Persoonlijk

Ontbijten in een zijden roze kimono…

Als er iets is wat ik echt heel heel HEEL irritant vind, dan is het wel dat opschepperige gedoe wat moeders vaak tot kunst hebben verheven.

“Kan hij nog niet tijgeren?” kreeg ik met enige regelmaat te horen toen onze Ticho iedere vorm van lichaamsbeweging overbodig vond. Nee, dat kan hij nog niet. En nee, hij kan ook nog niet praten. Hij mompelt wel iets wat met veel fantasie door zou kunnen gaan voor papa of mama, maar veel verder dan dat is de woordenschat nog niet ontwikkeld. En nee, hij ziet geen verschil tussen rood en blauw. Hij heeft geen idee dat zes vóór zeven komt en negen na acht.

Onzeker
Maar hij is wél heel lief. Slaapt als een roosje. Eet als een bootwerker. Kan eindeloos met zijn moeder kroelen. Is heel zoet. Kan zichzelf uitstekend vermaken. En toch, ondanks al die mooie eigenschappen en de prachtige emotionele ontwikkeling van mijn oudste kind, kon ik soms best onzeker worden als ik weer eens geconfronteerd werd met de kunstjes van kinderen die zo ongeveer even oud als hem waren. Die wél konden tijgeren. Of lopen zelfs al. Want communiceren en in de meeste gevallen ook ongegeneerd opscheppen over de kunstjes van de kids, dat behoort tot de toptalenten van zo ongeveer alle moeders. Hij loopt, ze praat, het kruip, ze rolt, hij piest op het potje (ja, er zijn moeders die dat op social media delen, inclusief foto’s van vier druppels urine in een potje), hij kan tot tien tellen, ze weet alle kleuren, ze spreekt volledige zinnen in acht talen, hij leest de nieuwste Dan Brown in het Chinees en is pas drie jaar oud enzovoorts.

Ze rolt!
Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik me er ook schuldig aan maak. Want ja, toen ons Tessie onlangs begon met rollen, deelde ik dit ook direct met vriendinnen en benoemde het ergens op social media. Want oh, ik was zó trots. Mijn meisje, nog niet eens vier maanden oud, rolde gewoon van haar rug naar haar buik. Heel de wereld mocht het weten. Tot ik een berichtje kreeg van een moeder met een dochter, twee weken ouder dan Tess. Die vroeg mij of dat niet heel snel was. En op dát moment voelde ik precies wat zij gevoeld moet hebben. Dat gevoel van “zijn zij nou zo snel of zijn wij nou zo langzaam?” Misschien was zij wel een beetje onzeker geworden door mijn post. Twijfelde zij ineens aan de ontwikkeling van haar eigen dochter. Ik paste de tekst wat aan en nam me voor om dit soort tafereeltjes met iets meer nuance óf gewoon helemaal niet meer te delen.

Ontbijten in een zijden kimono
SIRE (je weet wel, van die ‘jongens moeten jongens zijn’ campagne) lanceerde enige tijd geleden de campagne ‘voor wie doe jij het eigenlijk?’ en dat is wat mij betreft een schot in de roos. Want op social media roeptoeteren we massaal over de geweldige resultaten van onszelf of de kinderen. Spreken we over de uitzonderlijke talenten van het nageslacht. Delen we de mooiste kiekjes in de meest prachtige outfits. Vertellenn we dat we altijd en eeuwig de mooiste reizen maken en doen we net alsof we ontbijten met een roze fles champagne, heliumballonnen, appeltaart en pizza, op een keurig opgemaakt bed met glitterende bedsprei, het haar in de krul, make-up on fleek in een zijden roze kimono met in sierlijk gouden letters onze naam erop geborduurd. Maar voor wie doen we dat eigenlijk? Wie willen we nou overtuigen van hoe geweldig ons leven is? Of hoe goed we ergens in zijn?

Druk opleggen
Waar ik nooit zo heel erg bij stilgestaan heb, is dat het ook een soort druk met zich meebrengt. Want ik kan bijvoorbeeld wel heel hard roepen hoe goed mijn kind kan voetballen, als hij het nou helemaal niet zo leuk vindt of hij verliest een keer, zou hij zich dan door mijn gedrag niet heel erg een mislukking voelen? Of naar een ander geredeneerd: hoe moet het voor mensen zijn waarbij het talent voor bepaalde tak van sport een tikkie ontbreekt: maak ik die mensen dan niet extra onzeker door te benoemen dat mijn koter dat heus allemaal hartstikke goed kan? En dan de vraag: voor wie doe ik het eigenlijk? Want het is natuurlijk een veel beter plan om je trotse gevoelens op het lijdend voorwerp te projecteren in plaats van op de buitenwereld die er ten eerste geen bal mee te maken heeft en er ten tweede misschien wel een vervelend gevoel aan overhoudt van.

Dusssss note to self: minder van de daken schreeuwen hoe talentvol, snel, slim, intelligent en weet ik het wat nog meer mijn kinderen zijn. Dat mag ik mijn koters wel vertellen, graag en vaak zelfs, maar daar hoef ik niet heel de wereld mee te vermoeien. Hou het maar gewoon bij karaktereigenschappen, zoals lief, grappig en ja, vooruit, mooi mag ook.

Uiteindelijk weet ik – uit ervaring ja ja – dat ieder kind zijn eigen tempo hanteert en dat iedereen zijn eigen talenten heeft. En dat is echt geen wedstrijdje. Benieuwd naar de campagne van SIRE? HIERRRR kun je er alles over lezen, vinden en bekijken! Wat ik verder nog een interessant artikel vond over dit onderwerp vind je HIER: van JM Ouder, over schoolpleintaferelen en onzekerheid.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

7 Comments

  1. Oh zo herkenbaar! Ons zoontje is in september 1 geworden en heb al regelmatig de vraag gehad; loopt hij nou nog niet? En ik denk dan; ik heb geen haast, jij wel? Verschrikkelijk.. top blog! Fijn om te weten dat ik niet gek ben!

  2. Ik probeer me er nooit zoveel van aan te trekken maar het maakt je altijd onbewust onzeker en er is geen reden voor! Het begon al met dat sommige moeders met 38 weken al bevielen en ik met bijna 42 weken. En zo ging het verder… ik ben zelf altijd zo benauwd dat ik ga ‘opscheppen’ dat ik soms juist het tegenovergestelde doe en juist verkondig wat ze nog allemaal niet kan (met een grappige ondertoon) terwijl ik enorm trots op mijn dochter ben voor wat ze kan! Maar dat houd ik dan maar voor mezelf, mijn man en de opa’s en oma’s 😉

    1. Ahhh dat van die grappige ondertoon vertellen wat er allemaal nog niet lukt, zooooo herkenbaar! Ik lachte het ook altijd maar een beetje weg als mensen grapjes maakten over mijn bolle buddha die niet bewoog.

  3. Leuk stukje! Ik bedenk me tegenwoordig dat niemand nu nog vraagt op welke leeftijd mijn peuter nou precies begon met tijgeren/lopen/praten en dat het dus maar heel kort interessant is voor de buitenwereld hoe snel hij is qua ontwikkeling… voor jezelf en je familie is het gewoon leuk om te weten in welke fase je zit op een bepaald moment, verder maakt het weinig uit, vooral als de ontwikkeling binnen het gemiddelde verloopt. Maar misschien fungeert social media wel een beetje zoals soaps op de televisie, leuk om naar te kijken maar niet hetzelfde als het echte leven 😉

    1. Ohh echt he?! Ik geloof idd dat niemand behalve ikzelf nog weet wanneer hij bepaalde dingen ging doen. En ja, social media is een soort soap hoor en hoewel we bij een soap allemaal weten dat Ludo echt niet voor de tiende keer uit de dood is opgestaan, lijken we met social media soms een beetje te vergeten dat het maar een fractie van de werkelijkheid is…

  4. Heel goed geschreven, zó waar! Overigens is dit ook de reden waarom er zoveel mensen rondlopen met een depressie, vooral jongeren zijn heel vatbaar voor de “onechtheid” op social media. Ik kan daar zelf wel doorheen prikken, al die “perfecte” plaatjes, maar mijn kinderen groeien hier dus in op… dat vind ik soms wel zorgwekkend!

    1. Dat van die depressie vind ik altijd zo schokkend inderdaad. En zorgwekkend ja, want over een paar jaar zien onze kinderen ook al die perfecte plaatjes op social media en gaan ze misschien wel denken dat dat allemaal normaal is. Ik heb er echter ook wel vertrouwen in dat we daar als maatschappij in mee zullen groeien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *