Momlife, Persoonlijk

De eerste dag en nacht met baby…

Ik weet het nog als de dag van gisteren: de allereerste nacht dat Robert en ik thuis waren met onze verse newborn Ticho. Wat als er iets gebeurt? Wat als ‘ie stopt met ademen? Of weigert te drinken? Of…

Toen ik beviel van Ticho waren we in het ziekenhuis. De allereerste nacht dat hij op deze aarde was, brachten we – onder andere doordat ik van een ruggenprik genoot, Ticho in het vruchtwater gepoept had én er een grote gekke bult op zijn hoofdje zat – samen door in de kraamsuite van het Albert Schweitzer Ziekenhuis in Dordrecht. En hoewel ik op voorhand verwachtte na het baren met gierende banden naar huis te willen, was dat absoluut niet het geval. Ik vond het fijn om nog even ‘onder controle’ te blijven. Want stel je voor dat mijn baby gaat huilen, zijn fles weigert of zijn temperatuur niet onder controle heeft…

Die kraamsuite voelde wel als een hotel, dat was het natuurlijk niet. Na één nachtje werden we vriendelijk verzocht het gebouw te verlaten. Dat vond ik ook wel weer fijn. Trots met Maxi Cosi op schoot in de rolstoel naar buiten, kind in de auto en linea recta naar ons eigen fijne huis. De kraamzorg werd gebeld en met de mededeling dat ze zo gauw mogelijk iemand naar ons toe zouden sturen moesten we het voorlopig even doen.

Toen we thuis kwamen was er nog niemand die ons op weg kon helpen. Als twee ontzettende first time parents zetten we Ticho in de Maxi Cosi bij mij op bed – daar was ik meteen naartoe gestrompeld want dat autoritje was allesbehalve een pretje – en keken we elkaar met vragende ogen aan. En nu? Moesten we hem eruit halen? Ja, misschien wel. Overhevelen naar zijn prachtige wieg? Goed plan. Maar ehm, was het inmiddels ook niet eens tijd voor een fles? Gelukkig hadden we van het ziekenhuis een ‘wegwerpflesje’ meegekregen. Die konden we wel even opwarmen. Was het flesje niet te warm? En die luier kon ook weleens vervangen worden toch?

Na een klein half uurtje werden we uit ons lijden verlost. Er stond een hartstikke lieve kraamverzorgster op de stoep die ons kwam helpen opstarten. Een spoedcursus luiers verversen, flesjes maken, temperaturen en een gebruiksaanwijzing voor het invullen van het kraamdossier. Natte luiers tellen, bijhouden hoeveel en hoe laat er gedronken werd, hoeveel graden onze baby was enzovoorts. Na – ik gok – een klein uurtje sprak deze kraamverzorgster de woorden: “Nou, dat was het. Ik ga er weer vandoor. Jullie zien morgenochtend om half negen een collega van mij verschijnen.” En weg was ze. Stonden we dan, met ons kind van nog geen 24 uur oud, een kraamdossier waar we van alles in moesten bijhouden en een gebruiksaanwijzing voor het maken van flesjes die nog ingewikkelder was dan mijn wiskunde examen op de havo.

Wat ik toen nog niet wist is dat het staartje van de dag – de namiddag en avond – nog niet eens in de buurt kwam van alle stress en vragen die ’s nachts door mijn hoofd spookten. Ik denk dat we om de zes minuten checkten of Ticho nog ademde. Ieder kwartier werd zijn temperatuur gecontroleerd. Regelmatig even kijken of de kruik niet in zijn bedje lekte. En oh jee, hebben we wel echt negen wekkers gezet zodat we ons niet verslapen voor de fles? Echt jongens, ik overdrijf niet als ik zeg dat de eerste dag en nacht met onze baby thuis de meest stressvolle van mijn leven zijn geweest. Een tweede kindje is uiteraard ook weer spannend en natuurlijk heb je wederom duizend vragen, maar door de ervaring weet je gelukkig wel dat de kans vrij aannemelijk is dat alles gewoon goed verloopt tijdens die eerste dag en nacht.

Toen Tess geboren werd was het 21.15 uur in de avond. Tegen de tijd dat ik fris gewassen weer in mijn bed lag tikten we 22.30 uur aan. Toen kwam er meteen wat familie bij de nieuwste aanwinst kijken en pas daarna kregen we een spoedcursus Baby In Leven Houden van de kraamverzorgster. De meeste informatie wisten we nog – het is immers nog niet zo heel lang geleden dat Ticho net geboren werd – dus dat scheelde de wereld. Maar eerlijk is eerlijk: ook dat eerste luiertje verschonen is best een dingetje. Net als voor het eerst aankleden. Het eerste badje. Flesjes maken – is het niet te warm? -, temperaturen – heeft ze het niet te koud? – en ga zo maar door. Gelukkig sliep ik die eerste nacht een stuk beter dan de eerste nacht thuis met Ticho – dat ze bleef ademen daar geloofde ik wel in en die wekker was heus niet per se nodig want gegarandeerd dat mevrouw haar keel wel zou opzetten als ze honger had – en stond de volgende ochtend om half negen gewoon weer diezelfde kraamverzorgster op de stoep die we nog geen acht uur daarvoor hadden uitgezwaaid.

Is bovenstaand verhaal herkenbaar voor je? Vond jij de eerste dag en nacht met je kindje ook zo spannend? Was je – net als ik – continu bang dat er iets mis zou gaan? Of voelde je je juist heel relaxed en vertrouwd in je nieuwe rol als moeder?

Bedankt voor het lezen!


Inmiddels hebben we ons leven aardig op de rit 😉 Wil je niets missen van alles wat wij uitspoken? Volg me dan op Instagram via @anoukzwager. Dat zou ik leuk vinden!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Ik heb via sitly een oppasmeisje gevonden. Zij woont 300 meter bij ons vandaan (je kan selecteren op afstand) en is echt een keurig meisje. We hebben eerst een keer met haar kennisgemaakt. Daarna de eerste keer opgepast toen wij uit eten gingen met 5 min fietsafstand van huis (ivm moedergevoelens hahah). We laten haar wel alleen ’s avonds oppassen als de kleine slaapt. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *