Momlife, Persoonlijk

Huis, man, leuke baan en twee kinderen: missie volbracht?

De grote wensen des levens zijn hier in huis wel zo’n beetje vervuld. Dat lijkt geweldig – is het ook – maar brengt weer andere issues met zich mee…

Er zijn hier in huis twee kinderen, een derde komt er zeer waarschijnlijk niet en om heel eerlijk te zijn heb ik de afgelopen tijd met enige regelmaat gedacht: en nu? Want ondanks dat moeder worden nooit mijn allergrootste wens geweest is en ik vroeger niet met poppen speelde om vast aan die moeke-skills te wennen, wist ik wel heel zeker dát het moest gebeuren. Dat ik een mini-versie van mezelf op de wereld wilde zetten, het liefst zelfs twee of drie exemplaren. Met een leuke man. In een fijn huis. Met gezellige vrienden en familie én een leuke baan.

Nu is het enerzijds dus hartstikke fijn dat ik alles van die wensenlijst kan afvinken, maar het bezorgt me zo nu en dan ook een soort van vervelend gevoel. Want ik ben nog maar 27 jaar en in principe – laten we het hopen – was ik van plan om daar nog minimaal 50 jaar aan toe te voegen. Maar met welke nieuwe doelen?

Improve myself
De afgelopen tijd heb ik veel nagedacht over een nieuwe invulling en een nieuw soort levensdoel en ik kom eigenlijk tot twee conclusies. De eerste is dat ik mezelf een beetje een ondankbaar nest vind, omdat het blijkbaar nooit goed genoeg is. De tweede is dat dat nou eenmaal de aard van het beestje is. Ik heb iets nodig om voor te gaan, een groter doel, ik wil mezelf op allerlei vlakken blijven ontwikkelen. Als moeder, als vrouw, als professional, als vriendin. Maar ja, dat is allemaal een beetje een ongoing proces en voelt voor mij niet echt als dat grotere doel.

Stuurloos
Ik klink nu ongetwijfeld als een enorme zweefteef, maar omdat ik middenin mijn verlof zit voel ik me wat stuurloos. Alsof ik maar een beetje heen en weer kabbel maar uiteindelijk nergens kom. Mijn dagen bestaan uit voeden, luiers verschonen, blokkentorens bouwen, boodschappen doen, eten maken en aftellen tot het bedtijd is. Dat klinkt als een soort straf, maar zo voel ik dat absoluut niet hoor. Ik geniet voor de volle honderd, misschien wel duizend procent van deze bijzondere periode. Net als bij de geboorte van Ticho zijn die vrije verlofweken een aaneenschakeling van hoogtepuntjes en voel ik me iedere dag wel een miljoen keer de koning te rijk. Maar ergens in mijn achterhoofd zit dat stemmetje… “En nu?” Want dat het binnenkort weer ‘normaal’ wordt, da’s één ding dat zeker is. En dat ik dan pas écht onrustig word dat is wat mij betreft ook wel een zekerheidje.

Working mom
De afgelopen tijd is mij ontzettend vaak gevraagd of ik niet eens een nieuwe baan moet gaan zoeken. Werken in Utrecht – wat minimaal een uur enkele reis is – in combinatie met twee kleine kinderen is namelijk niet de meest ideale situatie. Mijn antwoord op deze vraag was steevast dat ik niet bezig ben met een nieuwe baan omdat ik graag terugkeer op de plek waar ik me fijn voel, waar ik de weg ken, waar ik weet wat er van me verwacht wordt. Een beetje stabiliteit na een toch al behoorlijk aardverschuivende periode. Maar inmiddels weet ik dat er op mijn werk het één en ander gaat veranderen. Of beter gezegd: dat er gereorganiseerd gaat worden. En dat mijn afdeling daar behoorlijk zwaar getroffen wordt. Wat dat voor mijn werk betekent is op dit moment nog onduidelijk en ik wil me er verder ook niet te druk om maken – when one door closes another opens wide – maar het heeft me wel aan het denken gezet. Is een carrièremove mijn nieuwe ‘doel’? En if so, wil ik dan weer in loondienst of wordt het nu toch echt weleens tijd om voor mezelf te beginnen? Ik ben er nog niet over uit en hoewel het helemaal niet bij me past heb ik me voorgenomen om in dezen maar eens een keer ‘ik zie wel waar het (stuurloze) schip strandt’ te denken. Voor nu.

Moeder en meer…
Hoewel ik mijn betaalde werk heel erg belangrijk vind, is mijn (meer dan fulltime) vrijwillige job als moeder voor mij het allerbelangrijkst. Gelukkig beland ik met twee kinderen onder de twee ongeveer dagelijks in compleet nieuwe situaties met nieuwe uitdagingen en blijf ik me op dat gebied dus sowieso enorm ontwikkelen. Misschien moet ik het daar de komende tijd gewoon maar eens eventjes bij laten. Heel veel ruimte om mezelf op andere gebieden te ontwikkelen heb ik op dit moment toch niet. Niet qua tijd en ook niet bepaald qua ruimte in mijn hoofd. Bovendien kan het heus geen kwaad om eens even stil te staan bij alles wat ik heb – twee prachtige kinderen, de leukste man, lieve vrienden en vriendinnen, fijne familie -, zonder altijd maar ‘meer’ na te jagen. Het gaat ongetwijfeld wat moeite kosten, maar ik denk dat dat mijn goede voornemen of mijn nieuwe doel moet worden.

Goed, bottomline is dat ik een hoop heb om over na te denken. Ik ben enorm nieuwsgierig naar wat het leven me nog gaat brengen, accepteer en geniet van al het moois dat er nu al is en sluit dit onsamenhangende maar oh zo eerlijke en persoonlijke verhaal (het is echt een weerspiegeling van mijn hoofd: een chaos) graag af met een quote uit één van mijn favoriete series:

Maybe you’ll get everything you wish for, maybe you’ll get more than you ever could have imagined. Who knows where life will take you? The road is long and in the end, the journey is the destination.

Zo, voor hen die nog niet afgehaakt zijn: bedankt voor het lezen!


Wil je dagelijks op de hoogte blijven van alle leuke (en minder leuke) dingen uit mijn leven? Volg me dan op Instagram via @anoukzwager. Dat zou ik leuk vinden!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

6 Comments

  1. Ik herken je gevoel precies!
    Mooi omschreven

    1. Dankjewel, fijn om te lezen dat het herkenbaar is!

  2. zoooooo herkenbaar!!! de spijker op zijn kop.

    1. Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben 🙂

  3. Mooi omschreven!

    1. Dankjewel! <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *