Momlife, Persoonlijk

Wennen op het KDV

Zoals de meesten van jullie wel weten ging onze Tess gisteren voor het eerst een ochtend wennen op het KDV. Best een spannend moment en vandaag vertel ik hoe dat allemaal verliep.

Op Instagram (@anoukzwager) plaatste ik een poll met de vraag wie er allemaal moest huilen toen het kind voor het eerst bij de opvang werd achtergelaten. Binnen no-time stroomde mijn DM’s vol met moeders die hun verhaal met me deelde. Vind ik echt heel erg leuk. Blijkbaar is het een heel herkenbaar fenomeen, dus besloot ik er een stukkie aan te wijden.

KDV of gastouder?
Ik kreeg een aantal keer de vraag waarom wij voor een KDV gekozen hebben en niet voor een gastouder. Nu zou ik in principe kunnen doen alsof dat een enorm doordachte keuze was en alsof we ons heel erg op alle mogelijkheden hebben georiënteerd, maar eigenlijk is die keuze vooral gebaseerd op ‘praktisch’. Want ik ga nogal lekker op praktisch. Het KDV waar we onze kids brengen is onderdeel van een kindcentrum, er zit een KDV, BSO, peuterspeelzaal en basisschool. Dat vind ik heel prettig. Bovendien is het een kleinschalige opvang met daarbij een kleinschalige school. De openingstijden zijn ruim, ze krijgen vers en warm te eten tussen de middag en het zit op loopafstand van ons huis. Tot zover mijn motivatie.

Huilen?
Natuurlijk kreeg ik de vraag ‘moest jij huilen?’ terug. Het antwoord: nee. Toen ik Ticho voor het eerst wegbracht moest ik wel even slikken maar daarna ging ik lekker op mijn gemak boodschappen doen en een paar uur in de kappersstoel chillen. De ochtend vloog om en binnen no-time mocht ik hem weer ophalen. Deze keer hoefde ik niet eens te slikken. Ik ken de opvang inmiddels, weet wie de juffen zijn, Tess haar grote broer is er ook en ik snakte naar een ochtend het huis voor mezelf. Warme koffie. GTST kijken zonder onderbreking. Uitgebreid ontbijten. Dat werk.

Wegbrengen
De taak om beide kids op het KDV te brengen is altijd voor Robert. Zo ook deze ochtend. Ik ben er dus geen getuige van geweest, maar als ik de man mag geloven dan ging het supergoed. Tess vindt natuurlijk alles wel prima, als ze maar af en toe een flesje krijgt en zo nu en dan een schone luier. Ticho daarentegen is over het algemeen geen groot fan van naar het KDV gaan. Tot de eerste ochtend dat zijn grote trots, zijn kleine zusje, er ook bij was. Voor het eerst in anderhalf jaar tijd sommeerde hij zijn vader om het pand te verlaten en ging hij zelfs zwaaien bij het raam. Hetzelfde kind dat twee maanden geleden nog het halve dorp afbrak als hij weggebracht werd stond nu te zwaaien bij het raam.

De ochtend op het KDV
Als ik de juffen mag geloven dan heeft Tess het prima gedaan. “Je hebt er geen kind aan”, zei ze letterlijk. Hartstikke herkenbaar want over het algemeen is Tess een hele chille baby, die vooral druk is met om zich heen loeren en lief lachen naar iedereen. Fijn dat ze dat daar ook gedaan heeft. Wat ik ook heel fijn vond is dat ze zich aan de afspraken gehouden heeft die wij vooraf maakten. Zo hadden we de deal dat ze daar een volle poepluier zou produceren zodat ik die de rest van de dag niet meer voor mijn kiezen zou krijgen én zou ze vooral niet teveel slapen, zodat ze dat hier ’s middags thuis kon doen. Kan ik allebei afvinken. Ook dronk ze prima haar fles leeg, exact vier uur na haar fles die ik ’s morgen gegeven had. Allemaal hartstikke voorbeeldig dus.

Mijn ochtend
Oh, vanaf het moment dat ik het ochtendje wennen inplande keek ik er al naar uit. En het viel niet tegen. Toen man en kinderen de deur uit waren heb ik eerst warme koffie gedronken en wat ontbeten terwijl ik GTST en HNTM keek. Daarna ben ik gaan douchen, had ik allllllllle tijd voor make-up, heb ik een wasje opgehangen, mijn kledingkast uitgeruimd, naar de winkels geweest voor avondeten, rondje Kruidvat voor nieuwe schmink, bezoekje aan de apotheek gebracht en daarna ben ik met mijn laptop in een leuk zaakje honderd meter van ons huis neergeploft voor warme koffie, een wafel met fruit en stukjes schrijven. Ik vond het bijna jammer dat het binnen no-time 12.00 uur was en ik de kleine meid weer op moest halen. Maar toen ze eenmaal weer thuis was heb ik haar natuurlijk helemaal platgeknuffeld en overladen met kusjes. Daar kan geen ochtendje stilte of een warme wafel met fruit tegenop!

Vanaf komende week gaat Tess iedere donderdag naar het KDV en ik ben heel benieuwd hoe dat gaat verlopen. In de juffen heb ik alle vertrouwen, het kind is niet heel ingewikkeld en heeft geen enorme gebruiksaanwijzing en zelf ben ik er ook heel erg relaxed onder, dus het komt allemaal vast en zeker goed.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Ik hoefde echt neit te huilen toen ik Lennox voor het eerst weg bracht. Maar goe dik ben daar altijd al vrij makkelijk in geweest!
    Het wennen vond ik juist heerlijk, de tij dwas zo voor bij! Ik ben nooit zo moeilijk in zulk soort dingen haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *