Momlife

Hier moest ik aan wennen bij een meisje

In principe is een baby een baby. Die huilen. Jammeren. Drinken. Poepen. Slapen (als je geluk hebt). Jongetje of meisje, dat maakt niets uit. Toch?

Met eerst een zoon en daarna een dochter hebben wij van beide smaken een exemplaar in huis. Hartstikke leuk natuurlijk, maar ik was ten eerste zo gewend aan het zorgen voor een zoon en ten tweede helemaal niet bedacht op het feit dat ik überhaupt een meisje zou baren, dat er toch best wat dingen zijn geweest waar ik enorm aan moest wennen.

DISCLAIMER: Ik hoopte dat dit stukje tekst niet nodig zou zijn, maar helaas helaas, er zijn mensen die het nodig vinden om te roepen dat HET TOCH ALLEMAAL NIETS UITMAAKT WANT HET VERSCHILT PER KIND EN HET ÉÉN IS NIET BETER DAN HET ANDER. Voor deze mensen: bedankt voor jullie waardevolle toevoeging. Ik ben gelukkig in principe nog niet helemaal krankjorum, dus ik snap heus wel dat het per kind verschilt. En nergens, maar dan ook nergens kun je lezen dat ik een jongetje leuker vind dan een meisje of andersom. Dat is namelijk absoluut niet aan de orde en ook not the point van dit verhaal. Dus neem het allemaal niet zo serieus. Zou echt zonde zijn als je door onderstaand lijstje – wat mijn persoonlijke ervaring is en waar je absoluut anders over mag denken – een rotdag hebt. 

Verschonen
Tja, het grootste verschil zit natuurlijk in de luier. Het schoonboenen van een jongetje gaat echt vele malen makkelijker dan het schoonboenen van een meisje. Maar echt. Daar denk je dus nooit over na, tot je een beetje met je handen in het haar – of de poep – aan zo’n commode staat. Bij een jongetje is het allemaal gesloten en kun je naar hartelust wrijven met die vochtige doekjes, maar in het geval van een dochter is enige voorzichtigheid geboden. Voor je het weet verdwijnt de viezigheid op plekken waar je het niet wilt hebben. Wat verschoningstechnisch trouwens ook best een noemenswaardig verschil is, is dat een meisje aanzienlijk minder (natte) schade toericht als ze besluit te plassen op het moment dat de luier wordt geopend. Daar staat dan wel weer tegenover dat voor een meisje ongeveer vier pakjes billendoekjes nodig is per sessie, terwijl je er bij een jongetje vanaf komt met een halve. See, de meeste verschillen tref je aan tijdens de luierwissel.

Het volume
Ik werd er al voor gewaarschuwd. Niet alleen omdat wij met Ticho een enorm rustig kind hadden, maar ook omdat we dit keer een meisje kregen. En meisjes, die zijn niet rustig. Tenminste, niet als ze eenmaal hun strot opentrekken. Dat kan ik inmiddels beamen. Natuuuuuuurlijk huilde Ticho ook weleens en ook dat deed echt wel een beetje pijn aan mijn oren, maar het volume dat Tess produceert is Niet Normaal. Maar echt niet normaal. Zo afschuwelijk hard kan ze krijsen. Als mevrouwtje honger heeft of haar broek zit vol – of er is iets anders onverklaarbaars aan de hand – dan horen niet alleen wij het, maar is ook de rest van het dorp (misschien zelfs wel de provincie) op de hoogte. En trouwens niet alleen met huilen hoor. Ook als ze vrolijk ligt te kirren dan is dat meteen op standje marktkoopvrouw.

Zo. Veel. Roze
Tja, voor iemand die het eigenlijk allemaal niet zo op roze meuk had ben ik aardig bijgedraaid (als in: all pink everything hiero), maar in den beginne moest ik daar wel aan wennen. Roze doekjes, roze dekentjes, roze jurkjes, roze voetenzak, roze alles. Als ik in de kledingkast van onze dame dook dan voelde dat als een snoepwinkel zo zoet en haar kamer leek aardig op een kermisattractie zo roze. Inmiddels vind ik dat de normaalste zaak van de wereld.

De nieuwsgierigheid en alertheid
Ik weet dat je twee kinderen niet met elkaar kunt vergelijken en ik weet ook dat het hartstikke afhankelijk van een persoonlijkheid is in plaats van geslacht. Toch denk ik dat het nieuwsgierige en alerte karakter van onze Tess echt wel een klein beetje samenhangt met het feit dat ze dus een meisje is. Ik zie het ook bij vriendinnen om me heen: al die dochters zijn nieuwsgierig, alert, actief, reuze snel met allerlei ontwikkelingen en ze houden de godganse dag alles nauwlettend in de gaten. Dat doet Tess dus ook. Voor een uitgebreid tukkie heeft mevrouw geen tijd want stel je voor dat je dan iets mist. Zachtjes de deur openen om te kijken of ze nog slaapt is een slecht idee want ze heeft binnen twee tellen door dat je er bent. Haar hoofd optillen deed ze na een paar dagen al want zo kon ze het allemaal gewoon veel beter observeren. Dat werk. Ze is er maar druk mee. Ben ik dus niet gewend want Ticho vond iedere vorm van contact zoeken met de rest van de mensheid niet zo nodig. Die sliep liever.

De kosten en de complexiteit van een outfit
Jurkjes, rokjes, maillotjes, broekjes, leggings, sokjes, kousen, haarbandjes, rompers: de kledingkast van een meid bestaat uit duizend-en-één verschillende dingen. Niks geen gewoon spijker- of joggingbroekje met een stoere trui. Voor menig moeder misschien fantastisch hoor, dat er zoveel geshopt kan worden, maar mijn gevoel voor mode is heel ver te zoeken dus ik vind het vooral een ingewikkelde en bovendien ook schreeuwend dure toestand.

Gelukkig weet ik me al een paar maanden aardig te redden als girlsmom. Vooralsnog geen klachten van onze Tess. Haar kledingkast is gevuld, billen immer schoon en ze mag krijsen wat ze wilt. Ik ben inmiddels Oost-Indisch doof. Of gewoon echt doof.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen, volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Ooh dit is allemaal zo herkenbaar. Al is onze dochter wel iets rustiger en gemakkelijker dan onze zoon

  2. Heel herkenbaar. Vooral het verschonen 😅 Alleen heeft onze zoon juist meer volume, die schreeuwt echt als een vent als m iets niet lukt.

  3. Haha, je disclaimer 😉 leuk gedaan en mee eens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *