Persoonlijk, Zwangerschap

Bye babybuik…

Nu mijn zwangerschap én de kraamtijd ten einde zijn en mijn buik weer leeg is, kijk ik regelmatig terug naar de foto’s die ik van de groeiende bump maakte. Vandaag deel ik ze allemaal nog één keer.

Ik heb het hier al vaker gezegd, maar in tegenstelling tot mijn eerste zwangerschap kon ik deze keer heel erg genieten van de buik die iedere week een stukje dikker werd. Waar ik de eerste keer om precies te zijn drie foto’s maakte – in de laatste week dus je begrijpt dat die echt niet om aan te gluren zijn – was ik deze ronde behoorlijk trouw met de bellyupdates. Hoe dat zo is gekomen?

Ik weet het niet zo goed. Toen ik zwanger was van Ticho kwam ik ruim twee keer zoveel aan als tijdens de zwangerschap van Tess. Het was niet eens belachelijk veel – 14 kilo in totaal – maar al dat extra gewicht zat overal. Ik had een bolle toet, een dikke nek, spekarmen, opgezwollen voeten én een enorme buik. Omdat ik in de periode voor de zwangerschap best wat was afgevallen vond ik dat veranderende lijf niet mooi. Eerlijk is eerlijk. Sowieso zag ik het zwanger zijn de eerste keer als iets noodzakelijks en niet per se als iets heel bijzonders en door omstandigheden was het gewoon allemaal absoluut geen rozengeur en maneschijn.

Ticho was echter ieder grammetje meer dan waard en toen hij er eenmaal was kon mijn gewicht me echt geen reet meer schelen. Mijn lichaam had een mens geproduceerd. Hoe mooi is dat? Het is niet voor iedereen weggelegd en in de afgelopen jaren ben ik daar meer dan eens mee geconfronteerd. Dat magische proces wilde ik deze keer dus iets beter documenteren. “Ik blijf die foto’s maken tot ik het gewoon niet meer mooi vind en me niet meer comfortabel voel bij het delen ervan”, dacht ik. Dat bleek uiteindelijk de volle veertig weken te zijn. Kijk je nog één keer mee naar hoe Tess ervoor zorgde dat mijn buik iedere week een beetje boller werd?

Sidenote: de foto’s maakte ik op mijn wisseldag aan het einde van de betreffende week. Dat betekent dus dat ik op de foto van week 15 precies 15 weken en op de foto van week 40 exact 40 weken zwanger was.

Van linksboven naar rechtsonder: week 15, week 16, week 17, week 18, week 20 en week 21. Yep, week 19 ontbreekt. Ik vind het grappig om te zien dat je dat ook ziet aan de groei van de buik. Tussen week 18 en week 20 zit overduidelijk het grootste verschil. Ik denk dat ik bij de foto van week 20 ook net gegeten had want hij lijkt daar wel enorm. Al met al nam mijn buik tijdens het eerste deel van het tweede trimester nog geen hele extreme vormen aan (al vond ik zelf op dat moment natuurlijk dat ik de dikste ever was).

Van linksboven naar rechtsonder: week 22, week 24, week 25, week 26, week 27 en week 28. Ook hier mist een foto, namelijk die van week 23. Reden: toen waren we op vakantie. Beetje vreemd vind ik het dat mijn buik in deze serie niet echt een normale groei laat zien. De ene week lijkt de pens groter dan de week die daarop volgt. Het zal ongetwijfeld te maken hebben met of ik net gegeten heb, welke kleding ik draag en de exacte hoek waarin de foto genomen werd.

Van linksboven naar rechtsonder: week 29, week 30, week 31, week 32, week 33 en week 34. Het begin van het derde trimester viel in het voorjaar dus we zien hier de eerste korte mouwen. Fijn, want die (winter)jurkjes die ik in de voorgaande weken ongeveer 24/7 droeg was ik wel zat. In deze serie van zes zie ik zelf best een flinke een groeispurt van de buik. Oh ja en de algemene conclusie: een panterprintje doet weinig goeds voor je figuur…

Van linksboven naar rechtsonder: week 35, week 36, week 37, week 38, week 39 en week 40. Je kunt hier wel zien dat ik met verlof was. Mijn lichaam kon alle energie steken in het laten groeien van mijn omvang en dat deed ik de laatste weken dan ook enorm. Vooral de foto van week 40 – op mijn uitgerekende datum genomen – vind ik best shocking. Ik was toch dikker dan ik dacht…

En toen was de buik leeg. Na een zwangerschap van 40 weken en 5 dagen werd Tess geboren. Onze dochter die op alle bovenstaande foto’s in mijn buik woonde en groeide. Zo bijzonder. Om maar meteen antwoord te geven op de vraag die jullie nu waarschijnlijk hebben: deze foto maakte ik toen Tess drie weken oud was. Mijn buik is hier aardig weggetrokken, maar geloof me als ik zeg dat het in de verste verte (nog) niet lijkt op wat het geweest is. Kleding kan een hoop verdoezelen en al met al heb ik absoluut geen klagen, maar ik hoor dus niet bij de dames die kinderen baren en daarna huphup weer strak in ’t vel zitten.

Goed, lichamelijk gezien is die buik er niet meer – zo simpel is dat – en het is tijd om er ook in mijn hoofd afscheid van te nemen. Ik kijk terug op een fijne zwangerschap, een mooie zwangerschap ook, en ga het gevoel van leven in mijn lichaam heel erg missen. De trapjes, de echo’s, het kloppende hartje horen, een nieuw mensje nog even helemaal voor mij alleen: alle bijzondere momenten zitten voorgoed in mijn geheugen gegrift. Nu moet ik gaan accepteren dat dit het was. Dat het hierbij blijft. In mijn hart is plek voor nog twaalf van die geweldige exemplaren, maar mijn hoofd – en vooral het hoofd van mijn man –  zegt dat het goed is zo. Never say never, maar voor nu even wel. Gelukkig hebben we de foto’s nog!

Ik wil jullie allemaal heel heel HEEL erg bedanken voor alle lieve, bijzondere, hartverwarmende, grappige en leuke berichtjes die ik de afgelopen maanden heb mogen ontvangen. Hoe met ons meegeleefd werd heb ik als ontzettend hartverwarmend ervaren en ik vond het oprecht een feestje om alles met jullie te delen. Bedankt daarvoor!


Met twee kinderen zijn we compleet en compleet gelukkig. Daar schrijf ik naar hartelust over op Instagram. Wil je dus helemaal niets missen en regelmatig de meest schattige foto’s ever voorbij zien komen? Dan moet je me daar zeker even volgen (@anoukzwager)!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *