Momlife, Persoonlijk

Hebben we onze draai gevonden?

Hoe vaak ik wel niet heb gehoord dat je een tweede kindje ‘erbij’ doet en dat de overgang van nul naar één heftiger is dan van één naar twee…

Nu ik het zelf heb ervaren – en er eigenlijk nog middenin zit – is mij een aantal dingen heel duidelijk geworden:

  1. Een tweede kindje doe je er NIET bij.
  2. De overgang van één naar twee kinderen is misschien minder ingrijpend dan van nul naar één kind, maar ik zou het niet bestempelen als minder heftig. Het is alleen heel anders.
  3. Ik kom handen tekort want kinderen voelen elkaar aan en gaan dus altijd tegelijk poepen, huilen, schreeuwen om eten.
  4. Het wordt weer normaal. Wel druk, maar normaal. Ooit.

Inmiddels is Tess bijna een maand oud – HOE DAN?! – en kan ik dus meer vertellen over het reilen en zeilen met twee kleine kinderen in huis. Hoe gaat dat? Hebben we onze draai gevonden? Waar loop ik tegenaan? Lees mee!

Toen er nog extra handen waren
De eerste twee weken na de geboorte van Tess was ik niet alleen. We hadden een geweldige kraamverzorgster en ook Robert nam hier en daar wat dagen vrij. Toch had ik toen al in de gaten dat het met twee kleine kinderen in huis behoorlijk aanpoten is. Nu was ik in die weken ook nog herstellende van de bevalling – daarover later meer want ik wil daar toch graag een apart artikeltje over schrijven – en allesbehalve topfit. Niet dat ik als Manke Nelis door het huis strompelde en nergens toe in staat was, maar twee kinderen optillen, in bad doen, afdrogen, flesjes maken: zonder hulp was dat echt onmogelijk. Ik was heel erg blij met extra handjes. Zo kon ik tenminste even met Ticho blokkentorens maken terwijl iemand anders Tess de fles gaf of twee uurtjes pitten zonder pruttelende baby naast me omdat ik die lekker beneden liet bij de kraamverzorgster (die de allerbeste babyknuffelaar bleek want zij kreeg het kind werkelijk ALTIJD stil). Ook in die eerste weken was het druk en soms overweldigend, maar het was goed te doen. De kinderen waren allebei tevreden, ik kon regelmatig even bijtanken en ik had zelfs tijd om mijn haren te krullen in de ochtend…

Alleen met twee kindjes
Om heel eerlijk te zijn zag ik er huizenhoog tegenop om het in mijn eentje te gaan doen. Door omstandigheden zijn Ticho zijn dagen bij zijn oppasadresjes op maandag en dinsdag (voor de komende weken/maanden) ook komen te vervallen – hij gaat nu alleen op donderdag naar het KDV – dus van de zeven dagen in de week ben ik er zes met allebei de kids en dat vind ik persoonlijk best wel veel, zeker als je daar niet helemaal op gerekend hebt. Hoewel ik weet van mezelf dat ik relaxed ben, mezelf niet gauw gek laat maken, dat ik prima babygehuil of dreumesdrama kan negeren als dat nodig is en dat de moed mij niet gauw in de schoenen zakt, toch was dit wel even next level. Een paar dagen voordat ik weer ‘gewoon’ alleen thuis was met de kindjes begon ik al met het visualiseren van het ochtendprogramma. Is het handig om eerst Tess de fles te geven en daarna Ticho uit bed te halen? En wanneer kan ik dan zelf douchen? Zou ik eigenlijk nog wel aan make-up toekomen of voortaan standaard als verlepte moeke door het leven gaan? En wat nou als Ticho eerder wakker wordt dan Tess en zij gaat huilen om een fles als ik net even met hem bezig ben? Ik besloot al gauw dat het allemaal helemaal geen zin had om daarover na te denken want iedere ochtend zou het allemaal toch weer anders lopen. En dat bleek ook zo te zijn. Met een flinke dosis flexibiliteit en af en toe enorm Oost-Indisch doof zijn, wist ik die eerste week te overleven. Toen Robert op vrijdagmiddag thuis kwam, was ik wel he-le-maal afgedraaid.

Daarna…
Nu zijn we weer een weekje verder en kan ik zeggen dat we onze draai nog niet helemaal gevonden hebben, maar dat het er inmiddels wel op begint te lijken. Ik weet dat het lukt om het complete dagprogramma fatsoenlijk af te werken. Om iedere drie uur een flesje in de baby te proppen terwijl ik tegelijkertijd het haar van de dreumes fatsoeneer en ook nog mijn eigen tanden poets. Maar het is wel aanpoten. Een plan maken, plan bijstellen, plan loslaten, go with the flow. Zoiets. Het zal nog wel wat tijd kosten voordat we er echt helemaal zijn en ik het gevoel heb nooit iets anders gedaan te hebben dan rennen voor twee van die draken, maar ik heb er vertrouwen in dat dat moment gaat komen. Op korte termijn, hoop ik.

Dus doen we die tweede er gewoon bij? Nee, absoluut niet. Niet in mijn geval. Natuurlijk is het heel anders dan die eerste tijd met de oudste. Toen had ik simpelweg niets anders te doen dan me druk om te maken dan die baby. Toen kon ik probleemloos continu speentjes terugstoppen, hem troosten en in slaap wiegen, eindeloos kroelen en ontzettend consequent het kind boven in zijn eigen wiegje te slapen leggen. Ook als dat betekende dat ik honderdveertig keer terug naar boven moest om hem te troosten. Dat kostte veel tijd en energie, maar heel veel beter wist ik mijn tijd toch niet te besteden. In dat opzicht is een tweede makkelijker. Of nou ja, ik ben zelf makkelijker. Slaapt Tess alleen maar in de box? Prima. Gilt ze moord en brand omdat haar speen kwijt is en ben ik even druk met iets anders? Dan heeft ze pech en moet ze even wachten. Maar eerlijk is eerlijk: twee kinderen is gewoon twee keer zoveel werk. En dat doe je er dus niet gewoon even bij (want in principe heeft een dag nog steeds maar 24 uur).

Al met al kan ik zeggen dat het pittig is, maar ook dat we het wel redden. Dan maar even geen gekrulde coupe. Dan maar even geen geschoren benen. Dan maar even geen uitgebreid ontbijt. Dan maar even geen culinaire hoogstandjes op tafel (grapje, die waren er before baby ook al niet). Het is een kwestie van prioriteiten stellen en jezelf blijven voorhouden wat een voorrecht het is om twee van die wonders te mogen krijgen. Want laten we even heel eerlijk zijn: iedere dag weer kunnen zorgen voor mijn zoon en mijn dochter, vaak in ruil voor een natte kus, een dikke kroel of een ‘wafoeeee mama’ (=love you mama), dat is iedere slapeloze nacht, iedere rimpel en iedere zenuwinzinking meer dan waard. Ik ben moe, maar gelukkig. Heel gelukkig!

Bedankt voor het lezen!


Benieuwd naar hoe die chaos er precies uitziet? Volg me op Instagram (@anoukzwager) voor een dagelijks inkijkje in ons leven!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Hoi Anouk! Je verhaal is zo herkenbaar! Ik heb ook een zoontje die geboren is in november 2016 en in mei 2018 is onze dochter geboren. Kan me nog goed herinneren dat mensen zeiden “die tweede gaat zo mee in de flow” nou dat is dus niet zo. Ben heel blij en dankbaar voor mn twee wondertjes maar af en toe wil ik even gillen 😉 om daarna ook weer vertederd te zijn door het natte hoofdje van mn dochter door de zoen die mn zoon er op gekwakt heeft. Keep up the good work!

  2. Hi Sorena! Ohh wat leuk. Jij was er nóg sneller bij haha. Herkenbaar wat je zegt, dat willen gillen. Ik overweeg ook zeker tien keer per dag om naar de kelder te lopen en daar heel de dag in m’n eentje te gaan zitten en de boel lekker de boel te laten. Maarrrr als dan allebei die monsters slapen dan hoop ik dat ze gauw weer wakker worden zodat ik ze kan kroelen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *