Persoonlijk

Mijn verlof is bijna ten einde…

Voor mijn gevoel stonden mijn dikke babybuik en ik vorige week nog aan het begin van mijn zwangerschapsverlof, maar in werkelijkheid is dat verlof alweer bijna om. Gevlogen, zoals alles met een newborn. Vandaag blik ik terug op deze bijzondere periode.

Mijn verlof, daar had ik heel eerlijk gezegd niet zo erg veel zin in. Natuurlijk is het relaxed om vrij te zijn en gezondheidstechnisch was het ook best een goed idee – die misselijkheid, weet je nog? – maar mentaal, nee, ik wilde eigenlijk best wel gewoon blijven werken. Wat moest ik in hemelsnaam thuis gaan doen al die weken? Nou, genoeg. Uiteraard.

Before baby
Toen ik op 8 mei de spreekwoordelijke deur achter mij dichttrok en voor een periode van minstens zestien weken the building verliet, ging ik dus met gemengde gevoelens. Natuurlijk is verlof chill en leuk, maar mijn werk is dat ook. Het afkicken van mijn e-mail ging gelukkig redelijk snel – al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik gedurende mijn verlof iedere week even die inbox heb bijgewerkt om een zenuwinzinking op mijn eerste werkdag na het verlof te voorkomen – en dankzij nauw contact met een aantal collega’s bleef ik prima op de hoogte van alles wat er op mijn werk speelde (ik hou er namelijk niet zo van om dingen te missen). Het thuis zitten ging me ook goed af. Het was natuurlijk wel even een verschilletje met mijn vorige verlof, toen er before baby nog helemaal geen ander kind in huis rond rende. Ticho vroeg deze keer namelijk de nodige aandacht. Ik had me op voorhand voorgenomen om hem al die aandacht ook gewoon te geven. Nog eventjes van hem als mijn enige kind genieten. En dat is precies wat ik al die weken gedaan heb. Met hem zwemmen, naar het krijspaleis, duizend bezoekjes aan de speeltuin, ijsjes eten, naar Plaswijckpark, naar de kinderboerderij enzovoorts. De dagen vlogen voorbij. Tot aan mijn bevalling heb ik mij zelden hoeven vervelen en ik ben echt heel erg blij dat ik ook lichamelijk nog al die tijd in staat was om actief te zijn. Daardoor zijn de weken echt omgevlogen. Was het zomaar ineens 27 juni 2018…

De kraamtijd
Na een vlotte en voorspoedige bevalling (klik HIER voor mijn bevallingsverhaal) was daar ‘ineens’ Baby Tess. Ik zet ‘ineens’ tussen aanhalingstekens, want het was niet per se een verrassing dat ze eruit kwam natuurlijk, maar haar aanwezigheid in ons gezin was wel een enorme aardverschuiving. De kraamtijd stond dan ook vooral in het teken van het wennen aan elkaar, aan de nieuwe samenstelling, aan de nieuwe dagindeling enzovoorts. Dat heeft me oprecht de volle zes weken gekost. De eerste week hadden we een geweldige kraamverzorgster die ons met alles hielp. Flesjes maken, luiers verschonen, het huis schoon houden, de visite van koffie en thee voorzien en ga zo maar door. Na acht dagen viel die luxe weg en was het me & the kids. Ik heb me vanaf dat moment ongeveer iedere dag tien keer afgevraagd hoe ik het einde van de dag zou gaan halen. Nee, óf ik het einde van de dag zou gaan halen. Het was genieten met twee kleintjes, absoluut, maar ik vond het ook heel heel heel erg pittig. Vooraf zeiden veel mensen tegen mij: “Ach, het is maar hoe je het bekijkt en of je er zelf een beetje relaxed en positief in staat.” Ja, sure, kan iemand mij dan even uitleggen hoe je in hemelsnaam relaxed en positief kunt blijven als de oudste honger heeft, dorst heeft, niet wil slapen, met zijn auto’s op de televisie slaat, de blokken haardhout door de woonkamer gooit, torens wil bouwen met stapelbekers, naar de schommel moet, gilt omdat hij geen ijsje krijgt om acht uur in de ochtend en op de meest onmogelijke momenten zijn luier vol poept, terwijl ondertussen een newborn onverklaarbare huilbuien heeft, haar flesje niet leeg drinkt, weigert te slapen, vier keer per dag haar romper onder spuugt en je haar dus moet verkleden terwijl de dreumes beneden volledig op hol slaat en als je eindelijk rustig zit alweer een flesje wil? Ondertussen moet je ook zelf nog aankleden, tanden poetsen, make-uppen (deze stap heb ik regelmatig overgeslagen), eten, drinken, boodschappen doen, eten maken, de was opruimen, het huis schoon houden en dus vooral heel relaxed en positief blijven. HOE DAN?

De laatste weken
Ik weet inmiddels dat het kan hoor, die chille vibe in een veel te druk huis. Want na de kraamtijd liep het allemaal redelijk op rolletjes. Bovenstaande issues waren nog steeds wel dagelijkse kost, maar mijn (figuurlijke) paniekaanvallen bleven uit. Ik voelde me mentaal weer een stuk beter, de nachten werden langer, de krampjes van Tess werden minder, Ticho begreep eindelijk dat hij soms even op zijn beurt moet wachten en dat een woedeuitbarsting hem niet zou helpen, de slaapjes van beide kids verliepen regelmatiger én enigszins op elkaar afgestemd en ik kon weer eens warme koffie drinken. Die laatste weken verlof vond en vind ik dus echt genieten. Het is een gek idee dat dit de laatste keer in mijn leven is dat ik zo lang vrij heb en thuis al die tijd met mijn twee prachtige wonders mag doorbrengen. Dat moet ik soms ook echt even laten bezinken. Dan besef ik mij weer wat een enorme geluksvogel ik ben. Maar ook dat het allemaal zo debiel snel gaat. Dat ik slechts drie keer hoef te knipperen en ze zijn allebei tien centimeter groter en vijf kilo zwaarder. Dat Tess van maatje 50 onder mijn neus is gegroeid tot een grote meid die soms al maatje 62 draagt. Dat Ticho bijna zijn tweede verjaardag mag vieren. De laatste weken van mijn verlof wil ik dan ook vooral genieten, leuke dingen doen, mijn kinderen overladen met aandacht en kusjes en kroelsessies, ijsjes eten, zwemmen, schommelen, dansen, zingen, boekjes lezen en eigenlijk alles waar nu nog alle tijd van de wereld voor is, voordat we ‘gewoon’ weer in de rollercoaster van het werkende leven stappen.

Er zijn nu nog twee verlofweken over. Enerzijds heb ik heel veel zin om weer te gaan werken – ik heb een hartstikke leuke baan en ben er bovendien heel erg aan toe om weer een beetje mijn hersens te gebruiken – maar anderzijds zie ik er stiekem wel een klein beetje tegenop om de kinderen weer bij de oppasadresjes en de kinderopvang te brengen. Natuurlijk weet ik dat het allemaal wel goed komt, maar het is toch spannend. Ook het vinden van een nieuw ritme is iets waar ik niet per se heel erg dol op ben. Hoelaat moet ik opstaan? Is mijn ochtendprogramma wel haalbaar? Wie brengt T&T weg? En wie haalt ze op? Lukt het om op normale tijden aan tafel te schuiven voor het avondeten? Wanneer moet ik in hemelsnaam koken? En boodschappen doen? Kan ik ooit nog langer dan twee minuten douchen? Dat zijn allemaal van die dingen die even opnieuw een weg moeten vinden in onze levens. Maar ook dat komt goed, dat weet ik zeker.

Benieuwd hoe we de komende weken invullen en of het straks allemaal weer op rolletjes loopt als ik me drie dagen per week op kantoor moet melden? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager) want daar deel ik regelmatig updates!

Bedankt voor het lezen!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Oh die vragen die je hebt over de logistieke kant van werken en combineren met kinderen wegbrengen, eten koken en zelf ook nog toonbaar voor de dag komen.. ik heb ‘t precies hetzelfde. Nu zit baby no. 2 nog lekker easy peasy in mn buik maar ik kan er wel buikpijn van krijgen als ik aan de toekomstige ochtend- en avondspits denk. Verdeel jij het straks met je partner? Vind ik ook nog wel een dingetje namelijk; mijn vent gaat vaak om 05:30 uur al naar zn werk en is vaak pas rond 18:30 uur thuis. Dat betekent dat het voornamelijk op mij neerkomt.. daar hou ik ook niet zo van 😉

    1. Jaa dat is altijd een ding he? Ik hou me een beetje vast aan het feit dat ik met 1 kind exact dezelfde vragen en angsten had en dat dat ook helemaal goedgekomen is. Het zal wel ff druk en spitsuur worden, maar goed, we’ll find a way. Oef pittig om zowel de ochtend als de avond alleen te doen. Hier is het een beetje verdeeld wel. Robert doet op de dagen dat ik moet werken de ochtenden en ik doe meestal de avonden. Maar als hij om 18.30 uur thuis is dan kan ‘ie mooi de kids lekker badderen en op bed leggen toch 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *