Zwangerschap

Mijn eerste en tweede kraamtijd

Met twee kinderen heb ik ook twee keer een zogenaamde ‘kraamtijd’ gehad. Mijn persoonlijke ervaring is dat het bij een tweede allemaal behoorlijk anders is dan bij een eerste en vandaag vertel ik waarom.

De kraamtijd duurt zes weken vanaf de dag dat je bevallen bent. In deze weken is het de bedoeling dat je als kersverse moeder herstelt van de zwangerschap en de bevalling, niet alleen lichamelijk maar ook mentaal (daar schreef ik al eerder een stukje over en die kun je HIER nog eens nalezen). Mijn persoonlijke ervaring is dat die zes weken absoluut nodig zijn, zowel bij de eerste als bij de tweede ronde. Toch heb ik mijn afgelopen kraamtijd heel anders ervaren dan de eerste keer. Dit waren de verschillen:

Lichamelijk
Na beide zwangerschappen was ik snel weer op de been, al duurde het bij Ticho wel iets langer omdat die bevalling honderd lichtjaar in beslag nam en ik na die marathon o-ver-al spierpijn had. Omdat Tess er vrij snel uit was en ik niet urenlang krampachtig wee na wee hoefde op te vangen, hadden mijn spieren het de tweede keer minder zwaar. Ook had ik na de tweede keer veel minder het gevoel dat ik vanaf mijn navel tot mijn tenen volledig in puin lag. Het is een pijnlijke conclusie dat de weg na de eerste bevalling dusdanig verruimd is, dat een tweede een stuk soepeler gaat. Was het de tweede keer dan allemaal easy peasy qua lichamelijke klachten? Nee. Nadat ik van Tess bevallen was, had ik namelijk twee dagen het gevoel alsof er nog een baby uit kwam. Alsof ze negen maanden lang over het hoofd gezien hadden dat ik eigenlijk een tweeling in mijn buik had. Ik had me een partij naweeën, niet relaxed. Daar heb ik nadat Ticho geboren werd helemaal geen last van gehad.

De rust
Toen Ticho er eenmaal uit was, kon ik serieus drie dagen niet lopen. Ik had het gevoel dat bij iedere stap mijn volledige bekken in elkaar zou zakken, mijn stuitje doormidden zou breken en mijn rug het zou begeven. Gelukkig was mijn verse newborn op dat moment mijn enige kind en leende hij zich uitstekend als kleine knuffelbaby waar ik rustig drie dagen mee in bed kon blijven liggen terwijl de kraamverzorgster ervoor zorgde dat we niet omkwamen van de dorst en honger. Perfect. Bij een tweede baby werkt dat allemaal net even anders. Natuurlijk is het mogelijk om drie dagen in bed te blijven, maar ik vond het lastig. Ik wilde graag ook wat aandacht aan Ticho schenken. Met hem spelen, boekjes lezen, torens maken, treinbanen leggen en kiekeboe doen. En dat gaat allemaal een beetje moeilijk als je je bed niet uit komt. Dus de tweede keer kreeg ik geen ontbijtjes op bed en werd babykroelen niet tot kunst verheven. Er was minder tijd voor. Kortom: als je al een kind hebt rondhuppelen dan is die rust tijdens de kraamweek ver te zoeken. En dat geldt eigenlijk voor de gehele kraamtijd. Jouw leven staat misschien wel even stil (op pauze op z’n minst), maar dat van je oudste kindje niet. Dus hup, schoenen aan en gaan.

Uitstapjes
Of toch niet? Waar ik in de kraamtijd na de geboorte van Ticho ontzettend actief was, het kind meenam naar Loods 5, IKEA, Intratuin, vriendinnen, het terras, de winkels en whatever, was ik dat na de geboorte van Tess not at all. Maar echt, not at all. Alleen al het idee van twee luiertassen verzamelen, de Maxi Cosi in de auto doen, de kinderwagen inklappen en ergens tussen de bank en stoel wegstoppen, de dreumes in de autostoel parkeren, mijn eigen spullen meenemen en dan ook nog veilig ergens naartoe gaan bezorgde me al de rillingen. Al dat gedoe, daar had ik helemaal geen zin in. In mijn tweede kraamtijd ben ik dus voornamelijk rondom het huis gebleven. Gelukkig wonen wij in de buurt van genoeg speeltuintjes en de winkels, dus uitstapjes zat, maar niet zo erg als bij de eerste.

Nachten
Oh die nachten. Dat blijft hoe dan ook een dingetje hoor. Of het nou je eerste, je tweede of je tiende kind is. Niemand vind het leuk om chronisch slaapgebrek op te bouwen. Bij een eerste kind kun je de schade mijns inziens nog wel een beetje beperken. Toen Ticho net geboren was, lag ik namelijk in bed als hij ook in bed lag. En zoals je misschien wel weet is in bed liggen ongeveer alles wat een newborn doet. Dat ik om de paar uur even op moest staan om een fles op te warmen was dus niet zo’n enorm probleem. Soms kwam ik echt pas halverwege de middag een keertje beneden. Met opgeladen batterijen, hoe klote de nacht ook geweest was. Bij een tweede, je raadt het al, werkt dat dus niet want er is nog een kind in het spel. Dat betekent dat ik ’s avonds langer opblijf omdat de baby nog een laatste fles krijgt, vervolgens ergens halverwege de nacht weer een slok melk sta op te warmen en als klap op de vuurpijl gewoon tussen half zeven en zeven uur up and running ben omdat de dreumes graag Brandweerman Sam wil kijken. Mijn nachten zijn nog nooit zo ellendig geweest als tijdens de kraamtijd van Tess.

Onzekerheid
Slaapt hij wel genoeg? Drinkt hij wel goed? Zou hij niet stikken? Is het niet te warm? Of te koud? Dat soort vragen hielden mij na de geboorte van Ticho 24/7 bezig. Ik was hartstikke onzeker, twijfelde aan alles en kon mezelf helemaal gek maken. Als kersverse (first time) moeder word je aan alle kanten overladen met tips en adviezen en het één maakt je nog onzekerder dan het ander. Je hebt het immers allemaal nog nooit gedaan. Gelukkig geldt wat dat betreft echt ‘oefening baart kunst’, want die onzekerheid is bij een tweede kindje een stuk minder. In dat opzicht is de kraamtijd de tweede keer veel relaxter, omdat je zelf ook een stuk relaxter bent. Drinkt ze haar fles niet leeg? Dan niet. Proberen we het straks gewoon nog eens. Onverklaarbare huilbui? Tja, hoort erbij. Honderd graden buiten? Alleen in een luiertje liggen kan best. Niet in het eigen bedje willen slapen? Kind, dan slaap je daar toch niet. En waar ik de eerste keer dus enorm gevoelig was voor wat anderen mij aan tips en adviezen gaven, gingen die de tweede keer het ene oor in en het andere oor uit. Ik heb inmiddels een redelijk grote, gezonde, lieve, leuke dreumes onder mijn hoede dus ik weet hoe het moet.

Ontzwangeren
Negen maanden op en negen maanden af. Het is echt zo. De negen maanden na Ticho voelden alsof ik nog steeds een beetje zwanger was, maar dan zonder baby in mijn buik. Hormonaal, snel moe, vergeetachtig. Daarna kreeg ik nog last van gigantische haaruitval. Dat laatste is op dit moment nog niet aan de orde, maar de rest zeer zeker wel. Ik houd dus ook een beetje mijn hart vast voor de zeven maanden die ik nog in het verschiet heb.

Mijn kraamtijd zit er al een paar weken op en ik kijk er met een fijn gevoel op terug. Het was absoluut hard werken, maar ook enorm genieten. Beide keren heel verschillend maar beide keren ontzettend bijzonder.

Bedankt voor het lezen!


Wil je nog meer van me weten? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *