Momlife, Persoonlijk

Baby plus slapen: de issues

Als er één ding is waar iedere moeder (de bijna moeder, de jonge moeder, de ervaren moeder of welke moeder dan ook) mee bezig is, dan is het ‘slaap’. Iets wat nogal een bijzonder fenomeen wordt zodra je een baby hebt. Toch?

Toen ik zwanger was van Ticho had ik me op het ergste voorbereid. Slapeloze nachten, iedere nacht meerdere keren mijn bed uit, nooit meer uitslapen, nooit meer doorslapen, gewoon sowieso nooit meer slapen. Dat werk. De eerste week met onze newborn was precies zoals ik gedacht had. Ik had de grootste moeite om aan voldoende nachtrust te komen. Niet alleen omdat de baby nogal luid en duidelijk aanwezig was op het moment dat de normale mens slaapt maar ook omdat ik niet eens durfde te gaan slapen uit angst dat mijn kind zich zou omrollen (what was I thinking), zou stikken, zou kotsen of dat er iets anders naars met hem zou gebeuren.

Voorbeeldige baby
Na een weekje kon ik al die neurotische gedachten loslaten én sliep Ticho voorbeeldig. Maar echt voorbeeldig. Werkelijk ieder kraambezoek dat wij ontvingen moesten we min of meer teleurstellen omdat het kind lag te pitten (en ik dan dus niet wilde dat hij opgetild werd). Na de fles kon ik hem wakker in zijn wieg leggen, dan pruttelde hij misschien twee minuten en dan was het stil. Tot hij weer honger kreeg. Dat riedeltje herhaalde zich iedere dag. ‘Eat until you’e sleepy and then sleep until you’e hungry’ was hem op zijn bolle lijf geschreven. Mensen om mij heen vertelden mij natuurlijk allemaal dat we hartstikke veel geluk hadden met ons slaapwonder en toen ik weer in verwachting was, kreeg ik met enige regelmaat te horen dat ik me er wel op moest voorbereiden dat het deze ronde niet zo easypeasy zou gaan.

Niet wegleggen
And they were right. Tess bleek vanaf de allereerste dag dat zij bij ons was enorm veel behoefte te hebben aan geborgenheid. Als ik haar in mijn armen had dan was ze stil. Legde ik haar vervolgens weg dan brak ze heel de tent af. Dat was in week één natuurlijk niet per se een probleem want ten eerste hadden we een geweldige kraamverzorgster die mij alles uit handen nam zodat ik heel de dag met de baby kon kroelen en ten tweede was ik lichamelijk gezien toch niet in staat tot heel veel meer dan op de bank hangen. En babykroelen en bankhangen kun je prima combineren.

Multitasken
Maar de kraamverzorgster bleef niet forever en na acht dagen moest ik het alleen gaan doen. En toen kwam ik dus voor een enorme uitdaging. Want ik kan best multitasken hoor, maar een baby op de arm en een dreumes aan mijn been, allebei gillend om een fles, ontbijt, blokken, drinken of whatever was behoorlijk veel van het goede. Natuurlijk legde ik Tess regelmatig even weg maar dat ging dan wel onder luid protest van de diva. Goed te doen voor vijf minuten, maar daarna werden mijn trommelvliezen en ik gek van dat gegil. Dus nam ik haar weer in mijn armen. Echt, de eerste week zonder hulp kwam ik nagenoeg nergens aan toe.

Draagdoek
Van mijn moeder kreeg ik een draagdoek cadeau en ik had het absoluut niet overleefd zonder dat ding in huis. Tess vond het heerlijk, viel met een honderd procent garantie binnen twee minuten in slaap als ze in de doek zat en ik had op die manier mijn handen vrij om anderen dingen – zoals blokkentorens bouwen of kiekeboe spelen – te doen. In het begin probeerde ik het nog weleens om Tess weg te leggen, soms in haar wieg boven en soms in het babynestje op de bank, maar eigenlijk lukte dit zelden. Dus na een week of wat gaf ik het op en accepteerde ik het feit dat ik voor de komende maanden met een baby in de doek op mijn buik door het leven zou gaan.

Consultatiebureau
En toen moesten we ons melden op het consultatiebureau. Ik weet dat de meningen over de tips en adviezen die je hier krijgt niet altijd heel positief zijn, maar wij hebben in principe geen vervelende ervaringen met de dames die op ons bureau werken. Ik vertelde de vriendelijke arts aldaar dat het hartstikke goed ging met Tess, maar dat het zelfstandig slapen wel een dingetje was. “Maar goed, dat hoort er natuurlijk wel een beetje bij, zo’n plakkende newborn en gelukkig slaapt ze als een roosje in de draagdoek”, sprak ik. En toen zei die arts (alle Natuurlijk Opvoeden slash Attachement Parenting aanhangers even wegklikken please) dat het voor een baby ook heel belangrijk is om te wennen aan het eigen bedje. Omdat ze daar vaak rustiger slapen en zo dus over het algemeen betere slapers worden.

Huidhonger
Laat ik beginnen met zeggen dat ik bekend ben met het fenomeen huidhonger. Ik weet dat de meeste baby’s daar de eerste twaalf weken behoorlijk wat ‘last’ van hebben. Ik weet ook dat je kindje dragen iets heel natuurlijks is en dat het op het grootste deel van deze planeet niet eens im frage is om je baby ergens apart in een kamertje in een eigen bedje te droppen. Ik weet het. Maar dat betekent niet dat ik het ook op die manier wil doen. Ik heb haar ruim zes weken met alle liefde van de wereld bij me gehouden en het voelde tot vorige week absoluut niet oké om haar jammerend weg te leggen, maar het moet er toch een keer van komen en aangezien ik nu nog verlof heb, is dit het moment om het één en ander te proberen. Natuurlijk, als de baby echt echt ECHT niet in haar bedje wil slapen, dan doen we het niet. Dan proberen we het over een poosje wel weer, als ze wat groter is. Maar omdat het met Ticho zo uitstekend werkte, geloof ik er ook wel in dat slapen op een rustige plek voor iedereen óók voordelen met zich meebrengt. Onder andere dat het kind beter slaapt (want geen gillende grote broer of loeiende televisie op de achtergrond), maar – heel eerlijk en met gevaar voor eigen leven – ook dat je als ouder iets meer rust en regelmaat in je dagen krijgt. En dat is toch wel fijn, zeker met twee kleintjes.

Laten huilen
“De baby bij de eerste tekenen van vermoeidheid op bed leggen”, zei de arts. Ik antwoordde natuurlijk dat de baby daar absoluut niet mee akkoord zou gaan. “Dan kun je haar best even laten huilen.” Shit. Laten huilen. Ja, ik laat Tess weleens huilen, maar da’s dan eigenlijk alleen maar als haar broer een dikke poepluier heeft en die verschoond moet worden. En anders? Nee, niet aan mij besteed. Een baby huilt niet voor niets, is mijn mening. “Maar sommige kindjes hebben het huilen nodig om prikkels te verwerken.” Ah, dat heb ik vaker gehoord. En eerlijk: Ticho mopperde ook weleens wat als we hem op bed legde, maar viel meestal binnen tien minuutjes rustig in slaap. Ik hoor de adviezen op slaapgebied van de arts aan, besef mij dat ze ergens best een punt heeft, dat haar opvatting redelijk aansluit bij wat ik zelf ook vind en laat het vervolgens allemaal even bezinken.

Mijn tactiek
Ik neem me uiteindelijk voor om actief aan de slag te gaan met Tess haar slaapjes, maar wel op mijn eigen manier. Ik leg haar bij de eerste tekenen van vermoeidheid op bed, geef haar vervolgens tien minuten de tijd om zelf in slaap te vallen en als ze na die tien minuten nog steeds ligt te jengelen dan pak ik haar op en troost ik haar. Vervolgens leg ik haar terug in bed en verlaat wederom voor tien minuten de kamer. Dit herhaal ik maximaal drie keer en als ze dan nog niet slaapt dan neem ik haar mee naar beneden en valt ze gegarandeerd bovenop mij óf in de draagdoek in slaap. Het wordt trouwens een ander verhaal als ze niet jengelt, maar echt jankt. Dan ga ik haar absoluut never nooit niet tien minuten aan haar lot overlaten. Want dat heeft niets met prikkels verwerken te maken. Dan is er écht iets aan de hand.

Hoe gaat het nu?
Het had nogal wat voeten in de aarde en mijn geduld werd ernstig op de proef gesteld, maar we zijn inmiddels eventjes verder en ik kan niet anders dan concluderen dat het gewerkt heeft. Tess slaapt overdag minimaal één maar meestal twee of drie keer meerdere uurtjes in haar eigen nestje (de wieg wil ze nog steeds niks van weten). Rustig, boven, alleen. Natuurlijk tover ik de draagdoek ook nog met enige regelmaat tevoorschijn – vooral tijdens haar huiluurtje tijdens het avondeten – omdat ze dat gewoon heel prettig vindt en ikzelf stiekem ook, maar voor haar grotere slaapjes? Nee, daar vind ik op dit moment een bedje veel geschikter voor.

En de nachten?
Gek genoeg vond en vindt ze het ’s nachts geen enkel probleem om zelfstandig te slapen. Die slaapjes gaan dan ook prima. Meestal krijgt ze rond 22.30 uur haar laatste voeding, slaapt ze door tot een uur of zes/zeven, krijgt dan wederom een voeding en slaapt dan weer door tot een uur of tien/elf. Qua nachtrust niets te klagen dus!

Bovenstaand (veel te lange) verhaal is hoe ik het heb aangepakt en waar ik me op dit moment goed bij voel. Maar ik besef mij enorm dat dat voor iedereen anders is. Net als dat ieder kindje anders is. Vind jij het geen probleem om je baby continu te dragen? Prima, dan moet je dat vooral lekker doen. Laat je jouw baby wel langer huilen? Jij weet zelf wel wat goed is voor je kind en wat voor jullie het beste werkt. Ook prima dus. Leef en laat leven zou ik zeggen. Waarom ik dan toch onze ervaring deel? Omdat ik zelf best een beetje radeloos werd van de plakbaby die amper sliep en ik had écht het duwtje in de rug van de arts van het consultatiebureau nodig om er actief mee aan de slag te gaan. Het heeft ons enorm geholpen en wie weet helpt het jou ook. Daarom.

Voor iedereen die nog niet afgehaakt is: bedankt voor het lezen!


Wil je meer updates uit ons drukke, chaotische en gezellige leven? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager)!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

9 Comments

  1. Goed dat je het deelt! Soms kun je zo verstompt zijn van moeheid dat je het even niet meer helder hebt. Bij Max werkte “jouw” methode als een tiet (oké, de eerste pogingen vond ik een hel en had ik zonder de hulp van de man niet volbracht). Met Storm ben ik zo’n pussy geworden dat ik hem bij me wil houden. Ik gok dat er op enig moment wel een knop omgaat bij mij en dat ik er wel aan ga, haha.

    1. Hahah aahhh Storm lekker bij je houden hoor als dat het beste voelt. Het scheelt denk ik ook wel dat Max een stukje ouder en zelfstandiger is, dat je meer je handen vrij hebt voor Storm. Hier móet de kleine meid gewoon weleens even alleen liggen en slapen, bijvoorbeeld als haar broer zijn luier vol kakt… Die langere tukkies van haar geven me ook de ruimte om wat extra aandacht aan hem te besteden. Dus voor iedereen het beste!

  2. Dank je wel! Onze kleine meid is bijna 7 weken en net als bij jou is s nachts slapen geen probleem, maar overdag in haar bedje is wel een dingetje! Ik ga hier ook mee aan de slag. Hopelijk werkt het hier ook. Hoe lang heeft het bij jullie ongeveer geduurd voordat je merkte dat er vooruit gang in zat?

    1. Sorry voor de late reactie! Hopelijk is het bij jou inmiddels ook gelukt. Ik denk dat wij een dag of drie echt even hebben moeten doorbijten en dat het daarna een stuk beter ging. Het is ook een kwestie van je kindje leren kennen. Tess valt bijvoorbeeld goed in slaap met een muziekje aan – dus we hebben nu een boxmobiel op batterijen – terwijl Ticho daar juist mega onrustig van werd… Het kost allemaal tijd en het gaat vanzelf beter. Even volhouden! Succes xx

  3. vandaag voor het eerst laten huilen en terug komen en dan alleen haar speen indoen (ze spuugt hem elke keer uit of trekt hem zelf eruit). Na drie keer viel ze zelf in slaap. Ze slaapt zo goed, dat ik haar wakker moet gaan maken voor een voeding (ook wel een beetje tegen mijn principes in, misschien kijk ik het nog een half uurtje aan).

    1. Jaaa precies dat is herkenbaar idd. Eerst enorme struggle om haar stil te krijgen en daarna niet meer wakker te maken. Maar je zult zien dat het proces van in slaap vallen steeds makkelijker wordt. Geniet maar lekker van je vrije uurtjes en doe lekker een slaapje mee als dat kan! X

  4. Mirjam sabel says:

    Misschien moet ik t toch ook maar gaan proberen met Noud nu ik nog n paar weekjes verlof heb… even doorzetten dus maar!

    1. Jaa ik kan het je zeker aanbevelen. Maar ik snap het ook heel goed als mensen niet achter deze methode staan hoor. Kijken wat voor jou goed voelt. En als je je eraan gaat wagen: even doorbijten maar het gaat jullie allebei uiteindelijk echt rust opleveren! Succes en geniet van je laatste weken verlof! xx

  5. Lianne Kemper says:

    Precies het artikel waar ik naar op zoek ben, naja was. Baby is morgen 7 weken maar overdag alleen slapen, geen denken aan. Wat vind ik het lastig en ben ik moe. Daarbij draag ik niet dus echt steeds zoekende. Weer werkt niet mee, dus veel wandelen met 2 zit er ook niet in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *