Momlife

Ticho’s Toestand: 21 maanden

Vorige maand is de update omtrent Ticho erbij ingeschoten. Daar kwam even iets (een baby) tussen. Maar we zijn er weer met een nieuwe TT hoor. Van de 21e maand om precies te zijn.

Zo, om maar meteen met het cliché der cliché’s te beginnen: WAAR BLIJFT DE TIJD? Ticho werd voor mijn gevoel vorige week geboren en nu gaan we gewoon aftellen tot zijn tweede verjaardag. Die pauzeknop hebben we nog steeds niet gevonden en nu we inmiddels alweer een paar weekjes mogen genieten van zijn zusje in ons midden lijkt de tijd nog veel en veel sneller te gaan. Ook de ontwikkelingen van ons grootste kleine vriendje gaan in moordend tempo. Nu hij officieel grote broer is, vindt hij het hartstikke nodig om zich daar ook naar te gedragen. Heel veel kletsen, handjes helpen én driftbuien zijn hier aan de orde van de dag. Ik heb het allemaal weer vakkundig bijgehouden en ga het met je delen. Lees je mee?

  • ‘ANOUK’, hoor ik met enige regelmaat uit de kinderkamer komen. Inmiddels heeft meneer de link gelegd tussen mijn naam en mijn persoon. Mij aanspreken met ‘mama’ is natuurlijk not so cool als je al 21 maanden bent, dus ‘Anouk’ it is.
  • Over nieuwe (favoriete) woorden gesproken: ik kan een boek vullen met alles wat de dreumes uitkraamt, maar favoriet is toch wel ‘MIJN’ en ‘NEE’. En dat schrijf ik in hoofdletters omdat Ticho bij het uitspreken van deze woorden het aantal decibellen vertienvoudigd. Iets met peuterpuberteit denk ik.
  • Hoewel het kind echt ontzettend opstandig en eigenwijs kan zijn, is hij ook heel goed in lief en rustig spelen. Hij is tevreden met nagenoeg niks en kan zichzelf uitstekend vermaken. Dat is zo leuk om te zien (en ook best wel handig).
  • Meneer slaat op hol als we tijdens een rondje winkelcentrum langs de ijssalon lopen. “IJSJEEEE” gilt hij dan. Nu eten we vrij regelmatig (zeg maar iedere dag) een ijsje, maar beperken we de meest ongezonde variant – die met bubbel gum smaak – tot maximaal één keer per week.
  • Het middagdutje werd een tijdje ingekort. Misschien kwam het door de warmte of door de komst van zijn zusje, maar na anderhalf tot twee uur was Ticho wel uitgeslapen vond hij zelf. Allemaal prima en hartstikke gezellig maar eerlijk is eerlijk, het is ook best wel chill als hij ’s middags gewoon drie tot vier uur onder zeil is. Gelukkig was hij het daarmee eens en heb ik weer ongeveer heel de middag voor mezelf (als Tess ook slaapt).
  • De eenkennigheid is nog steeds aanwezig en de ene dag gaat het beter dan de andere dag, maar we hebben inmiddels ook ervaring met een dreumes die vrolijk “doei papaaaaa” roept als hij op het KDV achtergelaten wordt. En dat maakt die deur dichttrekken toch een stuk makkelijker. Ik denk zelf dat al het kraambezoek, de vele mensen en alle aandacht in zijn eigen vertrouwde thuisomgeving hier zeker positief aan hebben bijgedragen.
  • Een enorme verandering in Ticho zijn leven – die jullie natuurlijk niet ontgaan is – is dat hij een zusje gekregen heeft en dus gepromoveerd is tot grote broer. Een rol die hem uitstekend past en die hij met verve vervult.
  • Dat meerijdplankje is op zich best een aardig idee, alleen is ons kind nogal snel afgeleid door eten. Dat betekent dus dat als ik met hem naar de winkels ga, hij binnen drie seconden van het plankje is gesprongen en een appel/nectarine/banaan/koekje uit de schappen heeft gegrist.
  • Nu we een heuse tuin achter ons huis hebben aangelegd (correctie: laten aanleggen) kan Ticho eindelijk buiten spelen. Is dan ook het eerste wat hij roept zodra hij na zijn slaapje beneden komt: “BUITENNNNN”.
  • Het spelen met andere kinderen gaat hem steeds beter af. Hij duikt niet meer meteen achter mijn been weg als er een ander kind in de buurt komt en als hij in een hele goede bui is – of het is een bekend kindje – dan lijkt er zelfs wel iets van interactie te zijn. In het spel met andere kinderen is Ticho heel kalm en rustig. Hij laat het allemaal maar gebeuren, neemt absoluut niet de leiding en doet braaf wat de ander ook doet.
  • Ticho wil zó graag helpen bij de verzorging van Tess. De fles vullen met water, op de knopjes van de magnetron drukken, de melkpoeder door het water roeren, de fles naar Tess brengen en het liefst ook nog zelf geven: hij doet het allemaal (met hulp, dat begrijp je). Hopelijk blijft hij forever – of in ieder geval de komende twintig jaar – de zorgzame grote broer uithangen. Scheelt ons weer een bak met kopzorgen.
  • Volgens mij heb ik het nog nooit heel concreet genoemd hier op de site, maar Ticho is echt een papa’s kindje. Dat was ‘ie al vanaf het allereerste begin en de afgelopen maanden is dat nogal versterkt. Zo leuk om te zien. Hoewel, ergens is het ook best een beetje pijnlijk dat als ik wegga hij vrolijk roept ‘DOEI MAMA’ en als papa weggaat dat hij standaard in dikke tranen uitbarst. Vriend, wie verschoont hier nou de meeste van jou luiers?
  • De dagen bij zijn vaste oppasadresjes zijn er door omstandigheden de laatste weken niet meer van gekomen. Dat betekent dat hij bijna altijd zes dagen per week bij mij thuis is geweest en dat was behoorlijk druk en pittig aangezien er dus ook nog een baby in the building is. Gelukkig werd meneertje met enige regelmaat opgehaald door onder andere mijn moeder, mijn zusje en vriendinnen. Dat vond ‘ie iedere keer weer een beetje spannend, maar ik kreeg ‘m altijd helemaal uitgelaten, tevreden en doodmoe weer terug. Hij is met hen wezen zwemmen, naar de kinderboerderij gegaan, hij heeft door Monkey Town geklommen en eindeloos in de speeltuin gespeeld. Aan aandacht en leuke uitstapjes geen gebrek dus.

En dat was ‘t. We hebben een hectische tijd achter de rug, maar ik kan niet anders zeggen dan dat onze smurf zich nagenoeg altijd voorbeeldig gedragen heeft. Ik ben onnoemelijk trots op hem. Op het lieve en zorgzame karakter dat hij heeft, op hoe hij zich moeiteloos schikt in zijn nieuwe en ingrijpende rol als grote broer en gewoon op hem als persoontje.

Bedankt voor het lezen!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Wilco heeft mij een tijd ook bij mijn voornaam genoemd en dat vond ik wel leuk en eigenwijs klinken. Hij deed het ook nog wel toen hij al naar school ging. Zijn argument was toen: “Als ik mama roep, kijken er meer mamas naar mij, maar als ik Anne roep, kijk jij alleen maar en dat is ook de bedoeling.” Geef daar maar eens aan tegenargument op. Nu ben ik sowieso niet zo’n type van de familietitels, behalve dan misschien opa en oma. Dat oom en tante zeggen vind ik ook 3 keer niks en gelukkig is dat bij ons ook nooit gebeurd. Ik vind dat allemaal een tikkie ouderwets en een beetje achterhaald. We gaan toch tegenwoordig allemaal heel anders met elkaar om dan tig jaar geleden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *