even in als hulp in de huishouding. Ik vind deze mini-stofzuiger echt te schattig en Ticho is er helemaal dol mee.

Net als met zijn Zoef Zoef dieren. Ik ben inmiddels tamelijk geflipt van de herrie, maar alles voor je kind joh.

Blije baby alert! Tessje slaapt ineens niet meer zo goed als dat ze eerst deed. Overdag beperkt ze het tot een paar hazenslaapjes en ’s nachts wordt ze minimaal één keer wakker – als in écht wakker en dus niet gevalletje ‘speen erin en doorslapen’- maar ze blijft vrolijk. Word ik dan ook wel weer vrolijk van.

Op dinsdag heb ik wederom een werkdag. Valt tegen, want de nacht was er weer eentje uit de categorie ‘wil je niet’. Ticho werd vanaf 23.00 uur ongeveer om het uur wakker en toen hij eenmaal volledig onder zeil was, begon die andere terror met feesten. Ik kan best aardig functioneren op weinig slaap, maar deze dagen valt het me best zwaar. Gelukkig hoef ik me deze dinsdag geen zorgen te maken om het eten, want we schuiven gezellig aan bij Ticho zijn oma. Vindt deze jongeman dikke prima, want daar krijgt hij chips voor het eten…

Als we thuis zijn dan wil ik de dag van me afspoelen. Door het putje. Weg ermee. Samen met Ticho stap ik onder de douche en we vermaken ons met dit bad-krijt. Lekker kleuren op de muren. Leuke tip voor vijf december wel!

Daarna een boekje lezen en dan met gierende vaart naar bed.

Woensdagochtend worden we rustig wakker. Het mag een wonder heten: we hebben heel de nacht doorgeslapen. Wat ik op het moment van de foto nog niet weet ik dat de rest van de dag een enorme puinhoop zal worden…

Tante Kar en Tess oefenen even op hun duckface.

En hier zie je Tich, lekker knagen op een tosti. Maar laat me je voor de volledigheid even meenemen naar de situatie een paar uur eerder. Want toen was hij niet zo tevreden. Mijn zusje en ik dachten hem gezellig mee te nemen naar Monkey Town. Maar daar had meneer geen zin in. Niks was goed, hij liep alleen maar te jammeren en mekkeren, mijn zusje mocht niet bij hem in de buurt komen, hij wilde alleen maar met mij naar de trampo of nee toch de glijbaan of nee doe toch maar de ballenbak en werd wóest toen hij geen koekje kreeg. Geen land mee te bezeilen. Ik ben na drie kwartier weer vertrokken. Helemaal klaar mee. Eenmaal thuis werd de situatie niet veel beter en werd ik zelf ook heel gefrustreerd. Omdat ik niet wilde verzanden in lelijk doen tegen elkaar, besloot ik de stomme sfeer te breken. Een tosti eten buiten de deur dus.

Wilde zelf graag een fles wijn bij de lunch bestellen, maar heb ik niet gedaan. Mijn zusje was trouwens ook mee lunchen. Die kon na dit enerverende ochtendje meteen aan de kalmeringsmiddelen. Maar goed, zij heeft nog het geluk dat ze na het eten de deur achter haar kont kan dichttrekken en de boel dan lekker de boel laat…

Ik probeer iets soortgelijks: de kinderen in bed en de babyfoons uit. Ze pruttelen maar even, ik moet écht bijkomen. Werkt prima want uiteindelijk heb ik na een kwartier twee slapende koters en DRIE UUR rust.

Rond half vier wordt de eerste wakker. Die is gekalmeerd en wil zowaar bij me liggen en een boekje lezen.

En daarna zelf een boekje lezen. Natuurlijk jongen. Nog even en je wil gewoon op kamers ofzo.

Ik lees zo vaak dat mensen zeggen: “… en dan zie ik ze zo lief samen en ben ik alles weer vergeten.” Nu wil ik niet als de verzuurde moeder overkomen, maar eerlijk, ik ben de horrorochtend niet vergeten. Ook niet als ik ze zo lief allebei zie liggen, lekker kroelen met elkaar. Zou ze voor geen goud willen missen hoor, maar de optie ‘Marktplaats T.E.A.B.’ is wel even door mijn hoofd geschoten.

’s Avonds ontvlucht ik de puinhoop. Even een theetje en leuke plannen smeden voor het weekend!

Donderdagochtend rond vijf uur. Echt, ik moet naar een rusthuis. Tess is wakker en ik dus ook.

Hier kunnen we vast een dag op teren.

Na een dag at the office kom ik thuis bij deze twee. Die zijn vandaag op het KDV geweest en dus redelijk afgedraaid.

Ticho likte even een bordje met pindasaus af. Moet kunnen.

Na het eten worden allebei de kids lekker gewassen, daarna lezen we met z’n vieren in het grote bed een boekje en tegen half acht is het stil in de hut.

Ik trap mijn weekend traditiegetrouw af met Expeditie Robinson.

Een hele goedemorgen! Koffie to start, baby op haar kleed, peuter ín de televisie.

Altijd Brandweerman Sam.

We gaan even voor een frisse neus. En boodschappen. Aangezien Ticho nogal een kleine dramaqueen is, houd ik mijn hart vast maar wonder boven wonder gaat het allemaal redelijk soepel. Fijn!

Na die frisse neus zijn er twee kinderen rijp voor hun bed. Ze slapen wederom prima, dus da’s mooi.

Ik kocht ’s ochtends dit Pietenmutsje voor Ticho maar die moest er niks van weten. Gelukkig hebben we dan altijd Tess nog. Die vindt werkelijk waar alles prima. Nog wel.

Jong geleerd is oud gedaan! Mevrouwtje regelt wel even dat Nijntje op televisie komt. Klaar met Sam.

Als Robert thuis is gaan we lekker met z’n vieren een hapje eten. Tess was even bang dat ik ging koken.

Het is gezellig en lekker. Kan ook niet anders met zo’n uitzicht toch? Ik schreef pas een stukkie over uit eten gaan met kids. Kun je HIER teruglezen.

’s Avonds gebeurt er weinig. Voetbal staat aan, maar ik red het niet verder dan de rust. Lekker mijn mand in, want ik moet echt even slaap inhalen (en voorslapen, voor de zaterdag).

Dit is wel een terugkerend kiekje he. Op zaterdagochtend, de was.

En een ontbijtje voor Tess.

Je ziet het hier niet, maar de kachel brandt weer lekker. Vind ik zo gezellig (en lekker warm).

We kijken een stukje van de intocht op televisie. Ticho geeft er precies niks om en snapt er nog minder van. Mooi zo, scheelt me echt een hoop gedoe.

De Peuter weigert zijn groenten dus ik geef hem als alternatief maar yoghurt. Normaal gesproken werkt het zo niet want dan bied ik hem niks anders aan, maar deze ochtend had ‘ie nog niks gegeten en ik wil hem ook niet met een hele lege maag naar bed sturen voor zijn middagslaapje.

Stilte in huis, daar kan ik tegenwoordig zo van genieten. Dat ik zeg maar ongestoord een uurtje televisie kan kijken. ‘Praat Nederlands met me’ bijvoorbeeld.

Aan het eind van de middag… Dat weten jullie inmiddels vast en zeker.

Potje korfbal kijken. Afgelopen week schreef ik over kind en sport en hoe ik hoop dat Ticho gaat korfballen en hoe ik er ook alles aan doe om dat te bewerkstelligen. Of ‘ie nu wil of niet. Kun je HIER teruglezen.

Voordat mijn enerverende avondprogramma losbarst plof ik nog even thuis op de bank. De afgelopen week heb ik zeker iedere dag wel een keer een discussie over Zwarte Piet gevoerd. Ik vind het namelijk een uitstekend plan om die af te schaffen. Veel gehoord argument, zo ook deze zaterdag: ‘Ik vind Zwarte Piet geen racisme.’ Uit de mond van een wit persoon. Ik moest meteen denken aan de docu van Sunny Bergman: ‘Wit is ook een kleur’ heet ‘ie. En ik kan echt werkelijk iedereen van harte aanraden om die docu eens te kijken. Gewoon een stukje bewustwording.

Over naar iets luchtigers: karaoke.

En heel veel Flügel.

Ik heb een gezellige avond. Tja, er valt verder niet veel over te vertellen geloof ik. Het werd redelijk laat voor mijn doen – ik lag iets na drie uur in bed – en voor iemand die nooit alcohol drinkt, hakt dit er allemaal best wel in. Dat dus.

Zondagochtend word ik wakker (zonder hoofdpijn, zo erg was het nou ook weer niet en ik had de laatste twee uur van het feestje vooral heel veel water gedronken) en als ik beneden kom dan zie ik dit bij de houtkachel.

Duizend bonuspunten voor de man. Maar echt, heel erg lief.

Volgens mijn Fitbit heb ik vier uur geslapen. In werkelijkheid was het iets minder, want ik heb ’s nachts ook nog wakker gelegen omdat Tess rond vieren begon te huilen. En om 6.30 uur kwam Ticho bij ons in bed, waar ik ook weer wakker van werd. Afijn, om en nabij vier uur dus.

Dit is dus niet in scene gezet. Ticho is gewoon nogal dol op zijn pop en op zijn stofzuiger. Wij zijn niet zo van de stereotypering.

Staat ‘ie weer. Dit plaatje zien we ook wekelijks twaalf keer voorbij komen.

Tijd voor een boterhammetje. Robert is inmiddels vertrokken tot ’s avonds laat, dus ik moet (op vier uurtjes slaap) alleen zien te surviven. Gelukkig krijg ik met een boterhammetje pindakaas zelfs deze driftige peuter koest.

Als de kids allebei slapen dan stort ik me hierop. Nam mijn moeder mee uit Londen.

Dat slapen was niet van heel lange duur. Anderhalf uur. Ik heb precies niks voor elkaar gekregen zeg maar. Gelukkig willen ze nog wel even in het grote bed met hun moedertje blijven liggen.

Rondje winkels, even vlug. Fruit was op en ik had wat nieuwe zakjes Ella’s Kitchen nodig aangezien Ticho dus weigert om normaal te eten.

Terwijl ik boodschappen aan het doen was, werd er thuis op de kids gelet. Vandaar dat Ticho er in zijn pyjama bij zit. Want – je kent het inmiddels wel – ik had geen zin in een discussie en Ticho is nogal gehecht aan zijn BLAUWE pyjama (met nadruk op blauw).

Spelen met de blokken. We oefenen wat met de kleurtjes – weinig succes – en proberen een enorme toren te maken. Lief vriendje van me.

Deze kleine kwijler is er ook hoor. Die horen we alleen niet zo heel erg veel. Ze is zo zoet en blij en ik denk dat we echt enorme bofkonten zijn met zo’n relaxed kind. Truitje is trouwens van @zigzacht (zoek maar even op op Insta) en die heeft ze voor het eerst aan. Zit helemaal leuk, lekker stofje, staat ons Tessie goed. Favorietje wel!

Zo, bijna half acht, kinders gewassen en gevoederd, verhaaltje lezen en dan afvoeren naar hun bed. Ik heb de dag overleefd!

En toen was de week weer voorbij. Gevlogen, zoals eigenlijk iedere week. Op dit moment is het iets over achten en zit ik te wachten tot Robert thuis is zodat ik naar mijn nest kan. Ik moet even wat slaap inhalen. Komende week gaat de wekker drie keer gewoon om zes uur – mijn werkdagen dus – maar na afgelopen week zie ik het de overige dagen ook een beetje somber in. Gelukkig hebben we eind van de week iets heel leuks op het programma dus er is iets om naar uit te kijken. Daarover volgende week meer!

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen en een fijne nieuwe week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

6 Comments

  1. Waar is dat slaapzakje van die Tess aanheeft?

    1. Dldat is zo’n 4seizoenen slaapzak van Jollein. Zweer ik bij! X

      1. Thnx! Ga ik even naar koekeloeren 🙂 xx

  2. En toch overleven we dit! #supermom

    1. Haha yesssss! Een fase 😉 xx

  3. Herkenbaar… hier een zoon van okt 2016 en een dochter van drie maanden, dus zo’n beetje hetzelfde als bij jullie. Bij korte gebroken nachten probeer ik altijd maar te denken aan een vriendin van me die dit na anderhalf jaar nog steeds heeft, non-stop. Elke nacht minstens een keer eruit en zeven uur opstaan is voor haar megalaat. Aan haar denken helpt mij dan wel 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *