Momlife, Persoonlijk

Een terugblik op het afgelopen jaar

Het zijn 365 dagen. Soms 366. Dat lijkt een soort eeuwigheid, maar sinds ik moeder ben voelt het eerder als 365 seconden. Minuten, op sommige moeizame dagen.

Het is vandaag twee jaar en dus twee keer 365 dagen geleden dat ik werd opgenomen in het Albert Schweitzer Ziekenhuis in Dordrecht om te bevallen van onze zoon. Ons eerste kind. Nieuw leven, een baby, onze wereld op z’n kop. Ik was zenuwachtig en gespannen, maar ook enorm nieuwsgierig naar alles wat er ging gebeuren. Wat ons te wachten stond. Hoe zou het zijn? Hoe zouden we onze rol als ouder vervullen? Hoe zou ons kind eruit ziet? Hoe zou zijn karaktertje zijn? Zoveel vragen waar we toen nog geen antwoord op hadden. En nu zijn we zomaar ineens twee jaar verder. Staan er morgen twee kaarsjes op de taart. Zijn wij al twee jaar papa en mama en verrijkt hij al twee jaar op zoveel verschillende manieren ons leven.

Ticho de Jong, geboren op 4 november 2016 om 22.45 uur. Een flink jochie, 54 centimeter lang en 4200 gram zwaar. Een ontzettend rustige baby, snel tevreden, dol op slapen. En op eten. Tilde pas na bijna vier maanden zijn hoofdje op. Begon vlak daarna met rollen. Eerst alleen van rug naar buik, om vervolgens te gaan krijsen zodat hij teruggerold zou worden. Niet veel later ging hij rollend door het huis. Zitten lukte vrij snel. Zeven maanden oud, zat ‘ie stabiel rechtop. Daarna werd het tempo wat teruggeschroefd. Tijgeren, kruipen, staan: geen enkele haast bij de baby. Het kwam uiteindelijk allemaal wel goed. Op zijn eerste verjaardag kroop hij door het huis, stapte hij langs de tafel en wist hij precies hoe het werkte met de trap op en af.

Na die eerste verjaardag is zijn ontwikkeling niet gestopt. Sterker nog, de stappen zijn misschien wat minder groot, maar het zijn er wél ontzettend veel.

Aan de wandel
Dat lopen, dat moest en zou toch voor de wintersport wel lukken. Want ik dacht dat dat handig zou wezen. Aangezien ik inmiddels bijna 25 weken zwanger was van baby nummer twee, wilde ik het tillen van onze ietwat zwaarlijvige dreumes tot een minimum beperken. Hij luisterde, want drie weken voordat we af zouden reizen naar de bergen zag hij het licht en stapte zo van de ene naar de andere kant van de kamer. Trots dat ‘ie was. En ik ook. Fijn, nu kon ‘ie gewoon zelf lopen en dat zou me een boel gesjouw besparen. Grapje natuurlijk, want waar de eerste stapjes nog wat voorzichtig waren, ging hij er daarna als een haas vandoor óf hij besloot geen zin te hebben in het kunstje. Het duurde echt wel een paar maanden voordat hij het lopen goed onder de knie had en hij ook daadwerkelijk zelf ‘grotere’ afstanden kon afleggen. Inmiddels is het rustig wandelen overgegaan in een soort van rennen en heeft hij geen boodschap meer aan bij mama blijven. De grote wereld moet ontdekt worden en als het effe kan, dan liever niet vanuit de buggy.

Hi-ha-holiday en een baby
Op die wintersport na, zijn we het afgelopen jaar niet op vakantie geweest. Main reason: zijn zusje werd geboren. En noem me een zeikert, maar mijn huishouden optillen en ergens anders voortzetten onder het mom van ‘vakantie’, nee, daar zag ik niet zoveel in. Over dat zusje gesproken: dat was best even wennen voor de kleine boef. De eerste dagen was hij onwijs lief, maar daarna werden papa en mama toch wel een beetje uitgetest. Gelukkig was het van korte duur en kan ik nu niet anders zeggen dan dat Ticho echt de allerliefste grote broer is die je maar kunt wensen. Hij houdt Tess overal in de gaten, gaat meteen polshoogte nemen als iemand anders in de wagen kijkt of haar vast heeft, hij komt per dag twintig keer een kusje geven, hij wil haar de fles geven, komt met spuugdoekjes aansjouwen als er melk uit haar mond loopt en zo kan ik nog wel duizend dingen noemen. Het maakt me zo trots dat hij, terwijl hij nog zo klein is, al zo goed weet dat Tess bij hem hoort en dat hij haar zo lief benadert. Zo’n grote broer, die wil je gewoon. Hopelijk blijft dat zo, want dat zou me echt een partij kopzorgen schelen over een jaar of vijftien.

Schooltje
Op dinsdag en donderdag is het tijd voor het KDV. Ticho noemt het zelf zijn schooltje. Man, wat hebben we lopen klooien daar. Als we hem achterlieten dan brak hij heel de buurt af en eigenlijk begon dat al zodra we naar de auto gingen. Doet een moederhart geen goed. Gelukkig was het vaak de taak van papa om hem weg te brengen en dat was maar goed ook. Uiteindelijk besloten we om hem een extra dag weg te brengen en eigenlijk gaat het sinds dat moment stukken beter. Dat ook zijn kleine zusje met hem meegaat werkt ook mee. Hij is mega trots en hangt ontzettend de grote stoere broer uit. Op de dagen dat hij naar het KDV gaat is hij vrolijk, zwaait zijn vader fanatiek uit en als papa niet snel genoeg vertrekt dan zegt ‘ie: “papa uit.” In dat opzicht is hij heel erg gegroeid.

Praatjesmaker
Iets anders wat vooral de laatste maanden enorm ontwikkeld is, is de woordenschat van de bijna-peuter. Hij onthoudt tegenwoordig alle namen, weet precies wie wie is, kan in korte zinnetje communiceren, praat alles na en wordt een tikkeltje boos als we niet direct begrijpen wat hij bedoelt. Zijn favorieten zijn:

  • “Mijn papa!” – naar iedereen die het maar horen wil.
  • “Tiezo nie slapuh” – betekent “Ticho niet slapen” en dat horen we meestal rondom het middagdutje.
  • “Speeltuin gommol” – en dan komt hij aan met zijn kaplaarzen. Of we even naar de schommel in de speeltuin kunnen lopen.
  • “Miemol wassen” – tja, onder de douche, even zijn piemel wassen.
  • “Tessie kroeluh” – en dan een tikkie hardhandig zijn zus pletten.

Verder roept hij per dag minstens twintig keer ‘auto’, ‘vliegtuig’, ‘vrachtwagen’, ‘zelluf doen’, ‘nanaan’, ‘vogel’ en ‘pakkuh pakkuh’. Dat laatste betekent dus dat we rondjes achter elkaar rondom het kookeiland gaan rennen. Oh die Ticho, hij kan zo lekker kletsen.

En buiten dit alles is hij ook nog steeds een enorme knuffelkont. Hij komt geregeld even bij me op de bank zitten, pakt dan mijn hand en legt deze om zichzelf heen. Duim in zijn mond – altijd die duim in zijn mond – en hoofd op mijn schouder. Iedere avond roept hij “tot morgen mama” en “love you”. Zijn favoriete spelletje is rondjes om het kookeiland rennen, hij zit nog steeds graag hele dagen op de schommel, is dol op hondjes en allerlei andere dieren, spot iedere vogel, hoort ieder vliegtuig en ruikt de fruitmand van drie kilometer afstand. Hij springt een gat in de lucht als we patatjes eten, maar peuzelt net zo graag een bordje bloemkool leeg. Slapen doet ‘ie doorgaans hartstikke goed, maar dan wel in het ledikant en liever niet in zijn grote bed. Als het aan hem ligt dan drinkt hij niks anders dan ‘appelsappie’ of ‘melkie’, bestaan zijn tussendoortjes uit rozijnen en spekkies en is het vitamine D pilletje een heuse traktatie. Onze Ticho, zo lief, zachtaardig, een kat-uit-de-boomkijker maar licht ontvlambaar als iemand anders aan zijn speelgoed zit, grappig en voor ons meer dan perfect. Hij wordt zo snel groot. Als ik naar hem kijk dan ben ik echt alleen maar trots. Op hem, op wat hij doet en kan, op hoe hij is. Maar ook op mijzelf en op Robert, omdat we het volgens mij meer dan prima doen, dat kleine jongetje van 4200 gram en 54 centimeter opvoeden.

Morgen staan er twee kaarsjes op de taart en dat gaan wij gezellig vieren met heel veel vrienden en familie, taartjes, snoepjes, liters appelsap en cadeautjes. Ik heb er zin in!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

4 Comments

  1. Priscilla says:

    Alvast gefeliciteerd met Ticho 🎉🎊
    Een hele fijne en gezellige dag

    1. Wat lief, dankjewel!

  2. Wat een lieve blogpost. Gefeliciteerd!

    Complimenten voor je blog. Heb je niet zo lang geleden ontdekt. Volgens mij ben je een lieve mama! Daarnaast vind ik je teksten leuk en herkenbaar: we zijn even oud en werken in hetzelfde vakgebied. Bij ons komt er hopelijk ook snel een kleintje!

    1. Dankjewel. Wat een leuke en lieve complimenten 🙂 Ik hoop het met je mee, het is zo leuk om de onvoorwaardelijke liefde voor zo’n mini te ervaren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *