Momlife

Twee kinderen: deze dingen waren even wennen

De overstap van geen naar één kind is volgens velen pittiger dan van één naar twee. Daar ben ik het niet helemaal mee eens, want er zijn best wat dingen geweest waar ik bij een tweede toch wel weer heel erg aan moest wennen. Lees mee.

Als mensen mij vragen of ik van geen naar één of van één naar twee heftiger vond, dan geef ik altijd hetzelfde antwoord. Van geen naar één kind is natuurlijk de grootste verandering. Je wordt voor het eerst moeder, bent ineens verantwoordelijk voor een kleine baby, hebt nog geen idee hoe zo’n klein mensje precies werkt, je leert duizend-en-één nieuwe kanten van jezelf kennen enzovoorts. Dat is mentaal vooral best een ding. Maarrrrr van één naar twee vond ik fysiek weer veel pittiger. Want je hebt écht nooit meer rust. Je sjouwt je een breuk, komt immer handen en ogen tekort en een nacht doorslapen is een unicum. Maar er was meer waar ik bij de tweede overgang echt even aan moest wennen.

De luiertas
Ik was al zo blij dat ik geen hele hutkoffer meer hoefde mee te sjouwen als ik met Ticho ergens naartoe ging. Gewoon een luier en een kleine verpakking billendoekjes in mijn handtas en gaan met die banaan. Nu ik met twee kleine draken zit opgescheept, kan ik beter een XXL trolley meenemen. Want flesjes, luiers, extra kleren, thermoskan, flesje water, billendoekjes, matje, mini verzorgingsproducten und so weiter. Ik heb een gruwelijke hekel aan de luiertas en kan niet wachten tot dat ding in de container kan. Ik denk dat ik er gewoon nooit aan ga wennen. Onlangs hoorde ik trouwens iemand vertellen dat zij helemaal geen luiertas gebruikt. Kan iemand mij uitleggen hoe dat precies werkt?

De onvoorspelbaarheid
Met twee kleine kinderen kan ik simpelweg niet verder dan een uurtje in de toekomst kijken. Want die dagen, die zijn zó onvoorspelbaar. Ik weet gewoon nu nog niet of ze over twee uur allebei slapen, allebei wakker zijn, de boel op stelten zetten, er eentje niet te pruimen is enzovoorts. Mijn dagen zijn onwijs onvoorspelbaar en plannen zit er gewoon niet in. Hartstikke leuk dat ik bedacht had om aan het einde van de middag mijn boodschappen te doen, maar dikke kans dat dat om duizend-en-één redenen niet gaat werken. Door de overgang van één naar twee kinderen leer ik echt om in het nu te leven.

De ochtendspits
Op de dagen dat ik werk is de ochtendspits een taak van de man des huizes. Dat vind ik top, want ik weet hoe erg die race tegen de klok is. Het scheelt natuurlijk dat ik het ochtendprogramma voor mijn rekening neem als we in principe nergens om een bepaalde tijd hoeven te zijn, maar dan alsnog. Met één kind was het nog wel te doen, dan hoef je je immers enkel en alleen daarop te focussen, maar met twee (redelijk afhankelijke en niet bepaald zelfstandige) kinderen is de ochtendspits heftig. Ik heb ook niet de discipline om er eerder uit te gaan zodat ik mezelf alvast klaargemaakt heb, dus we eindigen altijd redelijk bezweet en buiten adem aan het ontbijt. Zonder mascara. Ben altijd weer blij als het 09.00 uur is en we goed en wel opgestart zijn en ik mijn (meestal niet zo warme) koffie kan drinken.

Aandacht verdelen
Op voorhand voelde ik me al zo vreselijk schuldig als ik erover nadacht dat ik straks niet meer alle aandacht voor de oudste zou hebben. In de praktijk is dat ook het geval. Het verdelen van mijn aandacht tussen twee redelijk aandachtvragende kids is best een ding. Ik blijf het moeilijk vinden en ik háát het nog steeds als ik de peuter teleur moet stellen omdat ik even mijn handen vol heb aan zijn zus, of als ik zijn zus moet laten gillen omdat de peuter mij harder nodig heeft. Aandacht verdelen tussen twee kinderen is volgens mij wel de allergrootste uitdaging.

De vermoeidheid
Met Ticho waren we gezegend met een goede slaper. Eigenlijk sliep hij vanaf dag één als een roosje. En inmiddels is dat met Tess niet anders. De kleine meid krijgt nog wel een ‘late’ voeding, maar rond 22.00 liggen we doorgaans allemaal wel op één oor. Tot de volgende ochtend, meestal rond een uur of half acht. Wat zeur je dan? Nou, ik ben alsnog immer vermoeid. Want die dagen, die vreten zoveel energie. Ik zit werkelijk geen seconde stil, ben altijd voor de kids aan het draven, de bende aan het opruimen of mezelf van wat eten aan het voorzien. Tijd voor middagdutjes is er nauwelijks meer en ik mag al in mijn handjes knijpen als ik langer dan vijf minuten ongestoord naar GTST kan kijken. Tel daar bij op dat ik als ik moet werken gewoon om 06.00 uur naast mijn bed sta en je begrijpt: moe. Gelukkig ga ik redelijk goed op koffie én ben ik van nature behoorlijk actief, dus ik heb niet het idee dat er heel veel onder mijn chronische vermoeidheid lijdt.

De overweldigende liefde
Ja, lekker cheesy, maar het is echt zo. Als ik mijn twee kids om me heen heb en ik zie er eentje lekker spelen en de ander vrolijk kraaien, dan plof ik zowat uit elkaar van liefde. Ik dacht dus oprecht dat het onmogelijk zou zijn om van een tweede kindje net zoveel te houden als van een eerste, maar natuurlijk kan dat wel. Evenveel en van allebei nog een beetje meer. Wat ik daar overigens wel een keerzijde van vind, is dat je je ook twee keer zoveel zorgen maakt.

En dat waren ze, de dingen waar ik best eventjes aan heb moeten wennen. Nu we bijna vijf maanden onderweg zijn loopt het allemaal echt wel aardig op rolletjes hoor, maar ja, die overstap van één naar twee kids, die vond ik pittig. “Een tweede doe je erbij” gaat voor mij absoluut niet op. Herkenbaar voor iemand?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Hier dezelfde situatie en ik herken alles wat je beschrijft. Tegen mij zeiden mensen ook ” ach die tweede gaat zo mee in het ritme” nou dat vond ik echt niet! Ben gezegend met 2 redelijk makkelijke kindjes maar de eerste tijd vond ik best pittig. Gelukkig knal ik ook vaak uit elkaar van trots en liefde voor mn kleine apies 🙂

  2. Van een naar twee vond ik niet zo’n overgang. Drie naar vierv wél🙈. Wat betreft die luiertas, die heb ik ook geen… neem in mijn tas een luier en doekjes mee, en als het nodig is een fles maar verder niets.. denk dat ik daarin meer een uitzondering ben hoor🙈.

  3. Heel erg herkenbaar! Nu is de 2e bij mij ook nog een baby die graag overdag aan me vastgeplakt zit. Dus ik verschoon poepluiers van een dreumes met een baby in draagzak erbij . Of dat ze net allebei tergelijk eten moeten. De 1 de fles en de ander zijn avondten, nou je word dan wel creatief haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *