Persoonlijk

Adviezen: ene oor in en andere oor uit?

Adviezen van mede-moeders: we hebben er allemaal ongetwijfeld weleens mee te maken gehad. Ik wel in ieder geval. Wat vind ik daarvan en hoe ga ik daarmee om?

Op de één of andere manier heerst het idee dat we ons niet met een ander mogen bemoeien en dat we anderen die zich met ons bemoeien zo gauw mogelijk de mond moeten snoeren. Maar eerlijk gezegd denk ik daar toch iets anders over. Want stiekem vind ik het helemaal zo gek nog niet om een beetje naar elkaar om te kijken en goede tips te strooien naar hen die er soms (onbewust) best wel wat kunnen gebruiken.

“Ik keek even of er wel iemand thuis was”
Een paar maanden terug deelde ik op Instagram (KLIK HIER) het verhaal over de vrouw die voor ons keukenraam stond. Als je het niet gelezen hebt: ik was even boven bij Ticho en Tess lag beneden in de box te krijsen. Helaas is mezelf in twee stukken splitsen nog steeds geen mogelijkheid en ben ik geboren met slechts twee armen, dus de kleine meid moest even op haar beurt wachten. Toen ik binnen twee minuten weer beneden kwam om haar te gaan troosten, stond er een vrouw voor ons keukenraam naar binnen te loeren. Ik vroeg haar uiteraard of ik haar ergens mee kon helpen – op een vriendelijke toon maar wel met een ietwat verbaasde blik – en kreeg direct een veeg uit de pan. “Nou nee, maar ik hoorde een baby huilen dus ik keek even of er wel iemand thuis was.” Ik was zó verbaasd. Zo verbaasd dat ik haar antwoordde met ‘oh, ja, sorry, ik was even boven bij mijn andere kind’. En toen deed ik het raam weer dicht. De vrouw liep weg en ik dacht ineens: HUH, zei ik nou sorry? Tegen een wildvreemde vrouw die serieus dacht dat ik een middag was shoppen terwijl mijn newborn in de box zichzelf maar een paar uurtjes moest vermaken? Tegen iemand die nogal kattig en verwijtend uit de hoek kwam? In MIJN voortuin?

Ik was er echt nog een uurtje van ontdaan en als ik er nu over nadenk dan kan ik wéér pissig worden. Maar inmiddels denk ik ook: misschien bedoelde ze het wel goed. Feit blijft dat ik het raar vind dat een wildvreemde zich op die manier mijn leven indrong, maar als het een bekende was geweest, bijvoorbeeld mijn buurvrouw, dan had ik het misschien wel fijn gevonden dat ze een beetje naar ons omkeek. Een goede buur… Je kent het wel.

Kind ontsnapt
Afgelopen week kwam ik weer in zo’n zelfde situatie. Met twee kinderen een rondje supermarkt, het staat garant voor gedoe. Want Ticho is niet per se dolletjes op zijn meerijdplankje en zodra hij de fruitschappen in de Jumbo ziet gaat hij er als een haas vandoor om een appeltje te scoren. Terwijl ik mezelf in een spagaat tussen de kinderwagen met krijsende Tess en de bakkersafdeling van de supermarkt werkte, zag ik mijn andere kind alweer gaan. Linea recta naar de uitgang. Hem roepen had weinig effect – hij had zijn appeltje gescoord en had daarmee zijn missie volbracht dus hij zag volgens mij geen enkele reden om nog langer in de supermarkt te blijven – en hij wurmde zich inmiddels langs de rij bij de kassa. In die rij stond een mevrouw die mij hoorde roepen en die het kind zag vertrekken. Ze twijfelde geen seconde, liet haar boodschappen voor wat ze waren en pakte Ticho beet. “Jongeman”, sprak ze best een beetje streng, “volgens mij staat mama jou daar te roepen.” Ticho schrok ervan en kwam op een drafje naar me terug. Ik bedankte de vrouw vriendelijk en kon daarna heerlijk boodschappen doen, want het kind durfde natuurlijk niet nogmaals in de klauwen van een vreemde boze mevrouw te rennen.

“Vervelend he?”
Toen ik uiteindelijk in de rij bij de kassa stond, stond er een andere vrouw achter me. “Vervelend he, mensen die zich ermee bemoeien?”, hoorde ik. Zij had blijkbaar gezien wat er zes minuten eerder gebeurde. Ik stamelde iets in de trant van ‘jazeker ach ja tja ene oor in andere oor uit’ en draaide me weer om. Onderweg naar huis dacht ik er nog eens over na. En toen besloot ik: nee, helemaal niet vervelend. Hartstikke fijn juist. Want die wildvreemde mevrouw zorgde er wel voor dat mijn kind niet naar buiten rende én dat hij vervolgens geen centimeter meer van mijn zijde week. Als deze mevrouw zich niet met ons had bemoeit, haar schouders had opgehaald en gedacht ‘whatever, niet mijn probleem’ dan was mijn rondje boodschappen ongetwijfeld een stuk minder relaxed verlopen. Ik vond het juist fijn dat ze hielp en ik was dankbaar voor haar bemoeienis.

Goed bedoeld
En dat is wat ik met dit verhaal wil zeggen. Die goedbedoelde adviezen (over hoe je de draagdoek moet knopen bijvoorbeeld, ook zoiets) zijn vaak niet omdat de persoon die je ermee overvalt graag zijn of haar hart wil luchten, maar omdat ze jou willen helpen. En in de basis is dat gewoon hartstikke fijn. Van een beetje naar elkaar omkijken is immers nog nooit iemand een slechter mens geworden. Dat je er soms niet op zit te wachten, dat kan ik me heel goed voorstellen. Maar onthoud ook dan: het is goed bedoeld. Of je er vervolgens wel of niet wat mee doet moet je lekker zelf weten. Misschien word je doodmoe van die ene mede-moeder die jou continu verteld dat je dingen anders aan moet pakken, misschien word je lichtelijk agressief van die vreemde oude vrouw die jouw kind toespreekt met ‘je moet wel luisteren naar je moeder, jongen’, maar tegen mezelf zeggen dat deze mensen oprecht het beste met mij voor hebben en mij pesten niet als persoonlijke levensmissie zien, scheelt al de helft. Ze doen het in principe niet voor zichzelf, zeg maar.

Commentaar
De lijn tussen advies en onnodig commentaar leveren is best wel dun. Daar ben ik mij zeer zeker van bewust. Als mensen ongegrond commentaar leveren op hoe ik iets doe, dan vind ik dat niet oké en probeer ik meteen uit te leggen waarom ik bepaalde keuzes maak. “Je moet je kind geen keuze geven, jij bent de baas”, krijg ik meer dan eens te horen. Dat vind ik een vervelende manier van communiceren, ondanks dat degene die zo’n opmerking maakt het misschien heus zo vervelend niet bedoelt. Het voelt toch een beetje als direct commentaar leveren op hoe ik mijn kinderen opvoed en niet als iets opbouwends waar ik wat mee kan. Vaak leg ik op zo’n moment rustig uit waarom ik doe wat ik doe en dan laat ik het erbij. Hetzelfde geldt voor commentaren als ‘wat drinkt ze veel’, ‘wat geef je hem ongezond eten’, ‘wat kijkt hij veel televisie’ of weet ik het wat: dat gaat het ene oor in en het andere oor uit. En meteen denk ik dan weer: het wordt niet vervelend bedoeld, ze hebben het beste met me voor, ik hóef er niet naar te luisteren.

Ik pleit absoluut niet voor een continue bemoeienis met andermans manier van (bijvoorbeeld) opvoeden, maar ik pleit wel voor een iets relaxtere manier van omgaan met (ongevraagde) adviezen. De wereld wordt naar mijn idee écht een stukje mooier als we wat meer naar elkaar zouden omkijken. Daar is die wildvreemde mevrouw in de Jumbo het levende bewijs van.

Bedankt weer voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Mooi stukje! Moest hardop lachen om het zinnetje van in de klauwen van een mevrouw rennen 🙂
    Ben het ook met je eens, en vaak zit het ‘m meer in de manier waarop een advies gegeven wordt dan in het feit dat er een advies gegeven wordt. Soms zijn mensen niet zo heul sterk in het tonen van begrip en dan voelt een advies als een soort afwijzing… mijn vriend zegt dan vaak: ‘ You do you and I do I’ als ik last heb van bemoeienissen van anderen die ik niet leuk gebracht vond. Dat helpt wel om zulke dingen los te laten. Maar je hebt wel gelijk, het is ook belangrijk om elkaar hier en daar te proberen te helpen, ook dmv ongevraagd advies.

  2. Je hebt wel echt gelijk zeg! Tegenwoordig is het volgens mij hip om chagrijnig te worden van adviezen van anderen. De twee voorbeelden die jij noemt, daar kan ik echter echt wel de positieve kant van inzien, fijn dat jij dat ook doet. Ik kan me wel voorstellen dat je die eerste dame wat bemoeizuchtig vond, maar stel je voor dat er iets met jou was, dan is het toch ook wel weer fijn dat mensen op die manier op letten. De toon waarop je iemand aanspreekt blijft uiteraard wel belangrijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *