Momlife

Bang om de baby te breken

Zo’n newborn is vreselijk klein. Met kleine handjes. Kleine voetjes. Kleine vingertjes en teentjes en nog kleinere nageltjes. Zo klein, dat je eigenlijk continu bang bent om je baby te breken.

Toen Tess geboren werd, zag ik het direct: het kind had nagels waar de nagelstudio van twee huizen verderop wel raad mee zou weten. Ik kreeg meteen een soort paniekaanval want ehm, ik kan die nagels toch niet knippen? Zelfs niet vijlen? Stel dat ik haar vingertje breek. Of per ongeluk haar huid beschadig. Of die complete mini-nagel eraf haal. Nee, die nagels daar ging deze moeke mooi haar eigen handen niet aan branden. Gelukkig was daar de kraamverzorgster die dat vijlen wel aandurfde dus de eerste week werden die scherpe klauwtjes van Tess vakkundig gekortwiekt zodat ik daar voorlopig geen omkijken naar had.

Grapje natuurlijk. Want die babynagels groeien zo afschuwelijk snel. Volgens mij zo ongeveer een millimeter per uur. En om te voorkomen dat het kind zichzelf van allerlei krasjes en korstjes voorziet, zat er weinig anders op dan zelf met een vijl aan de slag te gaan. Gelukkig kreeg ik na een eerste mislukte poging de ingeving om het anders aan te pakken: na een badje – als Tess moe is en haar nageltjes zacht zijn – dan scheur ik ze af. En de nagels die niet willen scheuren, die bijt ik. Werkt als een trein.

Maar goed, bovenstaand verhaal is niet het enige moment waarop ik bang ben om mijn kind te bezeren of te breken. Er zijn er nog meer. Zoals:

Een shirtje over haar hoofd aantrekken
Zijn er mensen in de zaal die niet bloedje nerveus worden van een babyhoofd door een klein gat proppen? Dat hoofd is natuurlijk wel wat gewend – nóg kleinere gaten… – maar ik vind het echt een ding hoor. Weet je wat helemaal afschuwelijk is? Als je per ongeluk vergeet om die drukknoopjes open te maken en het dus echt een beetje duw- en trekwerk wordt. Daarom zweer ik bij boxpakjes die je gewoon met knoopjes over heel de lengte open kunt maken of vanaf de onderkant kunt aantrekken en ben ik groot fan van overslagrompers.

Handjes door lange mouwen wurmen
De angst dat er een pink blijft hangen en ik een vinger uit de kom trek maakt zich iedere keer tijdens het aankleden weer van mij meester. En het overkomt me ook regelmatig. Of nou ja, niet dat ik iets breek of ernstig beschadig, maar wel dat die kleine miniatuurvingertjes dubbel geklapt komen te zitten. Ook al stroop ik de mouw vakkundig op. Eigenlijk kunnen we gewoon wel concluderen dat dat hele aankleden een redelijk stressvolle aangelegenheid is.

Die eerste paar luiers
Het is dat zo’n luier vrij noodzakelijk is, maar het kan tijdens die eerste paar dagen best wel door als martelwerktuig. Die kleine beentjes omhoog tillen, de boel schoonpoetsen, goed dichtplakken en vervolgens – en da’s misschien nog wel het ergste onderdeel van luiers verschonen – weer aankleden: het is fijn dat de kraamverzorgster dat rottige taakje de eerste paar dagen best wel kan uitvoeren. Komt het kind er de eerste dagen in ieder geval zonder letsel vanaf.

Afdrogen
Ik ben een tikkeltje panisch als het op afdrogen aankomt. Ieder plooitje, kuiltje en deukje moet voorzichtig drooggedept worden anders krijgt het kind smetplekken – denk ik. Maarrrrr als ik dan dus met zo’n hydrofiele doek achter haar kleine oortjes (daarover later meer) loop te deppen, dan ben ik weer bang dat ik haar halve huid zal lostrekken. Of dat ze dat half omgeklapte oortje vervelend vindt. Ik vraag me sowieso oprecht af of ze afdrogen niet het allerergste van de wereld vindt, omdat de keel die ze tijdens dat moment opzet echt niet te doen hard is. Om te voorkomen dat mijn trommelvliezen het tijdens dat moment écht zullen begeven, doe ik er alles aan om haar vooral geen ongemak te bezorgen. Doodsbang om haar pijn te doen tijdens het afdrogen dus.

Oren en ogen schoon houden
Ticho had de eerste zeven maanden van zijn leven een snotterig oog. Iets met traanbuizen die nog niet open waren ofzo. Allemaal leuk en aardig, maar daardoor moest ik meerdere keren per dag met een watje in die kijkers wroeten. Stel dat ik hem oogschade toebreng? Of dat ik iets te hard wrijf en zo hupsakee die halve iris aan mijn doekje geplakt zit? Het zou toch allemaal zo maar kunnen. Een soortgelijke uitdaging is het schoonmaken van de oortjes. Je moet er toch niet aan denken dat je ineens dwars door het trommelvlies boort?

Temperaturen
Hoewel beide kinderen het hier in huis helemaal niet vervelend vonden om die thermometer in hun bil te krijgen, staat het absoluut niet in het lijstje met taken waar ik mijn hand niet voor omdraai. Sterker nog: ik ken de verhalen van geperforeerde darmen enzo en die bezorgen me de rillingen. Robert weigert sowieso om met een thermometer aan de gang te gaan, dus heel veel keuze had ik niet, maar nee, makkelijk is anders. Vooral als de baby tijdens het tempen besluit om de darmpjes even te legen. Wat zeg maar bijna altijd gebeurt. Ravage, stress, alles.

En dat waren geloof ik wel de momenten waarop ik oprecht bang ben om mijn newborn schade toe te brengen en een trauma te bezorgen. Zijn ze herkenbaar? Of mis je nog iets? Please let me know. We doen dit samen!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets van ons missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

8 Comments

  1. Heel heekenbaar allemaal. Ik was altijd druk in de weer met een badthermometer. Ben ik haar nu aan het onderkoelen…? Of ben ik haar eigenhandig aan het verbranden…?
    9,9 van de 10 keer valt het allemaal wel mee, en net wat je zegt.. Ze kunnen wel wat hebben. Maar toch gaat dat lijnrecht tegen je moedergevoelens in.

    1. Oja die badthermometer ook ja! Die ben ik nog vergeten maar idd, bang om de baby te verbranden of bevriezen! Herkenbaar 🙂 xx

  2. Met die beweeglijke vingertjes tussen de gordel van de maxicosi komen!

    1. Jaaaa die ook!

  3. Hahaha niet alles herkenbaar 😉 Stond bij veel eigenlijk niet stil, maar aankleden en dan met name kleding die over het hoofdje moet… ow man, dat vond ik he-le-maal niks. En hij was natuurlijk de hele boel bij elkaar aan het krijsen waardoor ik onwijs begon te stressen, klungelen en zweten en het dus nóg langer duurder. Pfff, gelukkig kon ik aan het begin heeeeul vaak oefenen (iets met veel en vaak spugen) en werd ik er snel en handig in :-).

    1. Hahaha same! Vind het nog steeds een gepiel, maar idd veel geoefend dus het gaat redelijk soepel nu. En gelukkig gaat Tess niet huilen als ik aan dr romper sta te sjorren. 🙂

  4. Haha herkenbaar. Hier is het vaak het duimpje wat niet mee werkt met de lange mouwen.
    En trap op en af vind ik nog steeds niet echt top. Vooral omdat wij een trap hebben waarbij je het gevoel hebt dat je de Himalaya aan het beklimmen bent.

    1. Ahh ja die trap kan ik me voorstellen. Die van ons is niet zo steil dus dat scheelt wel. Lijkt me idd best eng! xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *