Momlife, Persoonlijk

Terrible two: dit staat me te wachten

Nog iets minder dan twee weken en dan wordt onze Ticho twee jaar oud. Verandert hij van een dreumes in een peuter. Daar kijk ik enorm naar uit, maar het schijnt ook een vrij pittige nieuwe fase te zijn. Ik las me in en deel hier vandaag mijn bevindingen.

Twee is nee. Je hebt er ongetwijfeld weleens van gehoord. Die fase leek voor mij altijd een enorme ver-van-mijn-bed-show, maar zonder dat ik het echt in de gaten had zijn we bijna twee jaar verder en staat die heuse peuterpuberteit voor de deur. Daar heb ik zo mijn verwachtingen van en een beeld bij.

Nee!
Ik denk dat deze combinatie van drie letters één van de eerste woordjes van onze Ticho geweest is. Hij wist al vrij snel van het bestaan van ‘nee’ af en ook de betekenis had hij vlug in de gaten. Meestal is het antwoord op iedere vraag ‘nee’. Wil je bloemkool? Nee. Gaan we slapen? Nee. Moeten we even je luier verschonen? Nee. Maar als ik hem vraag: is mama je beste vriendje? Dan zegt hij altijd ja. En zolang dat het geval is, hoor je mij absoluut niet klagen. Die nee-fase, dat ga ik echt wel overleven.

Grenzen opzoeken
Ik denk dat ik een redelijk chille moeder ben. De kids mogen bij mij eigenlijk bijna alles wel zelf ontdekken en ik wil ze het (zelf)vertrouwen geven om hun eigen keuzes te maken en daar dan ook verantwoordelijkheid voor te nemen en eventueel van te leren. Dat werkt zo met bijvoorbeeld kledingkeuzes (maar geloof me, als hij in zijn Bumba-verkleedkleding naar de supermarkt wil dan grijp ik wel in hoor en als ik geen zin heb in die eeuwige kaplaarzen dan beperk ik zijn opties tot twee paar schoenen waar hij dan zelf uit mag kiezen en die kaplaarzen ain’t one of ‘em) en met het eten. Ik vind dat bevrijdend, want ik voer geen twintig discussies op een dag maar grijp alleen in als er problemen dreigen te ontstaan, maar nu Ticho steeds ouder wordt en echt beseft dat hij een keuze heeft, kan dit ook voor problemen gaan zorgen. Want natúúrlijk komt er een moment waarop hij de keuze gaat maken waarvan hij weet dat het eigenlijk niet de juiste is. Hij gaat zoeken tot hoe ver hij kan gaan, wanneer zijn moeder zich ermee gaat bemoeien, wanneer het mis gaat. En dat is eigenlijk helemaal oké. Ik ben namelijk een makkelijke moeder, maar ook een consequente. Nee is nee en klaar is klaar. Ik kan dat dus wel hebben. Bovendien heb ik behoorlijk wat geduld. Meer dan Ticho, die heeft namelijk net zoveel geduld als zijn vader.

Melt downs
Als je zelf geen kinderen hebt dan kun je peuterdrama in de supermarkt aanschouwen terwijl je een beetje met je ogen rolt en vervolgens verzuchten dat dat rotjoch dat zo achterlijk in het gangpad ligt te krijsen gewoon echt niet naar behoren opgevoed is. Maar als je zelf wél kinderen hebt, dan weet je dat zo’n situatie min of meer onvermijdelijk is. Dat ieder kind op z’n minst één keer in zijn of haar leven en plein public gaat doen alsof zijn moeder zojuist een enorme misdaad heeft begaan waar Jeugdzorg immediately van op de hoogte gebracht moet worden. Ticho doet dat nu al en hij is nog niet eens een peuter. Niet dat hij middenin een pad gaat liggen krijsen om een snoepje, maar wel dat hij al spartelend en gillend in mijn armen hangt omdat hij weigert verder te lopen. Meestal gaat dat drama gepaard met ‘AUW MAMA AUW’ waardoor ik me enorm opgelaten voel omdat ik écht denk dat ooggetuigen denken dat ik het kind thuis met een zweep achterna zit. Nou ja goed, die meltdowns, daar zie ik wel een beetje tegenop. Omdat ik eigenlijk helemaal geen idee heb hoe ik daar het beste mee kan omgaan. Mensen die dit kunstje al geflikt hebben? De beste tip? Iemand?

Na-apen
Ticho is een kleine na-aper, nu al. Alles wat wij doen of zeggen slaat hij op en krijgen we op een later moment terug. Van behoorlijk grappige dingen (“Nee mama, we gaan die kant op”) tot minder grappige dingen (“Fuck, sukkel”). We worden ons er steeds meer van bewust dat we onze woorden met wat meer precisie moeten kiezen want we hebben natuurlijk een voorbeeldfunctie. Nu zijn veel dingetjes gelukkig nog wat te moeilijk voor hem om te herhalen, maar naarmate die woordenschat groeit en dat deeltje hersenen verder ontwikkelt, zal het wel steeds belangrijker worden. En dat geldt niet alleen voor de dingen die we zeggen, maar ook zeker voor de dingen die we doen. Waar een klein scheldwoordje me nog weleens wil ontglippen, is dat met bepaalde acties helemaal niet zo. Ik ben me nu al zo erg bewust van het feit dat Ticho een product is van wat ik erin stop. Aandacht, liefde, vertrouwen, goed zijn voor mensen (en dieren) om me heen, vriendelijk zijn, veel lachen, kroelen enzovoorts: als mijn kind in de buurt is dan let ik er zeker op dat ik niet de vermoeide, chagrijnige en geïrriteerde vrouw uithang die geen zin heeft in sociaal contact en al helemaal niets wil weten van honden/katten/geiten of whatsoever. Want ik wil niet dat mijn kind denkt dat dat de norm is. There’s always room for improvement, maar dit stukje ‘terrible two’ ga ik sowieso rocken. En als mijn kind dan af en toe per ongeluk ‘FUCK’ roept, tja, dan heb ik in ieder geval mijn best gedaan.

Volgens mij zijn dit wel een beetje de dingen die komend jaar op mij staan te wachten. Dingen waar ik me nog wel een heel klein beetje mentaal op moet voorbereiden. Wat vond jij het heftigste aan het derde levensjaar van je kind? Let me know, inclusief tips graag!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Bij mij hebben eeen 2 kindjes “last” gehad van de peuterpuberteit, of ja zij… ik denk meer dat ík daar last van had 😂. Precies wat je zegt, consequent zijn. Bij mijn zoontje pakte ik hem regelmatig gewoon op omdat hij weigerde zelf te lopen. (Het fijne was dat ik in die fase ook nog zwanger was… dus kostte me dubbel zoveel energie) uiteindelijk is alles een fase😄 en gaat het gewoon weer voorbij. Maar ik denk dat consequentie het belangrijkste is! Succes!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *