Happy Moments

Happy Moments #78

Goedemorgen deze maandagmorgen! Het weekend is weer voorbij, er staat een nieuwe week voor de deur én ik heb Happy Moments nummertje 78 (wow!) in elkaar gezet. Kijk je mee?

We hadden een redelijk rustige week. Er werd gewerkt, we gingen naar de kinderboerderij en de speeltuin, de zaterdagmiddagborrel ontbrak niet, we hadden een feestje, een gebroken nacht, ik dronk thee met een vriendin en we gingen tot slot lekker uitwaaien op het strand. Zo’n week die niet overdreven vol was – ook weleens lekker – maar waarin we ons al met al niet hebben verveeld. Ik maakte meer dan genoeg foto’s dus lets go!

Als ik maandag uit mijn werk kom, staat er een doos van mijn lievelingswinkel op me te wachten. Ik bestelde bij ZARA een stapel extra broekjes voor Ticho. We hadden er redelijk wat, maar eigenlijk net niet genoeg om hem twee keer per dag iets anders aan te kunnen trekken (en ja, dat is nodig want viespeuk en regelmatig doorlekken). Bestelde de broekjes overigens wel weer een maatje groter, zodat we er echt even mee vooruit kunnen.

Dit dus. Schooiertje wil altijd buiten hakken, bouwen, klussen, zand eten, stenen zoeken enzovoorts. Nu trekken we hem sinds een poosje dit overalletje aan, dat scheelt qua viezigheid al een slok op een borrel en bovendien vind ik hem zo echt om op te eten. Als Ticho klaar is met klussen, voer ik hem én zijn zus af naar bed. Rust in de tent!

Dinsdag wordt er gewerkt. Het is een vrij drukke dag op kantoor en ik ben blij als de dag erop zit. We schuiven bij mijn schoonouders aan voor het eten, dus dat is handig én gezellig. Als ik rond 18.45 thuis kom, vind ik een leuk cadeautje in de brievenbus, gekregen van Kim, die ik graag volg op Instagram. Ze heeft een hele leuke shop met allerlei houten producten: speelgoed, hangers, slingers, echt van alles.  Je kunt deze toffe houten kerstboomhangers nu bestellen op haar spiksplinternieuwe site: HIERRRR moet je wezen!

Grote meid houdt zelf wel eventjes haar flesje vast. Nadat deze fles erin zit, plof ik op de bank. Zo. Veel. Hoofdpijn. Robert is niet thuis en ik weet ook niet precies hoelaat ik hem kan verwachten, dus alvast naar bed gaan is niet echt een optie. Gelukkig hoor ik rond 21.00 uur de voordeur opengaan en zegt de schat dat hij de laatste fles voor zijn rekening neemt. Met gierende banden naar bed dus!

Zo, we beginnen de woensdag met een wazig plaatje. Weerspiegelt mooi hoe ik me voel. Ik heb nog steeds pijn in mijn kop, de kids waren veel te vroeg wakker en zijn bovendien allebei nogal luid en duidelijk aawezig.

Als Tess weer slaapt en Ticho even zit bij te komen met zijn duim en een filmpje van Woezel & Pip, deel ik gauw mijn nieuwste blogpost op social media. Ik schreef deze woensdag over eten en beantwoordde de vragen die mij omtrent dat onderwerp het meest gesteld worden. HIER kun je ’t lezen!

Superhandig, zo’n vork. Je pakt je banaan met de hand en prikt ‘m er vervolgens aan vast. Geeft heus geen extra troep.

Mijn zusje waait aan. Even kroelen met haar nichtje (“Ze is echt al zooooooo groot!” – ja, bedankt Kar, dat vond ik zelf nog niet erg genoeg).

Vriendje! Ticho zegt het zelf ook: “Mama vriendje, papa vriendje, Tessie vriendje.”

Jut en Jul gaan samen op pad. Ziet die kleine eerst niet zo zitten – spannend natuurlijk, zonder moedertje aan zijn hand – maar als mijn zusje zegt dat ze een tosti gaan eten dan is ‘ie gauw gevlogen.

Zit ‘ie hoor. Vind het leuk als anderen zulk soort uitstapjes met het kind ondernemen. Want hoewel ik niet meer zo chronisch moe ben als in het begin en ook eigenlijk zelden meer heel de bende niet overzie, is het tóch chill als de drukste van de twee even door een ander uitgelaten wordt. Iedereen blij. Ik schreef afgelopen week trouwens over uit eten gaan met kinderen en hoe wij dat altijd aanpakken. Kun je HIER lezen.

Hij ziet slagroom. Echt, dat kind is zo dol op eten. Als we hem niet zouden afremmen dat at ‘ie echt alles wat los en vast zit.

Aan het begin van de middag ligt Ticho weer lekker in zijn eigen bedje en ook Tess slaapt. Ik neem het ervan en plof ook even neer. Die hoofdpijn blijft een beetje hangen wel.

Om 15.30 besluit ik dat het genoeg geweest is en ik maak allebei de kids – die nog lekker lagen te pitten – wakker. Aankleden, haartjes goed doen, flesje erin en dan even een theetje drinken bij een vriendin. Ticho is ontzettend druk met speelgoed afpakken en zijn kleine vriendinnetje uitdagen en Tess kijkt ondertussen tevreden om zich heen.

Robert is vanavond niet thuis, dus Tich en ik eten samen aan geen gezellig gedekte tafel maar wel met ‘beeeeeebie’. Lekker kippetje uit de oven. Voor mij een rauwkostsalade met rösti erbij en voor Ticho…

Worteltjes. Want ja, dat zijn volgens hem ‘patatjes’ dus met veel smaak peuzelt hij het op. Ik doe er voor de show een toefje Yofresh bij en echt, kind helemaal blij. Tess die vindt het ondertussen allemaal erg lang duren en neemt even een relaxte houding aan. Voeten op tafel, moet kunnen.

Ik voel me echt een valse moeder, maar ik ben zó moe en mijn hoofd voelt zo vol, dat ik ze gewoon om 18.45 allebei naar bed afvoer. Grote kans dat ze de volgende ochtend hondsvroeg wakker zijn, maar dan moeten we er toch uit voor ons werk, dus no problemo. Als het stil is boven, kruip ik op de bank. Ik kijk even naar DWDD waar Eva Jinek de Sonja Barend Award wint voor beste interview van het afgelopen jaar. Terecht, vind ik. Dol op Eva Jinek. Inspirerende, talentvolle, ontzettend goede en interessante vrouw. Alles aan haar intrigreerd me.

Donderdagochtend was het weer vroeg. De kids lagen natuurlijk bijtijds in bed en zijn dus ook bijtijds weer wakker. Op zich wel prima, want ik heb het redelijk druk op mijn werk dus ik ben er lekker vroeg bij, krijg aardig wat gedaan en geniet tussen de middag van een Turkse Tosti Vega Zonder Tomaat.

Om 17.30 uur zitten we thuis aan de bar te wachten op eten. Er is er eentje moe.

Flesje voor Tessje en een boterham met pindakaas (en waag het niet om hem wat anders te geven) en een beker melk voor Tich. Al vaker gezegd, maar echt ideaal dat hij op het KDV al warm gegeten heeft.

Zit de familie Carpaccio weer hoor. De lekkere van de slager dit keer dus het verwende nest dat in mij schuilt haalt haar hart op.

Mijn weekend begin ik zoals altijd met Expeditie Robinson. Team Nienke Plas, uiteraard. Ik schreef pas dat ik eigenlijk nauwelijks vaste vlogs kijk, maar dat is niet waar want Nienke kijk ik wel.

Zo, vrijdagochtend mag ik na een nachtelijke onderbreking – om 04.30 uur had er eentje trek in een fles – een beetje uitslapen. Robert start met de kids op voordat hij naar zijn werk gaat, dus ik kom pas tegen half negen beneden.

Terwijl we lekker zitten te ontbijten, wil ik een foto op Instagram (@anoukzwager) delen, maar besluit het toch niet te doen. Ben, zoals je wellicht gemerkt hebt, de energie een beetje kwijt. Irriteer met mateloos aan duizend-en-één dingen en heb bovendien weinig te melden.

Sjaan is ook wakker.

Ik app dit even naar mijn zusje met de vraag of dit kan. Of dat ik als moeke niet gewoon iets minder ehm, dierlijks erbij moet lopen. Ik krijg goedkeuring dus slangenprint it is.

Meer kinderen die er een soort sport van maken om zoveel mogelijk doekjes uit het pakje te halen?

Halverwege de ochtend ga ik de dreumes uitlaten bij de Landwinkel. Daar hebben ze naast een soort kinderboerderij en een speeltuin ook een winkel met allemaal soorten groenten en fruit, jam, eieren en weet ik het wat nog meer. Echt heel leuk!

Liefdesgeitjes. Het hoofd van de ene geit zo leunend op de andere geit: noem me hormonaal maar ik vind het schattig. Ik, de dierenvriend, vind het schattig.

Moest even, dat snap je.

Achter hem vragen de geiten om aandacht, maar deze is gefocust op een auto die voorbij rijdt. Prioriteiten.

Het is weer zo ver: meneer heeft een stok en stenen.

Even op de schommel. Die liefde is nog steeds niet bekoeld.

“Baby kip!” roept Ticho als hij dit ziet. Al die kippen beginnen fanatiek te tokken als we voorbij komen dus hup, gauw doorlopen.

We hebben Tess ook meegenomen hoor. Die ligt lekker om haar heen te loeren.

Heus niet smerig.

Mijn eigen Boer Boris. We hebben een fijne ochtend bij de Landwinkel. Ideaal dat dit vlakbij ons huis zit en dat Ticho het daar een soort speelhemel vindt. Als ik even geen energie heb voor uitgebreide uitstapjes dan is dit echt een prima alternatief.

Als we weer thuis zijn leg ik beide kids op bed. Daar blijven ze tot een uur of vier – vermoeiend hoor zo een ochtend – en daarna worden ze allebei opgewekt weer wakker.

Ticho gaat weer op jacht naar iets te knagen.

En daarna met zijn zus in de box spelen.

Dat tellen vindt hij helemaal interessant. Inmiddels gaat het: één, vier, vier, vier, zes, zes, zes, zes, zes, acht, negen, TIEN. Bijna goed dus.

Mezelf getrakteerd op sushi. Had ik zin in en vond het ook wel verdiend. De rest van de avond maak ik geen foto’s meer, maar we gaan naar een gezellig feestje en rond 23.30 uur is het stil in Huize de Jong.

Zaterdagochtend is het weer vroeg dag. Ons neefje moet bij ons om de hoek voetballen dus we gaan even bij hem kijken.

De boys zijn op de fiets en Tess en ik komen iets later met de benenwagen.

Deze vindt het allemaal wel interessant.

Hij wordt door zijn tante verwend met Fristi. En dat moet dan aan de bar opgedronken worden he. Kroegtijger in de dop.

Als we weer thuis zijn dan wil Ticho even op het plankje bij de kinderwagen waar zijn zus in ligt te chillen. De kleine meid vindt het hartstikke gezellig en hilarisch, zo’n entertainer.

Ondertussen heb ik de bloemkool op het vuur. Ticho zijn lunch en meteen weer wat voorraad in de vriezer.

Hij laat het zich smaken. Heeft ‘ie de groenten vast te pakken en kunnen we hem vanavond gewoon schaamteloos patat met een frikandel geven.

Als Ticho wakker is van zijn middagslaapje maar Tess nog niet, ploffen we even met z’n drietjes in het grote bed. Gezellig!

Daarna door naar de korfbal voor de zaterdagmiddagborrel. Ik hou het overigens bij water, maar dat zal voor niemand meer een verrassing zijn. Pas vroeg iemand mij of ik altijd al redelijk alcoholvrij door het leven ga. Antwoord: nee. Ik heb vaker teveel gedronken dan goed voor me is, maar sinds een jaar of drie helemaal niet meer. Ik heb echt net zo lief een colaatje of water en ik wil bovendien altijd helder zijn aangezien ik verantwoordelijk ben voor twee kleine kinderen.

Focus op de glijbaan.

Als we na een middagje korfbal weer thuis komen, ga ik voor een theetje naar vriendin San. Rond 22.00 uur ben ik thuis. Gauw Tess haar laatste flesje geven en dan met gierende banden naar bed.

Zondagochtend: koffie en een warm broodje met grillworst. Komende Diet Diary – aanstaande donderdag is het weer tijd voor een update – wordt niet zo’n beste ben ik bang.

In de auto naar Kijkduin. Even uitwaaien en een hapje eten op het strand met mijn zwager en mijn schoonzus.

We zijn er! Ticho kan zijn lol niet op want voordat je op het strand bent, moet je eerst door een stukje bos. Kind heeft dus meteen een tak, steentjes, blaadjes, zand. Padvinder in de dop.

Het is een grap dat kinderwagens op alle ondergronden kunnen rijden. In het zand werkt het voor geen fluit.

Zandkastelen bouwen met zijn lieve tante.

Even samen op de foto. Ik deelde deze foto in mijn Stories en kreeg veel vragen over de jas. Deze is van de Bershka. Vind ‘m heerlijk warm, maar twijfel nog steeds een beetje over de kleur. Afijn, heb ‘m al gedragen dus ruilen is geen optie meer, maar goed.

Kussen met mijn liefde. Die handjes jongens. Ik smelt!

Een broodje met warme geitenkaas voor mama…

… en een flesje voor Tess. Ze is weer mega zoet. Wij boffen met twee van die makkelijke kinderen.

De boys en de hond.

Als we weer thuis zijn ga ik direct door naar de supermarkt. Even zorgen dat de koelkast qua avondeten in ieder geval fatsoenlijk gevuld is.

Deze heeft zijn middagslaapje een beetje overgeslagen, dus is wat vervelend. Even rustig stickeren samen.

En daarna lekker bij papa op schoot.

We kijken met een schuin oog naar de finale van het EK Korfbal. Superspannend (grapje ja).

Tijd om bij vriendje Sepp te gaan eten. En de woonkamer daar te verbouwen en bezaaien met blokjes, auto’s, ballen en weet ik het wat nog meer. Ticho is hier even aan het bellen trouwens. Met zijn denkbeeldige vrienden.

We zijn iets voor zevenen thuis, frissen beide kids lekker op en stoppen ze daarna in bed. Het is direct stil, dus dat geeft wel aan dat het een vermoeiende dag geweest is. Ik rijd nog even naar de Shell voor een slok benzine in de auto, spring daarna onder de douche en ga uiteindelijk gauw aan de slag met deze Happy Moments.

En daar ben ik nu klaar mee. Bijna 21.00 uur en de pijp weer aardig leeg. Het was, ondanks alle fijne dingen, niet helemaal mijn week. Hoofdpijn, moe, gedoe, druk in mijn hoofd gewoon. Kan gebeuren. Blij dat we morgen weer beginnen aan een nieuwe reeks van zeven dagen. Er staat nog weinig op het programma. Sterker nog, die agenda is tot en met vrijdag helemaal leeg. Benieuwd wat ons te wachten staat. Dat zien jullie volgende week.

Bedankt voor het lezen en een fijne nieuwe week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Super leuk je happy moments! Ook al gebeurt er ‘niks bijzonders’ 😉 Kijk er iedere keer weer naar uit 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *