Persoonlijk

Hoe verloopt het ontzwangeren?

Iedereen die een zwangerschap heeft meegemaakt is ongetwijfeld ook bekend met het fenomeen ontzwangeren. Iets met negen maanden op en negen maanden af. Hoe gaat dat bij mij?

Nou, ik kan er heel duidelijk over zijn: ik ben voorzitter van de firma Ontzwangeren&Co. Als je in de zoekmachine zoekt op ‘ontzwangeren verschijnselen’ dan kun je er wel vanuit gaan dat ik zo ongeveer ieder verschijnsel dat je tegenkomt vertoon. Van haaruitval tot enorme moodswings en van kleine probleempjes met de bekkenbodemspier tot een op hol geslagen lichaamstemperatuur.

De bekkenbodemspier
Laten we maar meteen met de meest gênante beginnen, dan hebben we dat gehad. Even overwoog ik om dit te verzwijgen maar goed, omdat ik denk dat echt iedereen er na het baren van een baby last van heeft (gehad), zal ik wel zo dapper wezen om er open en eerlijk voor uit te komen. Die bekkenbodemspier dus. Die doet het niet helemaal meer. De eerste weken was het een dusdanige ramp dat ik bij een enthousiast huppeltje of sprongetje blij was dat er nog een enorm (kraam)verband in mijn broek zat. Nu we een paar maanden verder zijn is dat gelukkig niet meer aan de orde. Maar als ik naar de wc moet, dan moet ik wel zorgen dat ik er vrij snel ben zeg maar. Dit probleem had ik overigens na Ticho ook en dat kwam na een tijdje heel trouw bekkenbodemoefeningen doen weer helemaal goed. Ik heb er vertrouwen in dat het ook deze ronde allemaal wel weer herstelt.

Emotioneel gedoe
Toen ik onlangs zat te janken bij een aflevering van Love Island kwam ik tot de conclusie dat ik een soort wandelend vat met tranen geworden ben, terwijl ik in mijn leven voor de bevalling zelden moest huilen. Ik vermoed dat dit voor veel nieuwe moeders heel herkenbaar is. Gewoon niet meer zonder tranen kunnen kijken naar reclames met ondervoede kindjes uit Afrika, flink moeten slikken bij een filmpje van een na jaren herenigde familie, zo’n dichtgeknepen keel krijgen bij lieve bejaarde mensen die vertellen over vroeger en zelfs een een reclame met aandoenlijke hondjes (de zogenaamde Page-hondjes bijvoorbeeld) is eigenlijk al teveel voor mijn wankele emotionele gestel. Ik vind het heus niet erg om mezelf zo nu en dan eens een beetje gevoelig op te stellen – kom ik misschien ook nog eens van de ijskonijn-imago af – maar zo net na de bevalling gaat het allemaal wel heel erg ver hoor.

Haaruitval
Vroeger hadden wij een hond. Een Golden Retriever. Deze Golden Retriever was niet per se mijn beste vriendin want ten eerste vond ik dat het beest stonk en ten tweede werd ik helemaal gestoord van al die lange witte dikke haren die door de lucht vlogen als ze langsliep. Dus ik begrijp Robert zijn frustratie op dit gebied heel erg goed, want tegenwoordig laat ik ook overal een spoor aan lange blonde haren na. Het is haaruitval next level en ik ben echt heel erg benieuwd wat er over zeven maanden nog op mijn hoofd zit.

Het is zo warm
Nou wás het de laatste maanden ook echt heel warm, maar ik merk dat mijn lichaamstemperatuur gekke dingen doet. Ik zweet me kapot als ik onder een deken lig, krijg soms uit het niets enorme rode wangen en het gevoel alsof ik bijna opstijg en als heel de wereld het wel tijd vindt voor lange mouwen ben ik er momenteel zo eentje die nog steeds niets liever dan tanktops draagt. Ik wist dus niet dat dit er ook bij hoorde, maar jawel, cadeautje van Moeder Natuur. Als bedankje voor het baren van een kind.

Slaapissues
De eerste maanden na het krijgen van een baby staan sowieso al niet heel erg bekend om de geweldige nachtrust die daarmee gepaard gaat, maar het is bij mij niet per se de newborn die er in de nachtelijke uurtjes een bende van maakt, maar het zijn de hormonen. Ik kan dus gewoon niet slapen. En hoewel ik iedere ochtend op mijn Fitbit zie dat het allemaal wel meevalt met het slaapgebrek, heb ik iedere ochtend weer het gevoel alsof ik heel licht heb geslapen. Dat komt mijn vrolijke persoonlijkheid niet bepaald ten goede.

Zwangerschapsdementie
Misschien ook wel een gevolg van dat nooit-uitgeslapen-gevoel: mijn brein is a mess. Maar echt. Als ik niet zo neurotisch alles tot in detail in mijn planner zou noteren, dan zou ik werkelijk waar alles continu vergeten. Afspraken, reageren op e-mails, mijn telefoonnummer, de namen van bekenden, wat ik gisteren gegeten heb, waar ik toch mijn teenslippers heb gelaten, mijn pincode en als het zo doorgaat vergeet ik binnenkort ook de weg naar huis. Wat hier misschien ook wel een beetje bij hoort is het feit dat ik nog steeds heel veel moeite heb met communiceren in groepen. Met überhaupt aanwezig zijn in groepen. Het is me al gauw te druk. Dan gaat mijn hoofd tollen, kan ik me nergens meer op focussen en voel ik me heel erg onrustig. Van alle ‘ongemakken’ die ik tijdens het proces van ontzwangeren ondervind, is dit echt de meest vervelende.

En verder…
De stuwing, de naweeën, het enorm veranderde lijf: ik heb het allemaal meegemaakt. Die negen maanden broeden op een baby kunnen al best een beproeving zijn, maar dan weet je tenminste wel waar je het voor doet, dan heb je een geweldig einddoel in het verschiet. Die negen maanden na het broeden van die baby zijn eigenlijk gewoon tien keer ruk. Alsof we nog niet genoeg afgezien hebben. Maar goed, niks aan te doen. Het bevestigt alleen maar: als mannen kinderen zouden krijgen, dan was de mensheid al lang uitgestorven. Sowieso!

Had jij ook zoveel last van ontzwangerverschijnselen? Of golden die negen maanden ‘af’ voor jou niet zo?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen, volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Emotrut noemde ik mezelf. Ik keek veel naar TLC en dan de afleveringen van One born every minute. Iedere keer zat ik weer te janken. Herkende mezelf niet meer. De bekkenbodem was ook wel een dingetje. Had ik iets te veel lol pieste ik me bijna in de broek. Gelukkig is dat allang over maar het was niet heel erg tof. Ik weet nog heel goed het moment dat ik ontzwangert was. Ik had mijn spijkerbroek aan van voor de zwangerschap, leuke blouse aan en stoere laarsjes en ik dacht ik voel me eindelijk weer mezelf.

  2. Niet alles maar moodswings, temperatuur op en af, haaruitval (ja práchtige babyharen…😓) heeeel herkenbaar. En dat elke keer en tóch 4 kinderen.. (je krijgt er zoveel voor terug😛)

    1. Waaauuuuw ik vind heel het circus na deze tweede keer al heftig, laat staan na vier keer. Respect hoor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *