Momlife

Monthly update T&T: #3

We zijn weer een maand verder – en wat voor eentje – dus het is tijd voor een nieuwe update van mijn twee T’s. Wat is er afgelopen maand allemaal gebeurd? Hoe hebben ze zich ontwikkeld? Hebben ze nog nieuwe kunstjes?


Het zal niemand ontgaan zijn: onze Ticho is afgelopen weekend twee (TWEE!) jaar geworden. Ik vind het nogal wat. Twee jaar, zo groot alweer. Het lijkt wel gisteren dat hij werd geboren, dat we begonnen aan ons avontuur als papa en mama van zo’n mini-mensje. En nu ineens is hij al twee. Tess tikt as we speak de vier-en-een-halve-maand aan. Ook daar lijkt geen rem op te zitten. Nog drie keer zo’n periode en… Nee, grapje, daar wil ik echt nog niet aan denken. Tessie blijft forever mijn baby. Al denkt ze daar zelf wel ietsje anders over.

Ticho – 2 jaar
We beginnen weer met mijn peuter (WAHHHH), al heb ik daar niet zo heel erg veel over te vertellen. Een beetje de dingetjes die we al wisten, met hier en daar een nieuw feitje. Gaan we!

  • Het slapen in een groot bed is niet te doen met dit kind. Hij komt er continu uit en staat dan gniffelend en soms zelfs gierend van de lach op de gang. We hebben echt van alles geprobeerd, van boos worden tot niets zeggen en van lief terugleggen tot er eventjes bij kruipen, maar helemaal niks werkt. Het heeft me twee avonden anderhalf uur gekost voordat hij sliep en daarna heb ik besloten om het over een paar weekjes maar weer te proberen. Tess past nog prima in het wiegje en haar nestje, dus hij heeft nog even de tijd (en natuurlijk, als hij het niet wil of het werkt niet, dan kopen we gewoon een extra ledikant).
  • Hij is ineens helemaal into de bal. Niet per se gooien en vangen – zoals wij misschien stiekem toch wel chill zouden vinden want korfbal is voor ons gewoon heel handig en leuk – maar vooral voetballen. Panna, het liefst. Mijn vader helemaal blij mee natuurlijk en wij vinden het ook allemaal wel prima hoor. Ben allang blij dat hij een bal interessant vindt en laat hem er lekker zelf mee experimenteren.
  • Ticho is dol op zijn beer en zijn poes. Die twee knuffels liggen altijd bij hem in bed en hij rust niet voordat ze ook daadwerkelijk op de goede plek liggen: Flip onder de rechterarm, poes onder de linkerarm. Omdat ik zo geen zin heb in taferelen van een verloren knuffel of in een dreumes met altijd en eeuwig een knuffel onder zijn arm, mag hij die twee beestjes alleen in bed. Iedere ochtend nemen we met een vrij uitgebreid ritueel afscheid van Flip en Poes, meestal gepaard met enige teleurstelling. Maar nu heeft die kleine slimmerd dus iets nieuws bedacht: de Babyborn (beeeeeebie, zoals hij het zelf noemt) moet overal mee naartoe. En nu loop ik dus alsnog met een kind met pop onder zijn arm door de winkels.
  • Dat wij gezegend zijn met een heerlijk lief kind dat wisten we al, maar afgelopen maand stond echt wel een beetje in het teken van kusjes en knuffels. Niet normaal hoe graag mijn kleine vriend bij me op de bank kruipt en zo heerlijk tegen me aan schuift. Hopelijk is Tess net zo’n knuffelkont.
  • De woordenschat van Ticho groeit echt met de dag. Hij herhaalt werkelijk alles. Ik vind het zó bijzonder hoe dat werkt.
  • We zijn afgelopen maand voor het eerst naar het bos geweest en onze kleine padvinder vond het hartstikke leuk. Overal blaadjes, steentjes, takjes: genoeg om mee te sjouwen. Op zijn dooie gemakkie liep hij vijftig meter achter me te zeulen met alles wat hij maar vinden kon. Een boswandeling houden we er dus in.
  • We zijn afgelopen maand ook voor het eerst met de trein geweest. En ook dát vond de smurf machtig interessant. Een beetje spannend ook wel, want hij hield zich stevig beet aan het tafeltje. De conducteur vond het ook allemaal aandoenlijk, dat kleine jochie dat heel de tijd riep: “kijk mama kijk wat doet ie mama kijk boot boom auto auto mama kijk!” Toen we op onze eindbestemming waren kreeg de conducteur een high five en daarna werd de trein fanatiek uitgezwaaid. Voor herhaling vatbaar!

Tess – 4 maanden
Door naar ons andere kind: Baby Tess. Inmiddels ruim vier maanden oud en hoewel ik het eigenlijk nog wel wist van deze fase bij Ticho, vind ik het tóch weer schrikbarend hoe snel het allemaal gaat. Hoe ze binnen mum van tijd van een hulpeloos klein schreeuwend baby’tje is veranderd in een lachende meid met blauwe ogen die licht geven en een kop zo kaal als haar vader.

  • Eerst dus maar even over die kale kop: Ticho heeft idioot veel haar. Vanaf de dag dat hij geboren werd was het een soort pruik. Ik heb altijd geroepen: zul je zien, heb ik een jongen met veel en lang haar en krijg ik straks een meisje die het eerste jaar kaal blijft. En jawel, Tess haar kapsel lijkt nog nergens op en die kale plek op haar achterhoofd is gigantisch. Denk dat ze pas rond haar vierde verjaardag haar eerste vlechtje krijgt.
  • Ze kan rollen! Het zat er echt al een poosje aan te komen want ze was steeds zó dichtbij, maar een week of vier geleden rolde ze voor het eerst volledig om. Dit kind is overduidelijk vlotter dan haar grote broer, dus sowieso pas na een half jaar begon met heel voorzichtig zijn grote teen bewegen.
  • De nachten zijn echt top. Ze slaapt sowieso negen uur aaneengesloten – gemiddeld genomen van 22.00 tot 07.00 – en als we haar ’s ochtends niet wakker maken dan kan het ook zomaar 08.30 uur zijn eer ze ontwaakt. We boffen!
  • Veel mensen hadden het mij al verteld: meisjes kunnen krijsen. En ja, onze Tess dus ook. Niet van verdriet of woede, maar gewoon random gillen. Voor aandacht ofzo.
  • We mochten ons aan het begin van vorige maand weer melden op het consultatiebureau en de conclusie aldaar was: een grote meid. Ja, dat hadden we zelf ook al geconstateerd. Ze was op 3 oktober 64 centimeter lang en woog 6300 gram. Morgen mogen we ons weer melden, dus ik ben benieuwd wat dan de stand van zaken zal zijn.
  • Er lijkt iets meer ritme in de dagen te komen. Als Tess ’s ochtends wakker wordt krijgt ze beneden haar flesje, vervolgens speelt ze een uurtje of anderhalf met haar broer en daarna gaat ze weer slapen. Meestal een uurtje of anderhalf. Vervolgens houd ik haar tot na de lunch beneden om vervolgens rond 12.30 tegelijk met Ticho te gaan pitten. En tja, dan slaapt ze een gat in de dag. Het is rustig 16.00 uur voordat we weer een teken van leven krijgen. Mij hoor je niet klagen.
  • Ze is van onze slaapkamer af. Het werd wel een beetje tijd. Helemaal hartstikke cosy hoor, dat rooming-in, maar rooming-out bevalt ook prima.
  • Maat 68 jongens. Maat 68. Ik kan het gewoon niet aan. Weet je hoeveel babykleren ik afgelopen weken in dozen heb staan doen. Voor… tja, nooit. Ik ben nogal hormonaal, maar kan het gewoon écht niet aan.

En dat was het voor nu. Weer genoeg gebeurd in de afgelopen maanden en nu we een heuse peuter hebben in plaats van een dreumes heb ik zo’n donkerbruin vermoeden dat de ontwikkelingen niet stil gaan staan. Volgende maand dus gewoon weer een update.

Wil je nou niets missen en van alles op de hoogte blijven? Volg me dan zeker op Instagram (@anoukzwager). Daar deel ik naar hartenlust de updates van onze T’s!

Bedankt voor het lezen!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *