Persoonlijk

Personal note: het herstel na de zwangerschap…

Als je het hebt over het herstellen van een bevalling dan denken veel mensen aan de lichamelijk variant daarvan. Hoe staat het met de bekken? Zijn de hechtingen opgelost? Is het van onder allemaal weer rechtgetrokken?

Maar waar weinig mensen bij stilstaan is dat je ook mentaal moet herstellen. Niet alleen van de bevalling an sich, maar ook van het hele zwanger zijn. Ook ikzelf had daar eigenlijk weinig aandacht voor. Met het enorme geluk dat ik lichamelijk redelijk snel weer op de been was, dacht ik dat het allemaal wel weer was zoals voorheen. Tot een week of drie na de bevalling…

Herstellen na de eerste zwangerschap
Ik kan best een beetje piepen en kleinzerig zijn, maar over het algemeen ben ik meer van ‘schouders eronder en gaan met die banaan’. Dat dat credo na een bevalling niet helemaal realistisch is, dat wist ik nog wel van de vorige keer. Hoewel ik toen voor de buitenwereld weer heel snel up and running was, merkte ik zelf nog best een lange periode dat er een kind van ruim vier kilo uit mijn lijf was gelanceerd. Ik had last van mijn rug – dat kwam door de ruggenprik want ik bleef maar voelen waar die naald gezeten had -, moeite met mijn blaas onder controle houden – ja sorry, maar dat is nou eenmaal een veelvoorkomend probleempje én gelukkig weer helemaal goed gekomen – en ik had nog vrij lang het gevoel dat mijn bekken in elkaar zakte bij een wandeling verder dan vierhonderd meter. Ook bleek er na een week of acht nog een stukkie placenta in mijn baarmoeder te zitten en dat ging gepaard met behoorlijk wat bloedverlies al die tijd. Daar knapt een mens ook niet van op kan ik je vertellen. Toen ik na negen weken weer actief wilde gaan sporten – bootcampen – bleek mijn conditie bovendien tot onder het vriespunt gedaald, kon ik niet langer dan drie seconden planken, waren twee push-ups het maximale en was ik na zes minuten rijp voor een zuurstofmasker.

Psychisch gezien was ik ook een tikkie wankel. Mijn emoties gingen van links naar rechts en het gebruik van de anticonceptiepil droeg daar niet heel positief aan bij. Ik kon huilen om niks en boos worden om minder. Bovendien bleek mijn hoofd een vergiet en vergat ik werkelijk alles wat je maar kon vergeten. Er was plek voor mijzelf, de baby, de man en dat was het wel. Ik denk dat dat deels te maken had met de redelijk zware bevalling en de stressvolle periode die daaraan vooraf ging. Door allerlei omstandigheden, waaronder de bouw van ons huis en de verhuizing toen ik 35 weken zwanger was, vond ik het heel moeilijk om te genieten van de zwangerschap en zag ik die negen maanden eerder als iets noodzakelijks dan als iets bijzonders. Ook dát moest een plekje krijgen. Tel daar tot slot nog bij op dat alle kwalen die horen bij ‘ontzwangeren’ voorbij kwamen. Negen maanden op en negen maanden af bleek in mijn geval aardig te kloppen.

Lichamelijk herstel nu
In tegenstelling tot de vorige keer, is het lichamelijke herstel deze ronde écht heel goed verlopen. De schade was minder, de bevalling bij lange na niet zo heftig en ook de zwangerschap zelf ging me veel makkelijker af. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik na twee dagen vrolijk op een harde stoel neerplofte en met gemak een rondje winkelcentrum deed, maar het scheelde niet veel. Omdat ik heus wel weet dat voorzichtigheid geboden is omdat je anders nog wel eens een nare terugval kan krijgen, deed ik absoluut rustiger aan, maar al met al geen klachten. Sporten heb ik overigens nog niet gedaan dus hoe dat me afgaat kan ik niet met honderd procent zekerheid zeggen, maar mezelf en mijn treurige conditie kennende zal dat wel minstens zo dramatisch als de vorige keer zijn. Geeft helemaal niets.

Mentaal herstel nu
Blijkbaar had ik verdrongen hoe ik me mentaal voelde na de bevalling van Ticho, want ik werd ook deze keer toch een beetje overvallen door de gevoelens die na een week of twee boven kwamen. Het zal een combinatie zijn tussen vermoeidheid – de adrenaline is na twee weken wel weg – en de hormonen, maar ik ben gewoon weer een beetje labiel. Ik merk op dit moment vooral dat ik geen zin heb in sociaal gedoe. Ik vind het ontzettend lastig om me in gezelschap te focussen op een normaal gesprek en erger me om het minste of geringste aan Jan en Alleman. Iemand die klaagt, iemand die vraagt of mijn kind een jongen of een meisje is (terwijl ze dus met een strikje om haar hoofd onder een roze dekentje ligt…), mensen met ontzettend onbelangrijke issues, sowieso mensen met issues en eigenlijk gewoon mensen an sich: ik wil er mijn tijd niet aan verdoen. En I know, het ligt enorm aan mijzelf en ik ben hier het enorme probleem, maar ik wil voor nu eventjes alleen maar cocoonen. Samen met mijn man, kinderen en mijn hormonen.

Naast dat ik in sociaal opzicht nog niet helemaal de oude ben, merk ik ook dat alles waarbij je meer dan anderhalve hersencel nodig hebt een beetje teveel van het goede is. Schrijven van nieuwe content voor deze site bijvoorbeeld. Ik probeer het wel en er komt heus wel iets uit mijn handen, maar als ik dit gezwets over een paar maanden terug lees (als ik weer mijn normale zelf ben en meer dan zes uur per nacht kan slapen) dan zal ik dat zeer zeker niet bestempelen als mijn beste stukkies van het jaar. Maar ook simpelere dingen zoals boodschappen doen en dan met alle boodschappen de winkel uit lopen: mission impossible. Ik vergeet de helft. Iemand die spontaan vraagt naar mijn postcode? Die moet ik het antwoord schuldig blijven. De pincode van onze gezamenlijke bankpas? Lang leve contactloos betalen. En zo kan ik nog wel duizend voorbeelden noemen.

Kortom: lichamelijk ben ik grotendeels wel weer hersteld, maar mentaal gezien zijn er nog wat stappen te maken. Het voelt echt heel erg alsof ik even geen ruimte in mijn hoofd heb voor andere dingen dan mijn gezin. En dat is helemaal niet erg. Negen maanden op en negen maanden af…

Bedankt voor het lezen!


Op de hoogte blijven van ons chaotische leven? Volg me dan op Instagram via @anoukzwager!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

4 Comments

  1. Mooi stuk! En heel herkenbaar! Bij mij hier hetzelfde. Wilde ook geen sociaal contact, kraamvisite bah!! En zeurende mensen idem haha! Ook vergat(vergeet)ik veel en voel ik mij nu pas langzaam heel langzaam iets meer de oude. Na 8 maanden…

    Rustig aan en veel sterkte!!

    1. Erg he? En in kleine groepjes of 1 op 1 gaat prima – al valt er volgens mij dan ook geen fatsoenlijk gesprek met me te voeren – maar in groepen word ik gek van al die herrie om me heen. Ik wijt het maar een hormonen en slaapgebrek en dus van tijdelijke aard… Jij nog een maandje en dan ben je ontzwangerd. Ik voelde me na Ticho na die negen maanden ontzwangeren weer normaal. En toen werd ik weer zwanger haha..

  2. Prachtig omschreven! Knap van je! Precies zo als het is, maar waar men vaak niet over durft te praten. Want alles moet leuk zijn, maar mentaal is het best zwaar.
    Het herstel heeft écht tijd nodig, gun jezelf die tijd! Rustig aan doen en het enige dat ik ook nog kan zeggen: ‘blijf over je gevoel praten.’

    1. Dank voor je lieve bericht! Vooral dat mentale deel valt toch ook de tweede keer weer een beetje tegen. Ik wil zo graag weer duizend dingen doen en de gezellige meid uithangen, maar mijn hoofd is een soort gatenkaas. Maar wat je zegt, het heeft tijd nodig. Komt vanzelf goed! x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *