Zwangerschap

One year ago: de positieve test

Morgen is het exact een jaar geleden dat ik een (idioot dure) zwangerschapstest van Clearblue gebruikte en er binnen een paar tellen in koeienletters ‘ZWANGER 2-3’ verscheen. Het leek me leuk om weer eens terug te gaan naar dat moment.

Toen Ticho een maand of tien oud was, kreeg ik wel weer zin in een nieuwe baby. De wens voor meerdere kindjes is er altijd geweest en ik wist ook zeker dat ik daar niet al teveel leeftijdsverschil tussen zou willen. Nou is een zwangerschap niet bepaald iets wat je zomaar op verzoek kunt regelen, dus ondanks dat de eerste keer zwanger worden zonder problemen en vrij vlot verliep, vond ik het vooral ontzettend spannend of het ons weer (zo snel) gegund was.

Het moment dat we besloten om er weer voor te gaan staat me niet meer heel helder voor de geest. Ik slikte geen pil en overige anticonceptie of voorbehoedsmiddelen lieten we ook achterwege, dus er is simpelweg geen moment geweest waarop de pil overboord ging of de spiraal werd verwijderd. Nou ben ik gezegend met de meest regelmatige cyclus die je je maar kunt wensen én ik voel exact wanneer mijn eisprong is, dus dat zorgde er in de voorgaande maanden voor dat er géén baby kwam, maar nu besloten we gewoon om die ene week niet meer te mijden. Ik hoef jullie verder niet uit te leggen hoe het werkt natuurlijk. ‘We zien het wel’, werd de insteek

Ik weet nog heel goed dat ik begin oktober een uitje had met mijn werk. We gingen naar een kasteel voor een lezing, daarna naar een escaperoom en uiteindelijk sloten we de dag met een etentje af. Hartstikke gezellig. Ik bestelde carpaccio, dronk één biertje en voelde me top. Het enige puntje van aandacht was die pijn in mijn liezen. Maar goed, we hadden die dag ook best wel wat gelopen – dat is al gauw teveel voor mij en mijn slechte conditie – en nee, ik zou heus niet nu al zwanger zijn. Dat zou biologisch gezien niet eens kunnen, want nog geen week eerder had ik mijn eisprong gevoeld. Beetje naïef wel, want toen ik zwanger was van Ticho, was het allereerste symptoom die stekende liezen én had ik achteraf berekend na iets meer dan drie weken een positieve test in mijn handen. Het kón dus wel.

Op zondag 8 oktober wordt de nieuwsgierigheid mij teveel. Ik moet het weten: ben ik zwanger ja of nee? Omdat mijn cyclus vrij kort is en ik deze dag eigenlijk ongesteld zou moeten worden maar deze menstruatie uitblijft, besluit ik om er gewoon maar een test tegenaan te gooien. Ergens in mijn nachtkastje heb ik er nog eentje – een overblijfsel van de vorige keer, zo’n goedekope twee voor vijf euro variant van Kruidvat – dus dat is snel geregeld. Na een minuut staren zie ik niks. Logisch, denk ik op dat moment, want het is nog veel te vroeg voor een test. Ik stap onder de douche terwijl ik de test voor de zekerheid nog even laat liggen. Een paar minuten later kijk ik weer, maar nee, echt niks wat op een tweede streepje lijkt. Op het moment dat ik de test weg wil gooien denk ik dat ik gek word. Staat daar? Staat daar toch?

Ik loop met een handdoek op mijn hoofd en mijn badjas aan naar beneden, die Robert nietsvermoedend op de bank zit – die wist dus niet dat ik ging testen – en duw de test onder zijn neus. Het eerste wat hij zegt is: “Gatver, haal weg, daar heb je net overheen gepist.” Maar dan ziet hij wat ik ook zag: het tweede streepje. Ook bij hem een beetje verbazing gecombineerd met enthousiasme. Maar al gauw zegt hij: “Nou, doe er over een paar dagen nog maar eens eentje, want dit streepje is wel heel minimaal.” En hij gaat verder met voetbal kijken.

Omdat het zondag is, zijn de winkels in ons eigen dorp niet open. Ik besluit naar Dordrecht te rijden en daar bij Kruidvat nog een stapel testen te halen. Zo gezegd zo gedaan: vier keer zo’n doosje met twee testen voor vijf euro én een digitale test van Clearblue. Bij thuiskomst doe ik direct weer een test en uiteraard verschijnt er weer een vaag en bijna onzichtbaar streepje. Ik besluit mezelf onder controle te houden en niet als een malloot al die testen er doorheen te jagen. Vrijdag, dan pas weer. Dan is het immers dag 28 geweest en pas dan voelt het als een betrouwbare uitslag. Dat lukt niet helemaal. In de dagen die volgen doe ik iedere dag minimaal één keer een test. En jawel, het streepje wordt per dag ietsje donkerder en mijn enthousiasme steeds iets groter.

Op vrijdag de dertiende – dat vind ik dus best grappig – gebruik ik dan eindelijk die digitale test van Clearblue en als ook deze mij vertelt dat ik in verwachting ben, dan ben ik zelf ook overtuigd. Er groeit opnieuw een baby in mijn buik. We krijgen een tweede kindje. Het is ons nogmaals gegund. Ticho wordt grote broer. Ons leven gaat wéér veranderen. En vooral die laatste gedachte bezorgt me op dat moment ook een beetje stress. Want hoe gewenst deze nieuwe zwangerschap ook is, ineens komt keihard bij mij binnen wat de gevolgen van onze actie zijn. Ticho is amper elf maanden oud, die heeft nog maar zo kort van onze onverdeelde aandacht kunnen genieten. Doen we hem niet tekort? We hebben het net allemaal zo lekker op orde. Willen we dat wel weer overhoop gooien? Het is niet dat ik ineens twijfel of het niet meer zie zitten, maar het voelt wel als ‘no way back’ en daar moet ik gewoon eventjes aan wennen.

Toen ik positief testte bij Ticho, was ik alleen maar blij. Dolgelukkig. Belachelijk enthousiast. We zouden voor het eerst papa en mama worden. Geen idee wat ons te wachten stond, volledig in de ban van babykleertjes, eindeloos over de buik aaien, iedere groei-app nauwkeurig bijhouden, veertigmiljoen namen verzinnen, eindeloos fantaseren. Dat er ook dingen mis zouden kunnen gaan of dat een baby krijgen best een behoorlijke levens veranderende toestand is, daar stond ik écht niet bij stil. Lekker onnozel wel, maar ook heel fijn. Dat was bij deze tweede zwangerschap heel anders.

Het grote onwetende was eraf. Ik wist wat er komen ging. Wat ons te wachten stond. Wat risico’s waren, hoe ellendig ik me zou gaan voelen door de misselijkheid – de kans dat je na een eerste zwangerschap met extreme misselijkheid dat nogmaals doormaakt is heel groot – enzovoorts. Bovendien zag ik ineens allemaal beren op de weg. Want Ticho kon nog niet eens lopen, dus hoe ging ik dat dan doen met twee kids? En op mijn werk waren al twee directe collega’s met verlof, dus zou mijn baas me niet vermoorden? En die gebroken nachten, daar waren we net vanaf. Zou ik dat weer kunnen handelen? Moest ik nu een dubbele kinderwagen? En paste heel de bende wel in mijn auto?

Drie dagen, toen waren al die gedachten weg. Toen overheerste écht de dankbaarheid. En de trots. En de liefde. Want dat kleine vage streepje dat later een overduidelijke ‘ZWANGER’ werd, dat was zo ontzettend welkom.

Bedankt voor het lezen!


Benieuwd hoe het nu met dat vage streepje gaat? Volg me op Instagram (@anoukzwager). Dan hoef je niets te missen!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *