Persoonlijk, Zwangerschap

Mijn ziekenhuisbevalling versus mijn thuisbevalling

De plaats waar ik graag zou willen bevallen stond vanaf de allereerste seconde van de allereerste zwangerschap vast: thuis. In mijn eigen vertrouwde omgeving zonder toeters en bellen en zonder pottenkijkers.

Dat is de eerste keer niet helemaal gelukt want toen werd ik met ruim 41 weken ingeleid en werd de bevalling dus een medisch verhaal. De tweede keer ging het gelukkig wel volgens plan en zette ik thuis in onze eigen slaapkamer onze dochter op de wereld. Hoe dat precies verliep kun je HIER nog eens nalezen. Goed, met zowel een ziekenhuisbevalling als een thuisbevalling op zak, leek het me een goed idee mijn persoonlijke ervaringen te delen. Wie weet helpt het jou bij het maken van je keuze.

Kind in gevaar
De reactie die ik negen van de tien keer kreeg als ik vertelde dat ik graag thuis zou willen bevallen: “Nou, dat lijkt me echt eng. Dat is toch hartstikke gevaarlijk?” Ook vonden mensen het nodig om vervolgens te melden dat hun eigen kind een thuisbevalling niet overleefd zou hebben of dat het hartstikke ruk is om tijdens de bevalling alsnog naar het ziekenhuis te moeten. Zelf dacht ik daar allemaal iets anders over. Volgens verschillende onderzoeken is een thuisbevalling namelijk helemaal niet gevaarlijker dan een ziekenhuisbevalling. Bovendien is een poliklinische bevalling – die je zeg maar op eigen verzoek in het ziekenhuis doet – ‘gewoon’ met je eigen verloskundige en staat er dus echt niet continu een arts naast je bed te checken of het allemaal op rolletjes verloopt. Mocht medisch ingrijpen van een gynaecoloog noodzakelijk zijn, dan duurt het echt wel eventjes voordat hij of zij aan je bed staat. Ongeveer net zo lang als het ritje van mijn huis naar het ziekenhuis. Tot slot had ik een rotsvast vertrouwen in mijn verloskundigen en ging ik er vanuit dat zij echt wel konden inschatten wanneer thuis bevallen niet meer veilig zou zijn.

Waarom thuis?
Ticho werd in het ziekenhuis geboren. Dat moest wel, want ik werd met ruim 41 weken ingeleid. Het kind werd nogal groot geschat dus het was mooi geweest. Hij moest er immers ook nog uit en graag zonder al teveel schade en toestanden. Ik had dus geen keuze: een ziekenhuisbevalling was de enige optie. Daar baalde ik wel een beetje van want ik had mijn zinnen ook de eerste keer op een thuisbevalling gezet. Het leek me namelijk het meest verstandig om te bevallen op een plek waar je je het beste kunt ontspannen en mijzelf kennende was dat niet ergens waar ik nog nooit geweest was, met mensen die ik nog nooit gezien had en met allerlei medische apparatuur om me heen. Gewoon mijn eigen slaapkamer met vertrouwde gezichten zou voor mij ongetwijfeld beter werken. Bovendien blijkt uit onderzoeken dat een ziekenhuisbevalling – óók als het poliklinisch is – vaker eindigt in een medische situatie en er sneller gegrepen wordt naar bijvoorbeeld een schaar of pomp. Kijk, als het moet dan moet het, maar als het effe kan dan beperk ik de kans tot een minimum.

Verschil ziekenhuis en thuis
De twee bevallingen die ik heb mogen ervaren zijn absoluut niet met elkaar te vergelijken. Het eindeloze proces bij Ticho had ik thuis niet volgehouden terwijl de bevalling van Tess er wat mij betreft eentje uit het boekje is, waar je absoluut niet voor naar het ziekenhuis zou hoeven. Die laatste bevalling was echt zoals ik het me altijd had voorgesteld: heel gemoedelijk, ontspannen bijna, een fijne sfeer, geweldige professionals en een uur na de bevalling heerlijk gewassen in mijn eigen schone bedje stappen. En dat was in het ziekenhuis allemaal niet heel erg aan de orde. Daar voelde ik me best wel alleen. Er kwam zo nu en dan eens iemand checken of ik nog leefde – wat absoluut geen verwijt is want ik snap heus dat die verpleegsters daar nog meer kamers moeten aflopen – en toen ik volledige ontsluiting had maar geen persdrang voelde in verband met de ruggenprik, werd ik nog eens twee uur ‘in de wacht’ gezet. Tel daarbij op dat ik zo lang over het baren deed dat ik voor mijn gevoel werkelijk al het verplegend personeel, de schoonmaaksters, de dames van de catering en de artsen inclusief co-assistenten en artsen in opleiding heb gezien en je begrijpt: geen hele ontspannen situatie voor mij. On the other hand was iedereen die aan mijn bed gestaan heeft vreselijk lief en aardig. Echt, die mensen van de afdeling verdienen wat mij betreft allemaal een standbeeld. Ook toen het allemaal niet vorderde werd er kordaat ingegrepen. Tja, het was niet helemaal zoals ik me had voorgesteld, maar als het dan toch medisch wordt, dan was dit echt prima.

Aanrader?
Mijn persoonlijke ervaring is dat een thuisbevalling heel bijzonder is. Heel fijn ook bovendien. Maar ook de ziekenhuisbevalling was allesbehalve een vervelende ervaring. Er komt hier geen derde kind, maar stel dat die er wel zou komen, dan zou mijn persoonlijke voorkeur weer uitgaan naar een thuisbevalling. Of ik dat een ander ook zou adviseren? Nee. Mijn enige en beste advies is dat je moet bevallen op een plek waar je je het beste kunt ontspannen. Is dat in het ziekenhuis omdat de aanwezigheid van artsen en medische apparatuur je een gerust gevoel geeft, beval dan alsjeblieft in het ziekenhuis. Is dat thuis omdat juist die artsen en het ‘medische’ je de rillingen bezorgt? Beval dan thuis. Ik ben er duizend procent van overtuigd dat ontspannen de sleutel is tot een succesvolle bevalling en geloof me: ontspannen tijdens het baren is niet per se heel gemakkelijk, dus zorg dat de voor jou zo belangrijke randvoorwaarden in orde zijn. Dat gaat je helpen.

Wist jij ook zo zeker waar je wilde bevallen? En if so, waar ging je voorkeur naar uit? Zijn er dingen die je in bovenstaand verhaal mist? Laat het me absoluut even weten, zodat we samen een goed beeld van beide soorten bevallingen kunnen schetsen en wellicht anderen kunnen helpen.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

8 Comments

  1. Ik wilde heel graag een niet-medische badbevalling, maar omdat onze dame in het vruchtwater had gepoept ging dat plan snel over boord. In het ziekenhuis zakten mijn (goede, stevige en regelmatige weeën) volledig weg vanwege de stress. Met weeën opwekkers als gevolg en een weeënstorm waar je u tegen zegt. Ik voelde me bij vlagen ook heel eenzaam in het ziekenhuis met steeds om de paar uur weer een controle door iemand anders. Mijn grootste wens was om de controle te behouden, maar toen ze me met 3 man een ruggenprik kwamen aanpraten, terwijl in mijn bevalplan expliciet stond dat ik alleen pijnstilling wou op eigen initiatief en dat ik niet wilde dat iemand anders er over zou beginnen, wist ik dat mijn bevalling gewoon een nummertje zoveel was. De keizersnede die uiteindelijk werd gedaan was uiteindelijk de beste ervaring van het hele spel! Een fijne gynaecoloog en super OK personeel dat tenminste oog had voor mijn wensen en angsten.

    Maar! Ik ben van mening dat elke geslaagde bevalling (dus moeder en kind leven en maken het goed) er eentje is die je moet koesteren. Je weet toch niet hoe het loopt en daar moet je je gewoon op instellen als je aan kinderen wil beginnen. Ik kijk dan ook met een positief en krachtig gevoel terug.

    1. Echt heel herkenbaar je verhaal. Van poepen in het vruchtwater tot eenzaam voelen en uiteindelijk met een positief gevoel terugkijken. Ik kijk ook helemaal niet vervelend terug op de bevalling in het zkhs hoor 🙂 Maar vond thuis wel fijner. Wat misschien niet eens vanwege de locatie is, maar vooral omdat het hele proces toen een stuk makkelijker en met minder pijn ging 🙂

  2. Mirthe Boers says:

    Geweldig verhaal! Ik wilde ook heel erg graag thuis bevallen, lekker in mijn eigen vertrouwde omgeving. Maar dat ging helaas niet door, ik had beginnende zwangerschapsvergifteging en de baby groeide niet meer, dus moest k mij de volgende dag al melden om ingeleid te worden. Erg fijne bevalling gehad, fijne mensen om mij heen en kon mij gelukkig wel goed ontspannen wat uitkwam dat ik in 3,5 uur ben bevallen. Ik zal zo bij de 2e bevalling weer het zelfde team willen hebben, maar hoop zo dat ik gewoon lekker dan wel thuis mag gaan bevallen om dat ook te ervaren hoe dat is, en het liefste in bad❤️

    1. Aah maar goed om te lezen dat je ziekenhuisbevalling ook goed verlopen is. Ik ga met je mee hopen dat je de tweede keer thuis kunt blijven! X

  3. Hier ook een thuisbevalling voor ogen gehad, maar de kleine man had in het vruchtwater gepoept dus hop hop, naar het ziekenhuis. Het team daar was zo professioneel en fijn, had het achteraf niet anders willen doen.
    Ook moest ik na de bevalling helaas nog naar de OK, thuisbevalling en dan alsnog naar het ziekenhuis voor een kleine ingreep lijkt me helemaal waardeloos dus heel blij dat ik er al was. Zou bij een 2e direct voor een ziekenhuisbevalling kiezen na mijn positieve ervaring!

    1. ohh wat grapipg dat je nu sowieso voor een ziekenhuisbevalling zou gaan. Dat riep ik ook toen Ticho er net uit was. Omdat ik dacht: dit had ik thuis never nooit gekund. De tweede keer was ik daarom echt wel een stuk minder zeker van mijn thuisbevalling, maar het is uiteindelijk prima verlopen. Het heeft allebei wat en zoals ik zeg: lekker bevallen op de plek waar je je het fijnst voelt! Dat bevalt het beste 😉

  4. Ik wilde bij mijn eerste bevalling graag in het geboortecentrum bevallen met mijn eigen vk. Helaas werd mijn bevalling ook medisch doordat ik beginnende zwangerschapsvergiftiging kreeg. Na de bevalling moest ik een week in het zkh blijven, omdat mijn dochtertje een beetje geel werd. Haar waardes waren echter ‘op het randje’ en als we thuis waren geweest hoefden we niet naar het zkh maar omdat we er al waren mochten we niet weg.. dit vond ik erg vervelend omdat ze het super deed en we uiteraard gewoon erg graag naar huis wilden. Onze eerste week was prachtig samen, ondanks het zkh, maar ik vond het verwarrend dat ik elke 8u een andere verpleegkundige aan mijn bed had die weer iets anders adviseerde dan degene ervoor…
    Bij mijn tweede bevalling heb ik gekozen voor een thuisbevalling. Ik kreeg gelukkig geen hoge bloeddruk dit keer, waardoor het ook mogelijk was om thuis te bevallen. Achteraf gezien maar goed ook, want mijn eerste dochter was er in 3 uurtjes maar mijn tweede dochter was er al een uur en kwartier na het eerste krampje. Ik had het zkh dus ook nooit meer gehaald 🙈 ik vond het heel fijn om thuis in mijn eigen bed te bevallen en erna nergens meer heen te hoeven.
    Ik kijk op beide bevallingen heel positief terug. Alleen de situatie erna was voor mij na de thuisbevalling veel fijner.

    1. Nou, zo denk ik er precies over. Beide bevalling zijn een positieve ervaring – al was de eerste wel ff een klusje zeg maar – maar vond het de tweede keer wat relaxter, vooral achteraf. Enneeee bevallen in een uurtje, WAUW!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *