Momlife, Persoonlijk

Oppas regelen voor de kids

Met onze beide families op steenworp afstand, hebben we eigenlijk altijd wel iemand die op onze kids kan passen in de buurt. Maar een ‘echte’ oppas? Dat vind ik nogal een zoektocht.

Ticho was een week of zeven toen we hem voor het eerst ergens lieten logeren. Het was namelijk Oud & Nieuw en Robert en ik hadden ten eerste allebei wel zin in een drankje, ten tweede waren we niet van plan om op tijd naar huis te gaan en ten derde was uitslapen wel een fijne start van het nieuwe jaar. En aangezien Ticho zijn opa en oma niet weggingen, kon hij prima daar logeren. Toen ik hem wegbracht vond ik dat overigens wel even een ding. Mijn eerste baby. Mijn kleine kindje. Zonder papa of mama, want die moesten zo nodig biertjes drinken in de kroeg. Yep, toen voelde ik me schuldig. Gelukkig duurde dat niet heel lang en kreeg ik allemaal lieve foto’s doorgestuurd dus het was all good. Vooral de volgende ochtend, toen ik pas om tien uur wakker schrok.

Makkelijk wegbrengen
Noem me een loedermoeder, maar ik ben sindsdien best wel makkelijk in het weggeven en wegbrengen van de kinderen. Ik weet namelijk dat ze ten eerste in hartstikke goede handen zijn bij de oppasoma’s en -tantes en ten tweede dat beide partijen (de kids en de oppas) het ook nog eens erg leuk vinden. Bovendien is het ook gewoon nodig want ja, wij hebben ook weleens een feestje, een extra werkdag of behoefte aan een avondje voor onszelf inclusief lekker samen eten (grapje, dat doen we dus echt nooit). En dan kan het ook weleens voorkomen dat de opa’s en oma’s of ooms en tantes niet in de gelegenheid zijn om die koters op te vangen. In dat geval zouden we kunnen terugvallen op dochters van vrienden of andere (redelijk) bekenden.

Een ‘externe’ oppas
Maar het gaat natuurlijk ook eens gebeuren dat we een oppas nodig hebben en dat alle vaste adresjes niet beschikbaar zijn. Wat doe je dan? Ik krijg oprecht de zenuwen van het zoeken naar een oppas die wij helemaal niet of nauwelijks kennen. Onlangs werd ik door iemand op één of andere website gewezen waar je een oproep kunt plaatsen – als een soort marktplaats – en dan kunnen oppassers reageren. Ik vraag me tot op de dag van vandaag af of er echt mensen zijn die dat doen. Die dat durven. En of dat dan werkt. Net zoals een briefje bij de supermarkt, bij wijze van spreken. Mensen met ervaringen in de zaal? Waar halen jullie eventuele oppas voor de kids vandaan? Tips? Adviezen? Een leuke en betrouwbare oppas in de aanbieding? Echt, laat het me allemaal weten!

Verdrietig naar het KDV
Dan nog een andere (vrij dure) vorm van oppas: het KDV. Past misschien niet helemaal bij bovenstaand verhaal, maar ik wilde het toch graag even benoemen omdat er wellicht meer mensen zijn met dezelfde issues als dat wij gehad hebben (en eigenlijk nog wel een beetje hebben). Ticho gaat iedere donderdag naar de kinderopvang. Dikke tranen en groot verdriet als we hem achterlaten. Dat begon al supervroeg – vanaf een maand of zeven – en duurt nog steeds voort. Echt niet leuk. Ik heb er vaak over nagedacht hoe het kan dat hij er zo intens verdrietig van wordt als we hem daar brengen, zeker omdat diezelfde tranen bij de andere opvangadresjes (oma en tante) al lang en breed verleden tijd zijn. Logisch op zich, want die ziet hij veel vaker en dat is veel vertrouwder voor hem.

Extra dag opvang
Het is nogal een gevoelsmensje. En dat heeft me doen besluiten om hem voortaan ook op dinsdag naar het KDV te brengen. Dat was geen hele makkelijke beslissing. Het klinkt ook zo hard, zo van: je bent er niet op je gemak maar je moet er maar aan wennen dus we gaan je vaker brengen. Zo voelt het ook. En dat maakt me soms best een beetje verdrietig. Ik wil namelijk met een goed gevoel mijn kind ergens achterlaten. Gelukkig krijg ik regelmatig een update van één van zijn juffen, vaak vergezeld met een superlieve foto van een vrolijk spelende Ticho en als we hem ophalen dan is ‘ie ook gewoon helemaal in zijn sas op het KDV, dus met de plek an sich is absoluut niets mis. Ik denk dat één keer in de week voor hem gewoon niet genoeg is om echt te wennen en zich honderd procent vertrouwd te laten voelen en ik geloof er wel in dat de extra dag hem daarbij gaat helpen. Dat + de afweging om hem naar een peuterspeelzaal te brengen (wat we dus niet doen want dan komt hij echt op teveel vreemde plekken en went hij nooit ergens honderd procent) + nog wat andere logistieke dingetjes hebben ons dit doen besluiten. Ik hoop met heel mijn hart dat we er goed aan doen. De tijd zal het leren. Mochten jullie benieuwd zijn hoe dit gaat verlopen (omdat je bijvoorbeeld met hetzelfde probleem worstelt) of heb je nou een fantastisch goede tip (of hart onder de riem) voor me: let me know!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *